به قدری متواضع بود که هیچ‌گاه «من» نمی‌گفت و از خودش تعریف نمی‌کرد و همیشه به ‌دنبال کار بود. آنچه برای او مطرح بود، فداکاری، ایثار و مبارزه بود. جهاد و فداکاری او در حد اعلی بود و شاید کمتر برادری به قدر این شهید در غرب خدمت کرده باشد... پاک زندگی کرد و پاک از دنیا رفت.

همیشه توصیه می‌کرد که شدیدا از نامحرم پرهیز کن تا به درجاتی برسی. خواهرش می گفت: علی زود به زود به من سر می‌زد، چون شوهر من جبهه بود و بچه کوچک داشتم.

در همان حال خلسه نام کوچک تک تک اعضای خانواده را گفت و وصیتی که برایشان داشت را بیان کرد. در حالی که هیچکدام ما، نام آن ها را خبر نداشتیم، یعنی در همان حال خلسه و ارتباط با شهید، وصیت نامه نوشته شد!

سخنانش ویژه بود. نصیحت نبود آدم ها از صحبت هایش دلگیر نمی شدند. با اینکه برخی اوقات اشکالات افراد را به خودشان تذکر می داد، ولی واکنش منفی تولید نمی کرد. همیشه از یک افق بالاتر شروع می کرد، چشم اندازی نشان می داد و بعد اشکال را می گفت.

جنگنده‌های متجاوز آمریکایی بامداد امروز پایتخت یمن و چند منطقه دیگر در این کشور را به شدت بمباران کردند.

در حین مصاحبه برخی دوستان اصرار داشتند که: علی به این کار راضی نیست. من هم به آنها گفتم: علی زنده است. اگر راضی نباشد خودش از کار جلوگیری می‌کند.

در نخستین روزهای بهار که خیلی از خانواده‌های رزمندگان انتظار آمدن عزیزانشان را از جبهه می‌کشیدند، خانوادهایی بودند که خبر شهادت نه یک فرزند بلکه ۲ فرزندشان را همزمان شنیدند.

برگشتیم قرارگاه. مانده بودیم چه کنیم، کسی هم نبود تا از او خبری بگیریم یا کسب تکلیف کنیم. یک روز تمام بلاتکلیف بودیم. روز دوم بود که خبر دادند: حاجی شهید شده، ولی جناره اش را پیدا نمی کنیم.

خودش جارو دست می‌گرفت و قبل‌ از آمدن مهمان‌ها، حیاط و پیاده‌روی جلوی در را آب‌ و جارو می‌کرد.

آیت‌الله جوادی‌آملی روایتی دارند از رزمندگانی که در دوره جنگ و ناامنی منطقه کردستان، در برف ماندند و ایستادند تا اینکه در سنگرهایشان یخ زدند.

۶ بهمن‌ماه ۱۳۶۰ یادآور رویداد حماسی مردم آمل است؛ حماسه‌ای که مردم توانستند توطئه‌های ضدانقلاب را خنثی کنند و شهرشان برای همیشه به لقب «شهر هزارسنگر» ماندگار شود.

بسته را باز کردم دیدم داخلش دو تا پیراهن مشکی و یک شال سبز است. پیراهن را گرفتم تا ببینم اندازه‌ام هست یا نه. دیدم پشت پیراهن نوشته شده: «عباس دانشگر»

رضا(غلامرضا) هاشمی از نیروهای لشکر ۱۷ در یکی از خاطرات طنزآمیزش در اعزام به جبهه؛ از نوجوانی یاد می‌کند که به زور می‌خواست عازم جبهه شود اما با هوشمندی پدرش از محل اعزام به خانه‌شان بازگردانده شد که البته این روایت خواندنی است.

شهادت خوب است؛ اما دعا کنید پیروز شویم. صرف اینکه دعا کنیم تا شهید شویم یعنی چه؟

عراقی ها تصویر جنازه یک شهید رو پخش کردند. بدن بی سر او پر از تیر و ترکش و غرق در خون بود. سربازان عراقی هم در کنار پیکرش از خوشحالی هلهله می کردند.

آنروز حال و هوای شاهرخ با سالهای قبل بسیار متفاوت بود. موقع ناهار، حاج آقا تهرانی کنار شاهرخ نشسته بود. بعد از صرف غذا، مردم به خانه هایشان رفتند.

توفیقی شد که در روز تشییع پیکر شهید عباس از معراج شهدای سمنان تا امام زاده علی اشرف(ع) همراه تشییع کنندگان باشم.

شهید باکری نسبت به نیروها تا این حد حساس بود، می‌گفت: «این بچه ها، امانت های مردم اند که دست ما هستند. امانت داری هم خیلی سخته.

دوران دفاع مقدس یکی از سخت‌ترین کارها برای شهرنشین‌ها دویدن به سمت پناهگاه با صدای گوشخراش آژیر قرمز و در تاریکی مطلق بود. یک استاد خلبان دوران دفاع مقدس دلیل قطع برق در حمله هوایی میگ‌های عراقی را توضیح می‌دهد.

جذب تبلیغات مجاهدین خلق شد اما به محض اینکه فهمید با خدا و پیغمبر مشکل دارند از آن آمد بیرون؛ با این حال بیخیالشان نشد و سعی می‌کرد با آن‌ها ارتباط بگیرد.