به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت»
ایرانیهایی که سنشان قد میدهد تا بمباران صدام در شهرها و مناطق مسکونی یادشان باشد، میدانند که بعد از آژیر وضعیت قرمز برقها میرفت و همه مجبور بودند در تاریکی و نور شمع و چراغ قوه به سمت پناهگاه بدوند.
جعفر سلطانی استادخلبان دلیل این خاموشیها را توضیح میدهد.او طرز کار جنگندههای عراقی را این طور توضیح داد: «آن زمان امکانات پیشرفته الان نبود و هواپیماها هم نقطهزن و دقیق نبودند. برای مثال اگر میخواستند یک پادگان را هدف قرار دهند، باید آن را میدیدند تا بتوانند دقیق به آن شلیک کنند؛ اما اگر برق پادگان و فضای اطراف آن قطع میشد، آن محیط به چشم خلبان با زمین صاف هیچ فرقی نمیکرد.»
این خلبان دوران دفاع مقدس شرح داد: «اگر خلبانی میخواست فضایی با مساحت یک زمین فوتبال را هدف قرار دهد، شاید وابسته به شرایط باید بمب را یک کیلومتر زودتر رها میکرد.»سلطانی با تأکید بر اینکه این کار امروز با تکنولوژی انجام میشود، گفت: «آن زمان خلبان بر اساس تجربه و تمرینش، باید محاسبه میکرد با توجه به شرایط چقدر زودتر باید بمب را رها کند. سرعت باد، گرما و سرمای هوا و ... از جمله چیزهایی بودند که خلبان باید مورد نظر قرار میداد. برای مثال هوای سرد متراکم است و باعث میشود سرعت سقوط بمب کم شود؛ هوای گرم بلعکس. پس شرایط در اهواز و اردبیل متفاوت بود.»
این استادخلبان با بیان اینکه بمب، راکت و موشک هر کدام سازوکار متفاوتی داشتند، توضیح داد: «اگر بخواهید با یک اسلحه کار کنید، باید سیبل آن دستتان بیاید و برای نشانهگیری درست تمرین کنید. اما پرتاب سنگ این طور نیست و اگر چند سنگ به هدفی پرتاب کنید، شاید یکی به هدف بخورد. پرتاب بمب مثل پرتاب سنگ است و راکت و موشک مثل شلیک با اسلحه.»او سپس گفت: «برای مثال هدف قرار دادن یک پالایشگاه با راکت، منطقی نبود و یک راکت قدرت کافی برای این کار را نداشت.
برای همین بمب رها میکردند. از طرف دیگر خلبان نمیتواند بمبی را که با خود بلند کرده به فرودگاه برگرداند؛ چون خطرناک است. پس وقتی خلبان برای بمباران هدف مشخص به نقطهای میرفت و موفق به پیدا کردن آن نمیشد، مجبور بود سر راهش بمبهایش را تخلیه کند تا بتواند به فرودگاه برگردد.»سلطانی ادامه داد: «بعضی از خلبانها که شرف و وجدان داشتند بمبشان را در دریاچه تخلیه میکردند اما دیگران دنبال مناطق مسکونی میگشتند تا بمب را آن جا رها کنند. خاموش کردن چراغها باعث میشد نتوانند به درستی مناطق مسکونی را تشخیص دهند و دقتشان پایین بیاید.»
