اصلاح‌طلبان و اعتدالیون همواره مدعی هستند که زبان دنیا را خوب بلدند اما در عمل قواعد دیپلماتیک را زیر پا گذاشته و دست‌های مذاکره کنندگان را در برابر دشمن خالی می‌کنند.

مذاکره زمانی معنا دارد که دو طرف برای تأمین منافع خود پای میز بنشینند؛ اما اگر یک طرف پیشاپیش از اهرم‌های قدرت خود صرف‌نظر کند و در مقابل، طرف مقابل به فشار و تحریم ادامه دهد، دیگر نمی‌توان این روند را صرفاً «مذاکره» و «توافق» نامید.

مسئله امروز بیش از آنکه مناقشه واژه‌ها باشد، مسئله مسئولیت در برابر افکار عمومی و منافع ملی است. سیاستمداران در این دوره که دشمن سعی دارد اختلافات میان مسئولان ایرانی را پررنگ و القاء‌ کند باید با حساسیت و شفافیت بیشتری سخن بگویند.

ادعای نسبت‌دادن فروپاشی تفاهم‌نامه اسلام‌آباد به اقدامات داخلی در ایران، در حالی مطرح می‌شود که تحلیل اندیشکده انگلیسی چتم‌هاوس انتقادات داخلی آمریکا از تفاهم‌نامه و نقشه واشنگتن و اسرائیل برای نقض مفاد تفاهم‌نامه و برهم زدن آن را روایت می‌کند.

برخی جریانات خاص سیاسی سعی دارند با استفاده از فضای جنگ به عنوان یک حادثه نامطلوب، حرف غیرموجه و ناحق خود را به کرسی بنشانند.

فحوای کلام اصلاح‌طلبان و نوع القاسازی آنان در جامعه، رو به این سمت است که کشور هیچ چاره، ممر و پناهی جز صلح با آمریکا ندارد.

در حالی که برخی از اصلاح طلبان به ویژه سید محمد خاتمی با برجسته‌سازی دوگانه «جنگ و صلح» از «صلح شرافتمندانه» سخن می‌گویند، واقعیت میدان چیز دیگری است؛ وقتی آمریکا همچنان در پی تحمیل اراده خود و تضعیف توان بازدارندگی ایران است، صلح بدون پشتوانه مقاومت نه پایان جنگ، بلکه می‌تواند مقدمه‌ای برای جنگ بعدی باشد.

تکرار شعارهایی همچون «مردم زندگی می‌خواهند»، «نه به جنگ» و «صلح شرافتمندانه» از سوی برخی اصلاح‌طلبان، بار دیگر بحث درباره نسبت صلح و امنیت و نحوه مواجهه با تهدیدهای خارجی را به فضای سیاسی کشور کشانده است.

نسخه‌ اصلاح‌طلبان همان روش قدیمی است اما با ادبیات جدید ارائه می‌شود. «سازش» که در آن زمان از سوی حسن روحانی به عنوان کلید گشایش اقتصادی مطرح می‌شد حالا جای خود را به کلمه در ظاهر مثبت به نام «صلح» داده است‌. اما آمریکا نه تنها همان آمریکای قبل است بلکه دستکش مخملی خود را در آورده و حالا دست چدنی آن به خوبی مشخص است.

دوقطبی ساختگی «جنگ‌طلب و صلح‌طلب» به عنوان یک پروژه جدید برای رادیکال‌سازی فضای سیاسی کشور، توسط جریان‌های خاص در حال پمپاژ به افکار عمومی کشور است.

روزنامه زنجیره‌ای«اعتماد» در یادداشتی تازه با تحریف مفهوم ایستادگی و مترادف دانستن آن با انتحار، بار دیگر نسخه‌ای را تجویز‌ کرده که بیش از پایان جنگ، نسخه تسلیم و هماهنگ با طرح‌های دشمن است.

تقویت توان دفاعی، قدرت موشکی یا کنترل تنگه هرمز و سایر مؤلفه‌های اقتدار ملی، به معنای علاقه به جنگ نیست؛ بلکه بر اساس ادبیات راهبردی، ابزار جلوگیری از جنگ است.

استاد روشنفکران ایرانی در تحلیل‌های خود عامل اصلی تحریم، فشار سیاسی و جنگ را نادیده گرفته و بدون پرداختن به علت واقعی در یک معلولی مانند جنگ تحلیل‌های ناقصی ارائه می‌دهند.

پیشینه نماینده ویژه به تصمیم رهبر شهید برمی‌گردد که با درایت و نگاه راهبردی که در رابطه با چین داشتند، به‌خوبی متوجه شدند که متأسفانه با تغییر دولت‌ها نوع نگاه به روابط با چین هم تغییر می‌کرد.

کارشناسان و مسئولان اصلاح‌طلب، اصولگرا و مستقل، دلیل گرانی‌های امروز را نه جنگ و آسیب‌هایش، بلکه عمدتا سیاست‌های اقتصادی قبل از جنگ، مخصوصا حذف ارز ترجیحی، می‌دانند.

دستگیری تعدادی از عناصر جریان سیاسی موسوم به اصلاح‌طلب، هرچند با تاخیر اما یک اقدام درست و دقیق امنیتی بود.

دستگیری تعدادی از عناصر جریان سیاسی موسوم به اصلاح‌طلب، هرچند با تاخیر اما یک اقدام درست و دقیق امنیتی بود.

ترامپ فردی دروغگو و اغراق‌کننده است. استفن گروژ، روانکاو در فایننشال تایمز نوشته: همه ما دروغ می‌گوییم، اما مانند ترامپ دروغ نمی‌گوییم.

مقاله ظریف در مجله آمریکایی، به سیاستمداران غربی آموزش می‌دهد که شما نیازی نیست در قبال ایران، چیزی را گردن بگیرید!

افراد و گروه‌هایی که از دولت حمایت کرده‌اند، باید در پیشبرد امور هم مشارکت داشته باشند.» هاشمی در این گفت‌و‌گو البته به سیاق همه اصلاح‌طلبان، باز هم به همان تئوری تکراری و فرافکنانه «نمی‌گذارند» متوسل شده است.