سه شنبه 30 تير 1405 - Tue 21 Jul 2026
  • ؛ تقدیر از بهمن فرمان آرا / عکس

  • لحظه به صدا درآمدن آژیر خطر در کویت / فیلم

  • رکوردشکنی تازه طلای جهانی بازارها را شوکه کرد

  • آمریکا سیلی سخت خورد بار دیگر به نیرنگ مذاکره پناه برد

  • قیمت گوشی سامسونگ و آیفون سه‌شنبه ۳۰ تیر

  • آیا قهوه برای قلب مفید است؟

  • نزاع دسته‌جمعی در محله نیروی هوایی

  • قیمت سکه امروز سه شنبه 30 تیر

  • دیدار وزیر کشور با نخست‌وزیر پاکستان در اسلام‌آباد

  • بازیکن ستاره آلومینیوم اراک به باشگاه استقلال پیوست

  • همه هستی بدهم، هستی من نیز وطن

  • جنگی که به حساسیت‌های غرب‌آسیا دامن زد+عکس

  • تابوت‌های آماده!/ هلاک رسیدن سربازان آمریکایی

  • وقتی سلبریتی‌ها کارشناس جنگ می‌شوند+عکس

  • دستگیری مهره تبلیغاتی رژیم صهیونیستی در تهران

  • دوقطبی‌های کاذبی که فردوسی‌پور در مدت محدود ایجاد کرد + عکس

  • اشک‌های فردوسی‌پور پس از تعریف و تمجید حاج‌رضایی/ فیلم

  • خبر فوری / افزایش حقوق بازنشستگان انجام شد ؟

  • جنایت دشمن علیه کارکنان نیروی دریایی ارتش

  • آخرین وضعیت صدور گواهینامه موتورسیکلت برای زنان

  • |ف |
    | | | |
    کد خبر: 122173
    تاریخ انتشار: 05/اسفند/1397 - 15:49
    زبان دنیا

    چه‌کسانی زبان دنیا را بلدند؟

    احتمالاً زیاد شنیده اید که «این طور نیست که نشود از آمریکا امتیاز گرفت» «سخن گفتن با دنیا-و منظور از دنیا یعنی غرب - راه دارد، کافی است زبانش را بلد باشید» و «جلسه دیپلماتیک کلاس فلسفه نیست که فقط بیانیه بخوانید، باید امتیاز بدهید و امتیاز بگیرید.» این سخنان از حدود سال ۹۱- ۹۰ در کشورمان و توسط بسیاری از چهره‌ها گفته شده و در فاصله سال های ۹۲ تا ۹۷، به زبان رسمی دولت جمهوری اسلامی تبدیل شده است.

    چه‌کسانی زبان دنیا را بلدند؟

     احتمالاً زیاد شنیده اید که «این طور نیست که نشود از آمریکا امتیاز گرفت» «سخن گفتن با دنیا-و منظور از دنیا یعنی غرب - راه دارد، کافی است زبانش را بلد باشید» و «جلسه دیپلماتیک کلاس فلسفه نیست که فقط بیانیه بخوانید، باید امتیاز بدهید و امتیاز بگیرید.» این سخنان از حدود سال ۹۱- ۹۰ در کشورمان و توسط بسیاری از چهره‌ها گفته شده و در فاصله سال های ۹۲ تا ۹۷، به زبان رسمی دولت جمهوری اسلامی تبدیل شده است.

    اما چرا بسیاری از آنها که فارغ التحصیل روابط بین المللند، وزیر خارجه بوده اند یا هستند، در کشورهای مختلف سفیر بوده اند و در معتبرترین دانشگاه های اروپا و آمریکا تحصیل کرده اند، ثمره و نتیجه تمام تلاششان – که البته از حق نگذریم، عموماً دلسوزانه هم بوده – برجامی است که «تقریبا هیچ» است.

    به راستی باید پرسید چرا مذاکرات متعدد و جلسات و رایزنی های بسیار، دیپلماسی لبخند، مکالمه تلفنی رئیس جمهورمان با اوباما، قدم زدن وزیر خارجه با جان کری که قرار بود امضایش تضمین باشد، اعزام حسین فریدون به مذاکرات به عنوان فرستاده ویژه رئیس جمهور و ده‌ها مورد دیگر، تحقیقاً هیچ حاصلی ندارد؟

    چرا برخی از حرفه ای های عالم سیاست و دیپلمات هابرجام را نسخه شفابخش می دیدند اما از پیرمردها و پیرزن ها و جوان های انقلابی که چیزی از روابط بین المللنخوانده اند بپرسی، با صراحت جواب می دهند که از برجام، آبی برای ملت ایران گرم نمی شود.

    نه اینکه امروز بگویند، در همان شب هایی هم که گروهی از جوانان، در خیابان های تهران و چند شهر دیگر، به مناسبت توافق لوزان و وین، شادی می کردند و رئیس جمهور محترم پیام تبریک صادر می کرد اگر از انقلابی ترها می پرسیدی، می گفتندبه برجام امیدی ندارند.

    اما چرا کشاورز و کارگر و صنعتگر انقلابی متوجه می‌شود ولی دیپلمات کهنه کارنه؟ جواب به این سوال دقیقاً مانند پاسخ به این پرسش است که چرا در ایام فتنه، فلان مقام سیاسی نمی‌تواند شرایط را درست تحلیل کند، اما جوان انقلابی می‌تواند. مسئله مبنا و زاویه نگاه است. انقلابی، دشمن را دشمن می‌گیرد و یقین دارد از او خیری نمی رسد.

    این گزاره بسیار ساده، همان چیزی است که به خلاف عموم مردم، برخی مسئولین متوجه آن نیستند. این عبارت ساده در هیچ کتاب علوم سیاسی و در هیچ دانشگاه روابط بین الملل یافت نمی‌شود آنجا بحث از رقابت است و جنگ منافع و بازی برد- برد.

    همین حالا در پایگاه‌های اطلاع رسانی، واژه‌های FATF و INSTEX را جست‌وجو کنید و مواضع مسئولان و کارشناسان را ببینید. برخی از آن‌ها هنوز هم متوجه نیستند که دشمن، دشمن است. فقط در مکتب امام خمینی(ره) است که این اصل مهم آموخته می‌شود و عموم ملت ایران، دانش آموختگان دانشگاه و تفکر خمینی‌اند.

     

     

    منبع : رسالت

    نظرات بینندگان
    نظرات شما