روز زن یا مسابقه «کی از همه غافلگیرتره» ؟!

به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از فارس

برای کاربران دائمی اینستاگرام، دیدن استوری و پست اینفلوئنسرها، جزوی از آداب همه مناسبت‌هاست. ماراتنی که در ساعت‌های مختلف شروع می‌شود و شما شاهد سورپرایزهای پرهزینه و گاه حتی مینیمالی هستید که موجی از حسرت و حتی دعوا را در روز زن به راه می‌اندازد. زهرا مجدی‌زاده، دکتری علوم ارتباطات که رساله دکترایش را مرتبط با همین بحث ارائه کرده، در تحلیل آئین‌ها می‌گوید: «ما نظریه‌ای داریم به اسم نظریه نمایش خود گافمن که در واقع اشاره دارد به این افراد توی زندگی روزمره نمایشی از خودشان ارائه می‌کنند که آن تصویر ایده‌آل را به دیگران نشان دهند. در این حالت ما یک‌روی صحنه داریم که فرد تصمیم می‌گیرد چه چیزهایی از خودش را به‌صورت گزینشی و مدیریت شده نشان بدهد، و یک پشت‌صحنه داریم که فرد نمی‌خواهد دیگران ببینند و همان جا پشت‌صحنه می‌ماند.»

 

 

 

 

این صحنه، فریبتان می‌دهد!

مجدی زاده با اشاره به فضای اینستاگرام ادامه می‌دهد: «در رسانه‌های اجتماعی هم دقیقاً همین اتفاق می‌افتد. یعنی افراد تصمیم می‌گیرند یک صحنه مدیریت شده و گزینشی از زندگی‌شان را به نمایش بگذارند که بسیار ایده‌آل است اما کجا پیچیدگی اتفاق می‌افتد؟! آنجایی که ادعا می‌کنند این همان پشت‌صحنه زندگی ماست، این یک برش واقعی از زندگی! این لحظه همین‌الان است بی‌هیچ روتوشی. اما آیا واقعاً این ادعا حقیقت دارد؟!»

 

 

 

زن سالاری یا رفتن توی دهن نئولیبرال؟!

این دکتری علوم ارتباطات، پرده از اندیشه پشت این کار برمی‌دارد و در واقع این حرف او یک هشدار جدی برای جامعه اسلامی ماست: «مفهومی داریم به اسم «ایدئولوژِی نئولیبرالیسمی» که افراد از زندگی خودشان برندسازی می‌کنند. «فمینیسم نئولیبرال» هم زاییده همین ایدئولوژی است که در واقع ما را با یک مدل جدیدی از فمینیسم مواجه کرده است. در این مدل تازه از فمینیسم، همه توانمندی و پیشرفت یک زن گره‌خورده با «ابراز وجود»! یعنی زنی توانمندتر است که بهتر بتواند نمایش بدهد و خودش را ابراز کند. اما در حقیقت این امتداد همان سرمایه‌داری و نئولیبرال است. همان مردسالاری است که به شکل نوینی دارد جریان پیدا می‌کند».

 

 

 

 

خوشی به ما نیومده؟!

 

مجدی زاده حالا دوباره برمی‌گردد به مسابقه نفس‌گیر روز زن و نمایش اغراق‌شده زندگی‌ها: «حالا آن نظریه گافمن و این ایدئولوژی فمینیسم را کنار هم می‌گذاریم. ازیک‌طرف شاهد اینفلوئنسرهایی هستیم که از «دیده‌شدن و ابزار وجود» کسب درآمد می‌کنند و در حقیقت مروجان این مدل فمینیسم هستند و از طرفی، کاربرانی را داریم که می‌خواهند از این کار الگو بگیرند و حتی در زندگی واقعی خودشان پیاده کنند. چه اتفاقی می‌افتد؟!کاربرانی که از ایدئولوژی پشت این کار بی‌اطلاع‌اند و همین‌طور نمی‌دانند که این صحنه گزینشی و مدیریت شده است.کاربر بی‌خبر از همه‌جا، می‌خواهد همین الگو را در زندگی‌اش پیاده کند اما مثلاً در مورد روز زن، همسری با این فکر و ذوق که بتواند او را این‌طور سورپرایز کند کنارش نیست و بدین ترتیب، علاوه بر آنکه فمینیسم جدیدی به‌صورت زیرپوستی به جامعه منتقل می‌شود، افراد در زندگی واقعی خودشان فشار مضاعفی برای تجربه‌نکردن هم‌چین لحظات خوشی تجربه می‌کنند. زنان بسیاری سرخورده می‌شوند از اینکه چرا حتی یک‌بار هم این مدل خوشی را نداشته‌اند؟!»

 

 

 

‌پز مجازی، بهانه طلاق واقعی!

مجدی زاده به نقل از پژوهش یکی از دوستانش، حقیقتی را فاش می‌کند که تکان‌دهنده است:  «یکی از دوستانم رساله دکترایش را با موضوع زوج‌هایی که تحت تأثیر فضای مجازی به طلاق رسیده بودند، پیش می‌برد. او در روند صحبت با مشاورین، به موردی رسیده بود که خانم طلاق می‌خواست، فقط به این دلیل که همسرش قادر نبود او را به آن شکلی که می‌خواهد سورپرایز کند تا او استوری بگذارد».زهرا مجدی زاده ادامه می‌دهد: «تحقیقات همین دوستم نشان داده بود خانمی که می‌آید پشت دوربین فضای مجازی و یک سورپرایز بزرگ را به کاربرانش نشان می‌دهد در حقیقت خودش پشت همه این ماجراست و رفته هزینه کرده و همه مقدمات را خودش آماده کرده است. نقش شوهرش فقط همان لحظه کوتاهی است که می‌آید و جلوی دوربین نمایش گافمن زنش را کامل می‌کند.»

 

 

 

 

سوت ماراتن، یا جیغ خاموش جامعه؟!

مجدی زاده همچنین به نقش جدی الگوریتم‌های اینستا در تقویت فمینیسم نئولیبرال و به‌طورکلی ارزش‌های نئولیبرال اشاره می‌کند و در واقع انگار دارد زنگ خطری را به صدا درمی‌آورد که خیلی وقت است صدایش در جامعه پیچیده اما نظارتی که نیست و زودباوری که کاربران دارند، دست‌به‌دست هم داده تا ما شاهد برش تلخی از  روز زن باشیم. روزی که باید مایه دلگرمی و خوشی زوجین و خانواده‌ها باشد، تبدیل به ماراتنی برای غافلگیری‌های جذاب شده است. در این مسابقه نفس‌گیر که داوری‌اش با اینفلوئنسرهاست، کسی برنده است که بتواند نگاه‌های بیشتری را به سمت خودش خیره کند.این شما و این زندگی نمایشی اهالی فضای مجازی در بستر نئولیبرالیسمی اینستاگرام!