جامعه ونزوئلا به شدت دو_قطبی است. همیشه اینطور بوده است. در زمان حیات چاوز نیز همین آش و کاسه بود؛ نیمی این ور و نیمی آن ور. هر چند که در سالهای اخیر به دلیل شدت فشارهای اقتصادی و به لطف فضاسازی رسانههای بینالمللی، کفه اپوزیسیون سنگینتر شده است.
دولت مادورو با این باد سرنگون نخواهد شد؛ مگر آنکه توافقات پشت پرده و سطح دخالت_آمریکا متفاوت از آن چیزی شود که تا پیش از این بوده. دخالت برای کنار گذاشتن دولت کنونی ونزوئلا پروژهای خونین خواهد بود که در تاریخ این کشور ثبت خواهد شد.
دولت جمهوری اسلامی ایران به جای مواضع سُست که برای خالی نبودن عریضه از سوی سخنگوی وزارت خارجه بیان میشود، باید مبتکر تحرکات_بینالمللی برای ممانعت از دخالت_خارجی در ونزوئلا شود و با همپیمانان دو کشور تماس بگیرد. باید از ظرفیتهایی همچون جنبش_عدمتعهد و سازمانهایی نظیر گروه۷۷ و حتی سازمان_کنفرانس_اسلامی در این مواقع استفاده کرد. اغلب اعضای این سازمانها با این ابتکار همراهی خواهند کرد.
منبع : حامیان ولایت
