پیش از آغاز عملیات کربلای ۵ کشورهای غربی در شورای امنیت در تدارک قطعنامه ای جدید دربارۀ جنگ ایران و عراق بودند. همزمان با پخت و پز قطعنامه، ایران پیروزی بزرگی در کربلای ۵ را به دست آورد اما وزارت خارجه هم هنوز چندان کارآزموده نبود که از پیروزی هایی همچون کربلای ۵ بهره برداری کند.
دکتر خرم از مسئولان وزارت خارجه در آن ایام می گوید: «چنانچه جمهوری اسلامی ایران دیپلماسی فعالتری داشت می توانست منافعش را تأمین کند. به عنوان مثال در بند ۶ قطعنامه به جای اینکه تعیین آغازگر جنگ مطرح شود، تعیین متجاوز استفاده شود یا به جای تعیین خسارت تعیین غرامت مطرح شود، چرا که در آن مقطع ایران به لحاظ نظامی از موقعیت برتری در جبهه های جنگ برخوردار بود. در زمان تنظیم قطعنامه زمانی که دبیر کل سازمان ملل درخواست کرد که دو کشور نظراتشان را دربارۀ مفاد اولیۀ آن اعلام کنند، فضایی برای بررسی قطعنامه، اعلام نظر و فعالیتهای دیپلماتیک دربارۀ آن در اختیار دستگاه دیپلماتیک کشور قرار داده نشد و حتی به آقای محمدجواد لاریجانی، که معاون امور بین الملل وزارت امور خارجه بود اجازۀ حضور در جلسات مربوط به تصمیم گیری دربارۀ قطعنامه داده نشد. پس قطعنامۀ ۵۹۸ پیش نویسی بود که در غیاب ایران، عراق آن را بهبود داد. لذا در اوج قدرت نظامی ایران، تأمین کنندۀ منافع عراق بود»
اما با تغییر موقعیت جبهه های جنگ کشورهای غربی ارزیابی دقیقی از توان ایران نداشتند و نیروهای سپاه را که با اعزام های مردمی تأمین می شد را نمی توانستند تخمین بزنند و با توجه به پیشروی ایران در کربلای ۵ تخمین می زدند اگر ایران چند عملیات با همین قدرت انجام دهد شکست عراق دور از دسترس نیست.
این پیشنویس در سال ۱۳۶۶ به نام قطعنامۀ ۵۹۸ تصویب شد.
منبع: دائره المعارف مصور تاریخ جنگ ایران و عراق نوشتۀ جعفر شیرعلی نیا - انتشارات سایان
منبع : مشرق
