۴۳ سال پیش در چنین روزهایی تانک‌ها و نفربرهای بعثی‌ها مثل مور و ملخ در مهران حرکت می‌کردند که این منطقه را تصرف کنند. نیروهای ایرانی فقط آر‌پی‌جی ۷ و دوشکا داشتند. همه آرپی‌جی‌زن شدند. برخی بسیجیان آن‌قدر شلیک کرده بودند که از گوش‌هایشان خون می‌آمد.

روزهای ۲۱ تا ۲۵ تیرماه ۱۳۶۷ یادآور فاجعه تلخ حمله بعثی‌ها به مناطقی از دهلران بود. در این روزها عشایر و نیروهای مسلح با سلاح‌های سبک مقابل دشمن ایستادگی کردند و توانستند دشمن را از منطقه بیرون برانند.

۱۲خرداد سالروز وفات شخصی است که در اردوگاه‌های عراقی آنچنان تاثیری از خود نشان داده بود که مورد تکریم عراقی‌ها قرار گرفت. او با هوشیاری خود توانست از اعدام ۷۵۰ اسیر ایرانی جلوگیری کند.

در خرمشهر و کنار ساحل شمالی اروندرود منبع آب مرتفعی وجود داشت که درست مقابل دید و تیر مستقیم دشمن قرار داشت. بعثی‌ها از آن طرف اروند با شلیک به این منبع آب، آن را سوراخ سوراخ کرده بودند. با این وجود ارتفاع منبع آب طوری بود که می‌شد از روی آن عقبه عراقی‌ها را در جزیره ام الرصاص مشاهده کرد

"راشد عالیقدری" آزاده دفاع مقدس، خاطراتی از دوران اسارت خود در اردوگاه بعثی عراق را نقل کرده و از صحنه‌های اعجاب‌انگیزی در طول ۷۷ ماه اسارت، سخن می‌گوید.

۳۱ شهریور ۱۳۵۹ بود که رژیم بعث عراق حمله سراسری را به کشورمان آغاز کرد. در روزهایی که خیلی‌ها بهت‌زده بودند، سروان شهید «علی غیوراصلی» عملیاتی را طراحی کرد که رزمندگان توانستند بعثی‌ها را فراری بدهند.

یکی از نیروهای لشکر ۱۴ درباره مقاومت فرماندهان در حمله بعثی‌ها بعد از پذیرش قطعنامه ۵۹۸ به کشور، می‌گوید: سردار زاهدی و حاج احمد کاظمی خودشان آرپی‌جی دست گرفته بودند و تانک‌های بعثی‌ها را می‌زنند. آنها می‌گفتند: بعثی‌ها باید از روی جنازه ما رد بشوند تا بتوانند به خرمشهر برسند.

امروز سالگرد شهادت حسین املاکی است؛ فرمانده‌ای که رهبر معظم انقلاب اسلامی بعد از توصیف نحوه شهادتش، گفتند: «قهرمان یعنی این».

آزاده دفاع مقدس عسگر قاسمی که در عملیات کربلای ۴ به اسارت بعثی‌ها درآمد، روایتی دارد از دو تن از همرزمانش که بعثی‌ها به آنها تیرخلاص زدند.

آزاده دفاع مقدس صادق مهماندوست می‌گوید: از کرامات بعثی‌ها این بود که در سرمای شدید منطقه شمال عراق که اسارتگاه‌های متعدد اسرای ایرانی در آنجا بود، تصمیم گرفتند به اسرا لباس گرم بدهند؛ آن هم چه لباسی!

روزگاری وقتی خبر تعرض و تجاوز سربازهای رژیم بعث به گوش رزمندگان ایرانی رسید، خواب و خوراک را بر خود حرام کردند و راهی جبهه شدند تا به دفاع از ناموس میهن بپردازند و چه بسیار رزمندگانی که در این راه شهید شدند.

شهید «عبدالعظیم خلیل‌زاده» ۱۲ساله بود که دور از چشم پدر و مادر راهی جبهه شد. او بعد از چند بار اعزام در عملیات «والفجر ۴» به اسارت بعثی‌ها درآمد و به‌خاطر شدت جراحات در بیمارستان آل‌رشید عراق به شهادت رسید.

بعد از تجاوز بعثی‌ها به کشورمان، مردم شهرهای مرزی با تمام توان دفاع را آغاز کردند. «بهروز نصرالله‌زاده» از رزمندگان و آزادگان نوجوان دوران دفاع مقدس از روزهای می‌گوید که مردم هفت‌تپه با کوکتل‌مولوتف مقابل بعثی‌ها ایستادند.

بعثی‌ها شیمیایی زده بودند و رزمنده‌های ایرانی مجبور بودند یکی از پتوهای سنگر را جلوی صورتشان بگیرند تا شیمیایی نشوند؛ اما چند لحظه بعد بوی شیمیایی را به بوی بد پتو ترجیح دادند و آن را بر زمین انداختند.

بعثی‌ها می‌خواستند حمله کنند و ارتش سلاح سنگین به گروه رزمنده‌های ایرانی نمی‌داد. فرمانده گروه بشکه‌های خالی را آورد و بین بچه‌ها پخش کرد. کسی علت این کار را نمی‌دانست؛ اما پایان عملیات یکی از بعثی‌ها سکته کرده بود.

تا یک قدمی بعثی‌ها رسیده بودند و با ذوق اطلاعات جمع آوری می‌کردند؛ اما سر که بلند کردند دیدند سگی با قد و قواره گرگ بهشان خیره شده و آب از دهانش آویزان است.

یکبار که اسرا از اتاق شکنجه برگشتند، کمرشان از شدت شکنجه‌ سیاه و کبود شده بود. گروهبان دو بعثی آمد و پماد ویکس در دستش بود، صدا زد: «ابوتراب!»

«عملیات والفجر ۸ بود. در منطقه‌ای با تعداد زیادی از نیرو‌های عراقی رو‌به‌رو شدیم. به ناچار به سکوی سیمانی یک توپ ۵۷ پناه بردیم، دیدم خود حاجی و شهید یونس زنگی‌آبادی از مسئولان لشکر ۴۱ ثارالله (ع) هم آنجا هستند. تعدادمان انگشت‌شمار بود و دشمن بسیار. بچه‌ها با اصرار از حاج‌قاسم خواستند منطقه را ترک کند، اما او با آرامش می‌گفت نگران من نباشید.

خانم آباد در ۱۷ سالگی به اسارت نیروهای بعث درمی‌آید و ۴ سال از جوانی‌اش را در زندان های عراق سپری می‌کند.

شعار مرگ بر آمریکا و مرگ بر صدام آن هم به زبان عربی، عراقی‌ها را کلافه کرده بود. شب، عراقی‌ها به استفاده از گاز اشک آور متوسل شدند و ما برای خنثی شدن تدبیرشان به داخل آسایشگاه رفتیم.