به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از فارس ،
رئیس‌جمهور می‌گوید گلوگاه‌های فساد و زیرمیزی‌بگیران باید شناسایی شوند، هیچ خانواده‌ای نباید برای تهیه دارو در مضیقه باشد و باید راهی برای کاهش قیمت‌ها در شهرهای کوچک و روستاها پیدا کرد. هر سه، مسئله‌ای واقعی را پیش می‌کشند. هر سه هم پرسشی دارند که باید در خبر بعدی دولت پاسخ بگیرد: برای حل این مسئله چه کرده‌ایم و مردم کجا نتیجه‌اش را دیده‌اند؟
در همین چند ماه، نمونه‌های دیگری هم بوده است. پزشکیان در آغاز سال تحصیلی بر مهارت‌آموزی دانش‌آموزان تأکید کرد. سوم آبان، در جلسه هیئت دولت، از دستگاه‌های اجرایی خواست در غربالگری سلامت کارکنان و مدیریت مصرف انرژی همکاری کنند. شانزدهم آبان هم دولت از ورود برنامه ملی مدیریت مصرف انرژی به مرحله اجرا خبر داد و رئیس‌جمهور خواستار رصد مستمر عملکرد استان‌ها و دستگاه‌ها شد. هر کدام از این خبرها می‌تواند سرآغاز یک پیگیری روشن باشد.
مهارت‌آموزی در کدام مدارس و با چه برنامه‌ای پیش رفته است؟ غربالگری در کدام دستگاه‌ها آغاز شده و چه تعداد از کارکنان را پوشش داده است؟ در برنامه انرژی، کدام دستگاه مصرفش را کاهش داده و این کاهش نسبت به چه دوره‌ای سنجیده شده است؟
بخشی از این سخنان در جلسات هیئت دولت یا نشست با مدیران بیان می‌شود. طبیعی است که رئیس‌جمهور از وزیر، استاندار یا مدیر دستگاه بخواهد کاری را انجام دهد و بابت آن پاسخ بدهد. مسئله از جایی شروع می‌شود که از دل جلسه، عمدتاً همان جمله‌های حاوی «باید» بیرون می‌آید و در تیتر و خبر می‌چرخد.
وقتی نام دستگاه مسئول، تصمیم جلسه و سرانجام پیگیری در خبر دیده نمی‌شود، این تصور شکل می‌گیرد که مسئولان هم در کنار مردم مشغول مطالبه‌اند. در حالی که مخاطب نخست این «باید»ها، در هر دولتی، خود دولت و مدیران مسئول اجرای آن کارند. مطالبه رئیس‌جمهور از مدیران بخشی از اداره دولت است و گزارش نتیجه آن بخشی از پاسخ‌گویی دولت به مردم.
اینجاست که تیم اطلاع‌رسانی دولت می‌تواند شیوه روایت خبر را عوض کند. در همان خبر اول، اگر تصمیمی گرفته شده، بگوید مسئول اجرا کیست و تا چه زمانی باید گزارش بدهد. در خبر بعدی، از همان دستگاه پیگیری کند و نتیجه را به زبان مردم توضیح دهد.
در موضوع زیرمیزی، خبر پیگیری می‌تواند بگوید بیمار از چه مسیری شکایتش را ثبت کند، چند شکایت رسیدگی شده و رسیدگی به چه نتیجه‌ای رسیده است. در موضوع دارو، بگوید دسترسی به کدام دارو در کدام مناطق بهتر شده و کمبود کجا ادامه دارد. درباره قیمت‌ها هم روشن کند اقدام دولت در کدام شهر یا روستا اجرا شده و هزینه خرید مردم چه تغییری کرده است. اگر کاری به مانع خورده، توضیح صریح همان مانع و اعلام زمان گزارش بعدی هم بخشی از پاسخ‌گویی است.
این عادت در گفتار عمومی به دولت هم محدود نمی‌شود. گاهی در دستگاه‌ها و نهادهای دیگر هم مسئولی که اختیار تصمیم‌گیری یا پیگیری دارد، در برابر دوربین از ضرورت حل همان مسئله حرف می‌زند. از هر مسئول، به اندازه اختیارش، می‌توان پرسید:
در حوزه مسئولیت خود چه تصمیمی گرفتید، چه کاری انجام دادید و چه نتیجه‌ای به دست آمد؟از تیم اطلاع‌رسانی دولت همین انتظار می‌رود که برای «باید»های امروز، خبرِ پیگیری فردا را هم منتشر کند. مردم حق دارند بدانند بعد از آن جلسه، چه اتفاقی در زندگی‌شان افتاد.
