رزمنده دوران دفاع مقدس گفت: فکر نمی‌کردم کسی که آن روز با لباس عجیب برای ثبت نام جبهه به مسجد آمد روزی شهید مظلوم نام بگیرد.

روزهای مرخصی از خدمت سربازیش قرار بود به زیارت امام رضا(ع) برود. خبر رسید مزدوران بعثی به ایران حمله کردند. او به محل خدمتش در اهواز بازگشت. وقتی شهید شد پیکرش را به‌جای دزفول، اشتباهی فرستادند مشهد.

۴۳ سال پیش در چنین روزهایی تانک‌ها و نفربرهای بعثی‌ها مثل مور و ملخ در مهران حرکت می‌کردند که این منطقه را تصرف کنند. نیروهای ایرانی فقط آر‌پی‌جی ۷ و دوشکا داشتند. همه آرپی‌جی‌زن شدند. برخی بسیجیان آن‌قدر شلیک کرده بودند که از گوش‌هایشان خون می‌آمد.

"راشد عالیقدری" آزاده دفاع مقدس، خاطراتی از دوران اسارت خود در اردوگاه بعثی عراق را نقل کرده و از صحنه‌های اعجاب‌انگیزی در طول ۷۷ ماه اسارت، سخن می‌گوید.

یکی از نیروهای لشکر ۱۴ درباره مقاومت فرماندهان در حمله بعثی‌ها بعد از پذیرش قطعنامه ۵۹۸ به کشور، می‌گوید: سردار زاهدی و حاج احمد کاظمی خودشان آرپی‌جی دست گرفته بودند و تانک‌های بعثی‌ها را می‌زنند. آنها می‌گفتند: بعثی‌ها باید از روی جنازه ما رد بشوند تا بتوانند به خرمشهر برسند.

امروز سالگرد شهادت حسین املاکی است؛ فرمانده‌ای که رهبر معظم انقلاب اسلامی بعد از توصیف نحوه شهادتش، گفتند: «قهرمان یعنی این».

بعثی‌ها شیمیایی زده بودند و رزمنده‌های ایرانی مجبور بودند یکی از پتوهای سنگر را جلوی صورتشان بگیرند تا شیمیایی نشوند؛ اما چند لحظه بعد بوی شیمیایی را به بوی بد پتو ترجیح دادند و آن را بر زمین انداختند.

بعثی‌ها می‌خواستند حمله کنند و ارتش سلاح سنگین به گروه رزمنده‌های ایرانی نمی‌داد. فرمانده گروه بشکه‌های خالی را آورد و بین بچه‌ها پخش کرد. کسی علت این کار را نمی‌دانست؛ اما پایان عملیات یکی از بعثی‌ها سکته کرده بود.

خانم آباد در ۱۷ سالگی به اسارت نیروهای بعث درمی‌آید و ۴ سال از جوانی‌اش را در زندان های عراق سپری می‌کند.

شعار مرگ بر آمریکا و مرگ بر صدام آن هم به زبان عربی، عراقی‌ها را کلافه کرده بود. شب، عراقی‌ها به استفاده از گاز اشک آور متوسل شدند و ما برای خنثی شدن تدبیرشان به داخل آسایشگاه رفتیم.