به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از فارس ،
بیانات آیتالله سیدمجتبی خامنهای رهبر معظم انقلاب درباره پیامدهای گرایش تسلیمآمیز در برابر دشمن، یک هشدار راهبردی درباره یکی از مهمترین چالشهای پیش روی کشور است؛ اینکه تصور کنیم با عقبنشینی، امتیازدهی یا تغییر آرایش سیاسی در داخل، میتوان رفتار نظام سلطه را تغییر داد،
خطایی است که هزینههای آن تنها به عرصه سیاست خارجی محدود نخواهد ماند.ایشان با تأکید بر اینکه حتی کمترین گرایش تسلیمآمیز در برابر دشمن مستکبر میتواند او را برای زیادهخواهی بیشتر و جنگها و جسارتهای بعدی جریتر کند، به یک واقعیت مهم اشاره دارند؛
دشمنی آمریکا با ایران صرفاً ناشی از اختلاف بر سر یک موضوع یا دولت خاص نیست که با تغییر دولتها یا ارائه امتیازهای مقطعی برطرف شود. مسئله اصلی، استقلال سیاسی و اراده ایران برای ایستادگی در برابر سلطهطلبی است.با وجود این واقعیت، همچنان بخشی از جریان سیاسی اصلاحطلب بر ضرورت مذاکره با آمریکا، حتی در شرایطی که طرف مقابل از تهدید نظامی، تحریم و فشار اقتصادی بهعنوان ابزار امتیازگیری استفاده میکند، تأکید دارند.
در این نگاه، گویی اصل مذاکره بهخودیخود یک دستاورد است و باید به هر شکل ممکن مسیر گفتوگو را باز نگه داشت؛ حتی اگر این مسیر با چشمپوشی از مؤلفههای قدرت ملی و عقبنشینی از مواضع اصولی کشور همراه شود.
البته مذاکره بهعنوان یکی از ابزارهای دیپلماسی، فینفسه نه مذموم است و نه لزوماً به معنای عقبنشینی؛ مسئله اصلی، مذاکره از موضع ضعف و تبدیل آن به ابزاری برای تحمیل خواستههای طرف مقابل است. تفاوت معناداری میان دیپلماسی مبتنی بر اقتدار و مذاکرهای که با هدف جلب رضایت دشمن و به هر قیمت دنبال میشود، وجود دارد.
سه خطای استراتژیک تسلیمطلبان در قبال دشمن
تسلیمطلبی دارای چند خطای راهبردی است. این گرایش در ابتدا موقعیت ایران به عنوان کشوری که در برابر دشمن ایستادگی کرده و حاکمیت خود بر تنگه هرمز را تثبیت کرده را به طور کلی نادیده گرفته و برعکس با ضعف نمایی داخلی همه دستاوردهای نظامی و ژئوپلیتیکی ایران را نادیده میگیرد. این موضوع بسیار مهم است که بدانیم ایران در چه موقعیتی قرار دارد و چه مولفههای قدرتی در برابر غرب دارد.
موضوع بعدی ساده انگاری سیاسی و دادن آدرس غلط خصوصا به افکار عمومی داخلی است که با دادن امتیاز دشمن عقب نشسته و دست از سر زیاده خواهی خود بر میدارد. و با یک بده بستان بازاری آمریکا و غرب حساب خود را با ایران صاف میکنند. گویی فردی با فرد دیگری دشمنی خونی دارد و گفته شود با یک قرارداد مالی همه چیز قابل حل است.
ضعف نمایی خود بخشی از ایجاد شرایطی است که حتی دشمن را به خطای محاسباتی علیه ایران میکشاند. ترامپ خود اسیر همین ضعف نمایی برخی در داخل آمریکا و هم ایران شد که به کشورمان حمله کرد و فکر میکرد با کشوری چون ونزوئلا طرف است. این در حالی است که با سد محکمی برخورد کرد که هزینههای مختلفی را به آمریکا تحمیل کرد که حالا وی در انتخابات میاندورهای کنگره آمریکا بخشی از هزینه سیاسی آن را دید و در حوزه نظامی، آمریکا میداند که پایگاه های نظامی منطقهای خود را از دست داده است.
تسلیمطلبی و تضعیف قدرت بازدارندگی
اما نخستین پیامد تسلیمطلبی، تضعیف قدرت بازدارندگی کشور است. هنگامی که طرف مقابل احساس کند تهدید، تحریم و فشار نظامی میتواند ایران را به عقبنشینی وادار کند، طبیعی است که انگیزه بیشتری برای تکرار همین رفتار پیدا کند. در چنین شرایطی، هر امتیاز جدید نه پایان مطالبات دشمن، بلکه مقدمهای برای مطالبه بعدی خواهد بود. تجربه سالهای گذشته نیز نشان داده است که امتیازدهی یکطرفه لزوماً به کاهش فشارها منجر نمیشود و حتی میتواند محاسبات طرف مقابل را برای افزایش فشار تغییر دهد.
دوقطبی کاذبی که تسلیمطلبان بدان دامن میزنند
دومین پیامد، تضعیف سرمایه اجتماعی و ایجاد شکاف در داخل کشور است. در شرایطی که بخش قابل توجهی از مردم ایران بر ایستادگی در برابر تهدید و زیادهخواهی دشمن تأکید دارند، ترویج ادبیات تسلیم و القای بیفایده بودن مقاومت میتواند به ناامیدی و اختلاف در جامعه دامن بزند.نمیتوان از یکسو بر ضرورت حفظ انسجام ملی تأکید کرد و از سوی دیگر، با نادیده گرفتن هزینههای ایستادگی مردم و مجاهدتهای نیروهای کشور، این پیام را منتقل کرد که راهحل مشکلات صرفاً در عقبنشینی از مواضع ملی قرار دارد.
تضعیف موقعیت ایران در برابر دشمن
سومین پیامد، تضعیف موقعیت ایران در برابر غرب است. دیپلماسی زمانی میتواند دستاورد داشته باشد که طرف مقابل بداند ایران برای حفظ منافع و خطوط قرمز خود از قدرت و اراده کافی برخوردار است. اگردر برابر دشمن، نشانههای شتابزدگی برای توافق و آمادگی برای امتیازدهی ارسال شود، طرف مقابل انگیزهای برای ارائه امتیاز متقابل نخواهد داشت. در واقع، دیپلماسی که بدون پشتوانه قدرت و با نگرانی از قطع گفتوگو دنبال شود، بهجای آنکه فرصتی برای تأمین منافع ملی باشد، میتواند به بستری برای تحمیل مطالبات تبدیل شود.
دور تسلسل باطل برای ایجاد جنگ فرسایشی علیه ایران
چهارمین پیامد، گرفتار شدن کشور در چرخه امتیازدهی و فشارهای مستمر است. اگر آمریکا به این جمعبندی برسد که با هر دور فشار میتواند امتیاز تازهای از ایران بگیرد، مطالبات آن به موضوعات محدود هستهای یا تحریمی منحصر نخواهد ماند. در چنین وضعیتی، سایر مؤلفههای قدرت ملی نیز ممکن است به موضوع چانهزنی تبدیل شوند و هر بار، برای جلوگیری از تشدید فشار، عقبنشینی جدیدی پیشنهاد شود.
این همان مسیری است که میتواند استقلال تصمیمگیری کشور را بهتدریج تحت تأثیر قرار دهد.از سوی دیگر، نباید فراموش کرد که مقاومت مردم ایران صرفاً یک شعار سیاسی نیست. این مقاومت در طول سالها با تحمل فشارهای اقتصادی، تحریمها، تهدیدها و هزینههای سنگین همراه بوده است.
در نهایت، پیام اصلی بیانات آیتالله مجتبی خامنهای روشن است؛ نباید تصور کرد که دشمن با مشاهده کوچکترین نشانه عقبنشینی، از زیادهخواهی دست خواهد کشید.اتفاقاً در منطق قدرت، عقبنشینی بدون دریافت تضمین و امتیاز متقابل، میتواند طرف مقابل را به تکرار فشارها امیدوار کند.
اصلاحطلبانی که مذاکره را به هر قیمت راهحل مشکلات معرفی میکنند، باید به این پرسش پاسخ دهند که اگر نتیجه این رویکرد، افزایش مطالبات آمریکا و تضعیف قدرت چانهزنی ایران باشد، چه تضمینی برای جلوگیری از تحمیل هزینههای بیشتر به کشور وجود دارد؟ایران برای عبور از مشکلات در کنار مولفههای قدرت نظامی به دیپلماسی مقتدرانه و عقلانیت سیاسی نیاز دارد، نه دیپلماسی هراسان و تسلیمطلبانه.



