هنوز دود از کُنده دموکراسی بلند می‌شود

به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» 

درست است که دموکراسی، به تعبیر یاشا مونک و بسیاری از نظریه‌پردازان، زیر فشار قطبی‌شدن جامعه، پوپولیسم، فرسایش نهادها و زوال هنجارهای سیاسی و اخلاقی تضعیف شده است.

ترامپ خود یکی از محصولات همین بحران است؛ سیاستمداری که درباره زنان و اقلیت‌های نژادی و مذهبی با ادبیات تحقیرآمیز سخن می‌گوید، قواعد نظم بین‌المللی را به سخره می‌گیرد، درباره ایلهان عمر زبان تهدید و تبعیض به کار می‌برد و حتی نام عبدالرحمن السید را عامدانه به «عبدول» تقلیل می‌دهد تا تفاوت هویتی او را دستمایه تمسخر کند.

‏اما درست در دل همین تناقض، دموکراسی ظرفیت دیگری هم دارد؛ پیروزی عبدالرحمن السید در میشیگان، در کنار حضور و پیروزی چهره‌هایی چون الهان عمر از مینه‌سوتا، رشیده طلیب از میشیگان و آدام حماوی از نیوجرسی.

این فقط مجموعه‌ای از پیروزی‌های انتخاباتی نیست؛ نشانه آن است که کسانی که در گفتمان طردگرایانه به حاشیه رانده می‌شوند، هنوز می‌توانند از مسیر صندوق رای به متن قدرت بازگردند و امید تمامیت‌خواهان و‌ شبکه‌های مالی و سیاسی آنان را ناامید کنند.

‏دموکراسی البته تناقض دارد؛ گاهی حتی کسانی را به قدرت می‌رساند که بنیان‌هایش را فرسوده می‌کنند. اما مزیت انحصاری و تعیین‌کننده‌اش این است که امکان مقاومت در برابر همین نیروها را نیز در درون خود حفظ کرده است. آری ممکن است دموکراسی همیشه مانع ظهور ترامپ نشود،

اما هنوز می‌تواند به قربانیان جهان ترامپی، امکان نمایندگی، صدا و امید به تغییر بدهد بنابراین علیرغم اینکه تناقض رهبران کشورهای شهره به ساختار دموکراتیک کم و قابل انکار نیست اما اگر منصفانه بررسی کنیم دموکراسی فقط سازوکاری برای تولید بحران نیست و هنوز یکی از معدود راه‌های مسالمت‌آمیز برای اصلاح پیامدهای بحران نیز هست.