درست است که دموکراسی، به تعبیر یاشا مونک و بسیاری از نظریه‌پردازان، زیر فشار قطبی‌شدن جامعه، پوپولیسم، فرسایش نهادها و زوال هنجارهای سیاسی و اخلاقی تضعیف شده است.

گزارش جدید یک نهاد بین‌دولتی فعال در حوزه دموکراسی نشان می‌دهد شاخص‌های کلیدی دموکراسی در آمریکا به پایین‌ترین سطح خود طی ۵۰ سال گذشته سقوط کرده است.

سلطنت‌طلبان که جزو گروه‌های تندرو و دیکتاتوری حتی در میان اردوگاه ضدانقلاب شناخته می‌شوند هر روز تحرکات رادیکال‌تری از خود بروز می‌دهند.

درحالی‌که ترامپ خالی شدن ذخایر نفت کشورش را تایید کرده، ۳۶ میلیون بشکه نفت ایران راهی بازارهای جهانی شده است.

جنگ آمریکا و رژیم صهیونی علیه ایران و تهدیدات ترامپ در شبکه‌های اجتماعی باعث شده که منتقدان وی را فردی دیوانه و فاقد هرگونه کفایتی برای ریاست جمهوری این کشور بنامند.

مؤسسه دموکراسی اسرائیل فاش کرد دولت اسرائیل حدود ۷۸۴ میلیون دلار بودجه را بدون اطلاع نمایندگان تصویب کرده است.

گزارش‌ها و تصاویر منتشرشده از تجمعات و رفتارهای سلطنت‌طلبان نشان می‌دهد که برخوردهای تند با مخالفان و حذف صداهای متفاوت، به یکی از ویژگی‌های پررنگ این جریان تبدیل شده است و آنان بی‌پرده خواستار دیکتاتوری هستند.

آقای موسوی دانسته، نسخه‌ای را تجویز می‌کند که پایانش دموکراسی نیست، بلکه تبدیل شدن ایران به لیبی و سوریه است. کسی که امنیت کشور را هدف می‌گیرد، دلسوز ملت نیست، بلکه جاده‌صاف‌کن دشمن است.

شبی که با نقاب آزادی آمدند، اما زندگی را نشانه گرفتند؛ آن‌جا که آتش نه فقط به ساختمان‌ها، که به امید، امداد و نفس شهر افتاد.

این مقاله نشان می‌دهد استراتژی امنیت ملی جدیدِ ترامپ، نقش آمریکا را از «مروج دموکراسی» به بازیگری عمیقاً سودمحور و معامله‌گر فرو می‌کاهد؛ جهانی که در آن، معیار اصلی سیاست خارجی، منافع اقتصادی و قراردادهای پرسود برای شرکت‌های آمریکایی است. دموکراسی و حقوق بشر به حاشیه رانده می‌شوند، اروپا با لنز «تهدید مهاجرت» دیده می‌شود، خلیج فارس و آمریکای لاتین به‌عنوان میدان‌های سرمایه‌گذاری و قراردادهای انحصاری تعریف می‌گردند و رقابت با چین و روسیه نیز عمدتاً به سطحی تجاری و مدیریت‌پذیر تنزل می‌یابد.

دولت دوم دونالد ترامپ سند ۳۳صفحه‌ای استراتژی امنیت ملی جدید آمریکا را منتشر کرد که با شعار«اول آمریکا» معرفی شده و بر بازتعریف نقش واشنگتن در جهان تمرکز دارد.

کانال تلگرامی کمیته جنگ و تحریم با انتشار ویدئویی نوشت: در «تنها دموکراسی خاورمیانه» سربازانی که یک اسیر فلسطینی را تا سر حد مرگ مورد تجاوز قرار داده بودند، در دادگاه با تشویق ایستاده حضار روبرو شدند.

هم همکاران خودم و هم همه آن‌هایی که من را قضاوت می‌کنند را به خدا واگذار می‌کنم.

پژوهش جدید مرکز «پیو» نشان می‌دهد اعتماد به دموکراسی در جهان به‌ویژه در آمریکا، به‌شدت فرو ریخته است. بحران کنونی دیگر مدیریتی نیست، بلکه «ایمانی» است؛ مردم نه‌فقط از عملکرد دولت‌ها، بلکه از خودِ قواعد بازی دموکراتیک سرخورده‌اند. نهادهایی که روزی بی‌طرف تلقی می‌شدند، اکنون سیاسی و جانبدار دیده می‌شوند. این فروپاشی اعتماد زمینه‌ساز صعود پوپولیسم به‌ویژه راست‌گرای انتقام‌جو شده است. احیای دموکراسی، نه با اصلاحات اقتصادی، بلکه با بازسازی ایمان و اعتماد عمومی ممکن است.

یکی از شعارهایی که سلطنت‌طلب‌ها برای جلب توجه افکار عمومی سر می‌دهند، دموکراسی‌خواهی است که روی این موضوع بسیار تکیه می‌کنند؛ اما با صرف نظر از این شعارها اگر به درستی بررسی کنیم، در می‌یابیم که «دیکتاتوری» یک ویژگی جدانشدنی از خانواده پهلوی است.

در عصر اطلاعات، رسانه‌ها و به‌ویژه شبکه‌های اجتماعی به یکی از مهم‌ترین ابزارهای شکل‌دهی به افکار عمومی تبدیل شده‌اند. تأثیرگذاری این ابزارها چنان گسترده است که در بسیاری از موارد می‌توانند مسیر تحولات اجتماعی، سیاسی و فرهنگی را تغییر دهند.

نایروبی، پایتخت کنیا بار دیگر صحنه درگیری معترضان با نیروهای پلیس شد و پلیس برای متفرق کردن صدها معترض، از گاز اشک‌آور و توپ‌های آب استفاده کرد. این درگیری‌ها با سی‌وپنجمین سالگرد راهپیمایی‌های حامی دموکراسی که با عنوان «سابا سابا» شناخته می‌شوند، مصادف شد. «سابا سابا» در زبان سواحیلی به معنای «هفت هفت» است و به تاریخ ۷ ژوئیه ۱۹۹۰ اشاره دارد که خواستار گذار به دموکراسی چندحزبی بود.

آمریکا دیگر دموکراسی را به جهان هدیه نمی‌دهد؛ این موضوعی است که با توجه به همکاری تام و تمام این کشور با شورشیان شام که در گذشته جزو سازمان‌های تروریستی مخوف بودند و حالا حکومت این کشور را در دست گرفتند، مشهود است.

رضا پهلوی که پس از لغو زنجیره‌ای نشست‌های سیاسی خود در اروپا و تضعیف شدید پایگاه اجتماعی در فتنه ۱۴۰۱، عملاً در انزوا قرار گرفته است.

همانطور که نشریه "تایمز" در گزارشی عنوان کرده، این حس در میان ملت های اروپایی شکل گرفته که دموکراسی اروپایی، قادر به حل مشکلات آن‌ها نیست و نخبگان سیاسی اروپایی که در این منظومه کار می کنند نیز عملا از زندگی آن ها فاصله گرفته اند و نگرانی هایشان را به نحوی موثر مخاطب قرار نمی دهند. از این رو، نظام و سازوکارهای حکمرانی کنونی در اروپا که خود را دموکراتیک می خوانند، صرفا نمایشی و فاقد ظرفیت های عملی ارزیابی می کنند.