به گزارش پایگاه خبری حامیان ولایت/اجتماعی

دلش لرزید. عملیات لابد لو رفته. پس تکلیف پیشروی چه می شود؟ ام الرصاص را پشت سر گذاشته بودند. خودش را بیش تر به سمت آب برد. آب، اما او را به پیش نمی برد. غواص ها را از آب گرفتند. لباس های تنگ و مدت ها زیر آب ماندن، نفس شان را تنگ کرده است. دلش هوا می خواهد. هوا را می بوید. هوا نیامد به استقبال. هوا را حبس کرده بودند.

غواص ها را به ردیف می گذارند. ابوخصیب و غواص ها با هم تنها می شوند. لباس های تنگ غواصی هوا را خفه کرده است. آی که چقدر دلش هوا می خواهد. هوا! هوا! کجایی؟

هوا را از او می گیرند. با دیگر غواص ها به گودالی می اندازدشان. هنوز هم هوا نیست. می خواهد هوا را بقاپد. خاک روی سرش می ریزد. خاک، خاک تپنده. خاک بیش تر و بیش تر می شود. نمی تواند خاک را پرتاب کند. دست هایش آخر بسته است با سیم های مفتولی. وای که چقدر نامردها این دست ها را محکم بسته اند.

اریکه های خون، دستش را داغ می کند. نه می تواند خون را پاک کند و نه خاک را. خاک و خون از هم سبقت می گیرند. خاک، خاک و باز هم خاک.

خاک تا نزدیک گلویش می آید. دیگر هوا نیست. هوا را توی دلش تکرار می کند. هوا دلش می خواهد خودش را بیندازد توی نفسش. هوا را هم اما گرفته اند. دست های بسته اش اذیتش می کند. می خواهد خاک را دور بیندازد. سنگین شده است. نمی تواند پایش را تکان بدهد. دستش که بسته است. خاک روی سرش را هم می پوشاند. نفس هایش تنگ تر و تنگ تر می شود. یاد همرزم شیمیایی شان می افتد:«حالت را الان بهتر می فهمم برادرم.»

گودال تاریک تاریک می شود. چشمش هیچ چیز نمی بیند. دلش برای غواص نوجوان پرپر می زند. دلش می خواهد غواص نوجوان را توی آغوشش بکشاند تا تنها نباشد. نمی تواند. این خاک لعنتی چقدر سنگین است.

نفس هایش حالا دارد کم کم به آخر می رسد،بی هیچ تصویر و یادی. کربلا یک لحظه از توی ذهنش می گذرد. ته مانده نفسی دارد؛ جانش که به لب آمده. «یا حسین» می گوید. با همان «یاحسین» نفسش تمام می شود.

وحالا سی سال از آن روزها گذشته است.آمده ایم با سرهای پایین با روی خجل،آمده ایم بگویم نمی دانید بعد از شما چه ها نکردیم,شرمنده ایم ،مارا ببخشید شاید دیر آمدیم ولی آمدیم،آمدیم تا بگویم عزیزان ما ،برادرهای مظلوم ویاران خمینی ،آمده اید ولی امام نیست ،ولی یاور مظلومش هست،اگر بدانید از روزی که خبر برگشت شما با دست های بسته آمده،گریه هایش امان نمی دهد،اگر بدانید که بوی خمینی  (ره) می دهد آخه سید مظلومی است از تبار حسینی ،وفقط عاشورایی فکر می کند وخطبه هایش مانند علی (ع) می باشد.

امروز آمده ایم چشمهای نگران  شما را برای همیشه از نگرانی آرام کنیم.امروز آمده ایم دست های شما را بعد از سی سال باز کنیم.امروز آزاد می شوید،دیگر دست های شما که تکه استخوانی  از آن به جا مانده واین تکه استخوان  که با سیم بسته می باشد برای همیشه باز می شود.

قول می دهیم شما را با دست های باز به آغوش خانواده هایتان برسانیم،وشما ای کبوترهای  عاشق دست بسته ،سلام مارا به امام شهدا  وشهدابرسانید وبگویید اسیر دنیا شدیم ،کاری کنید تا دست های ما  هم بازشود، ما از فراموشدگان هستیم ،مارا شفاعت کنید.

محسن برآسود

پایگاه خبری حامیان ولایت/فرهنگی

این فیلم تقدیم می کنم به مادران وپدران شهدا.

نمیدونم تو دلتون چی میگذره.نمیدونم چند سال منتظر فرزندتون هستی.نمیدونم اگر استخوانهای فرزند دلبندتان را ببینید چی می گویید.فقط میدونم خیلی صبورید مانند خانم زینب (س) فقط میدونم تو دلتون می گویید خدایاقبول کن.باز هم فریاد میزنید، خدایا فرزندم جلوتر از ما امد.

به گزارش پایگاه خبری حامیان ولایت/ایثاروشهادت

سپهبد قرنی سال 1292خورشیدی، در خانواده ای متوسط از منظر مادی و در عین حال غنی از روحیات مذهبی، در تهران به دنیا آمد.

وی سومین فرزند خانواده بود. پدرش «میرزا آقاخان» نام داشت و از مدیران مخابرات تهران بود.

خانواده سپهبد قرنی بواسطه شغل پدر، چند سالی را در شیراز سپری کردند و مجددا به تهران بازگشتند.

اما پدر در راه بازگشت، در آباده بیمار شد و به سبب همان بیماری از دنیا رفت. به هنگام فوت پدر، شهید قرنی 10 سال داشت.

پس از فوت پدر، شهید قرنی یک سالی را در اصفهان اقامت گزید و تحصیلات ابتدایی خود را در دبستان «گل بهار» اصفهان به اتمام رساند.

سپهبد قرنی پس از بازگشت به تهران، تحصیلات متوسطه را در دبیرستان دارالفنون آغاز کرد و در دبیرستان نظام ارتش فارغ التحصل شد.