سیدمسعود شجاعی طباطبایی، کاریکاتوریست و از عکاسان دفاع مقدس، وقتی به جبهه می‌رفت برای روحیه دادن به رزمنده‌ها ‌کاریکاتورهایی می‌کشید و خیلی وقت‌ها صدام، سوژه اثر هنری‌اش بود.

فرماندهان نظامی ایران در دوران دفاع مقدس در حالی دوشادوش رزمنده‌ها زیر بمب و موشک بعثی‌ها حضور داشتند که مزدشان هم‌اندازه پایه حقوق مصوب کشور بود.

روزی بنی‌صدر به بازدید از جبهه رفته بود. او به دودکش آشپزخانه‌ای اشاره کرد و از یکی از رزمنده‌ها پرسید: «این توپخانه چقدر برد دارد؟»

بعد از شهادت مهدی باکری در عملیات بدر، فرمانده‌ها و رزمنده‌ها خود را باخته بودند و یگان‌ها یکی یکی منهدم می‌شدند. با این حال یک پیام از دفتر امام خمینی(ره) طوری همه را سرپا کرد که یک سال بعد فاو را فتح کردیم.

این روزها چیزی دوست‌داشتنی‌تر از یک کولر یا یک لیوان آب تگری نیست. این در حالی است که رزمنده‌های دوران دفاع مقدس در بیابان‌های جنوب کشور امیدی به این چیزها نداشتند و مجبور بودند دست به دامن خلاقیت خودشان شوند.

از آموزش طاقت‌فرسای غواصی برگشته‌اند و همگی غرق خوابند. اما هنوز چیزی استراحتشان نگذشته که صدای اذان بیدارشان می‌کند‌.

بعثی‌ها شیمیایی زده بودند و رزمنده‌های ایرانی مجبور بودند یکی از پتوهای سنگر را جلوی صورتشان بگیرند تا شیمیایی نشوند؛ اما چند لحظه بعد بوی شیمیایی را به بوی بد پتو ترجیح دادند و آن را بر زمین انداختند.

مراسم سالگرد شهادت ایوب مطلب‌زاده عصر جمعه ۲۷ بهمن‌ماه، با مداحی ابوذر بیوکافی برگزار می‌شود. او در گفت‌وگو با پسرش گفته بود: «با خدای خودم عهد بستم که بازنشستگی در کارم نباشد؛ مگر به شهادت.»

علیرضا محمودی‌پارسا نوجوان رزمنده‌ای است که اسلحه‌اش را به آغوش کشیده و کنار «شنی» تانک، آرام خوابیده ‌است. او توبه‌نامه‌ای دارد که برای همه مردم و مسئولین قابل تأمل است.

شاید گذر زمان غبار فراموشی را بر بسیاری از رویداد‌های تاریخی بنشاند، اما روایت‌های رزمندگان در دفاع مقدس، فراموش ناشدنی است.