«علی چیت‌سازیان» معروف به «عقرب زرد» مانند فرماندهان دفاع مقدس با وجود اینکه مسئولیت سنگین فرماندهی اطلاعات و عملیات لشکر انصارالحسین (ع) را به عهده داشت، هیچگاه از نیروهای مخلص بسیجی دور نمی‌شد و در عملیات‌ها، به یاری رزمندگان می‌شتافت.

تخریب پل جادۀ سوسنگرد-بستان در همان روزهای اشغال و آزادسازی، مانع و مشکل اصلی اجرای عملیات به­‌حساب می­‌آمد. مشکلی که با درایت و توانمندی «فتح­‌الله همّتی» مشهور به دایی همّتی برطرف شد.

روزهای مرخصی از خدمت سربازیش قرار بود به زیارت امام رضا(ع) برود. خبر رسید مزدوران بعثی به ایران حمله کردند. او به محل خدمتش در اهواز بازگشت. وقتی شهید شد پیکرش را به‌جای دزفول، اشتباهی فرستادند مشهد.

۴۳ سال پیش در چنین روزهایی تانک‌ها و نفربرهای بعثی‌ها مثل مور و ملخ در مهران حرکت می‌کردند که این منطقه را تصرف کنند. نیروهای ایرانی فقط آر‌پی‌جی ۷ و دوشکا داشتند. همه آرپی‌جی‌زن شدند. برخی بسیجیان آن‌قدر شلیک کرده بودند که از گوش‌هایشان خون می‌آمد.

روزهای ۲۱ تا ۲۵ تیرماه ۱۳۶۷ یادآور فاجعه تلخ حمله بعثی‌ها به مناطقی از دهلران بود. در این روزها عشایر و نیروهای مسلح با سلاح‌های سبک مقابل دشمن ایستادگی کردند و توانستند دشمن را از منطقه بیرون برانند.

۱۲خرداد سالروز وفات شخصی است که در اردوگاه‌های عراقی آنچنان تاثیری از خود نشان داده بود که مورد تکریم عراقی‌ها قرار گرفت. او با هوشیاری خود توانست از اعدام ۷۵۰ اسیر ایرانی جلوگیری کند.

یکی از نیروهای لشکر ۱۴ درباره مقاومت فرماندهان در حمله بعثی‌ها بعد از پذیرش قطعنامه ۵۹۸ به کشور، می‌گوید: سردار زاهدی و حاج احمد کاظمی خودشان آرپی‌جی دست گرفته بودند و تانک‌های بعثی‌ها را می‌زنند. آنها می‌گفتند: بعثی‌ها باید از روی جنازه ما رد بشوند تا بتوانند به خرمشهر برسند.

امروز سالگرد شهادت حسین املاکی است؛ فرمانده‌ای که رهبر معظم انقلاب اسلامی بعد از توصیف نحوه شهادتش، گفتند: «قهرمان یعنی این».

آزاده دفاع مقدس صادق مهماندوست می‌گوید: از کرامات بعثی‌ها این بود که در سرمای شدید منطقه شمال عراق که اسارتگاه‌های متعدد اسرای ایرانی در آنجا بود، تصمیم گرفتند به اسرا لباس گرم بدهند؛ آن هم چه لباسی!

روزگاری وقتی خبر تعرض و تجاوز سربازهای رژیم بعث به گوش رزمندگان ایرانی رسید، خواب و خوراک را بر خود حرام کردند و راهی جبهه شدند تا به دفاع از ناموس میهن بپردازند و چه بسیار رزمندگانی که در این راه شهید شدند.

شهید «عبدالعظیم خلیل‌زاده» ۱۲ساله بود که دور از چشم پدر و مادر راهی جبهه شد. او بعد از چند بار اعزام در عملیات «والفجر ۴» به اسارت بعثی‌ها درآمد و به‌خاطر شدت جراحات در بیمارستان آل‌رشید عراق به شهادت رسید.

بعد از تجاوز بعثی‌ها به کشورمان، مردم شهرهای مرزی با تمام توان دفاع را آغاز کردند. «بهروز نصرالله‌زاده» از رزمندگان و آزادگان نوجوان دوران دفاع مقدس از روزهای می‌گوید که مردم هفت‌تپه با کوکتل‌مولوتف مقابل بعثی‌ها ایستادند.

تا یک قدمی بعثی‌ها رسیده بودند و با ذوق اطلاعات جمع آوری می‌کردند؛ اما سر که بلند کردند دیدند سگی با قد و قواره گرگ بهشان خیره شده و آب از دهانش آویزان است.

یکبار که اسرا از اتاق شکنجه برگشتند، کمرشان از شدت شکنجه‌ سیاه و کبود شده بود. گروهبان دو بعثی آمد و پماد ویکس در دستش بود، صدا زد: «ابوتراب!»

خانم آباد در ۱۷ سالگی به اسارت نیروهای بعث درمی‌آید و ۴ سال از جوانی‌اش را در زندان های عراق سپری می‌کند.