«کاترین اشتون» مسئول سابق سیاست خارجی اتحادیه اروپا در یادداشتی با عنوان اصولگرایان ایران میگویند که آمریکا قابل اعتماد نیست، ترامپ احتمالاً صحت این گفته را اثبات میکند، به اقدامات رئیسجمهور آمریکا علیه توافق هستهای ایران و 1+5 (آمریکا، انگلیس،فرانسه، روسیه، چین بعلاوه آلمان) اشاره کرد.
وی در این یادداشت که در پایگاه تحلیلی «پراسپکت» منتشر شده است، نوشت، خیلی قبلتر از اینکه «دونالد ترامپ»، وارد صحنه شود، رهبران ایران نگران بودند که آمریکا ممکن است به توافق هستهای به صورت پایدار متعهد نباشد.
اشتون ادامه داد، تقریباً تمامی نامزدهای جمهوریخواه انتخابات ریاستجمهوری 2016 آمریکا وعده داده بودند که هر توافق هستهای ایران و 1+5 را پاره کنند. با نزدیک شدن انتخابات ریاستجمهوری آمریکا، ایران به لفاظیهای رو به افزایش واشنگتن گوش فرامیداد.
این نماینده سابق اتحادیه اروپا گفت، در نشستهای دوجانبه خود با «محمد جواد ظریف» وزیر امور خارجه ایران و فردی که قبل از وی مسئولیت داشت، گاه و بیگاه درباره این بحث میکردیم که اگر مردم آمریکا رئیسجمهور ضدتوافق هستهای را برگزینند، چه رخ خواهد داد؟
اشتون گفت: « این موضوع همچنین زمانیکه من و «جان کری» وزیر خارجه سابق آمریکا با تیم ایرانی دیدار کردیم نیز مطرح شد».
وی تصریح کرد: «پاسخ ما به نگرانی آنها دو بخشی بود. اول اینکه، یک توافق خوبی که خواستههای مطرح شده را برآورده کند، و به درستی مورد نظارت و راستیآزمایی آژانس بینالمللی انرژی اتمی، یک سازمان به شدت مورد احترام، قرار گیرد، نیازی به توضیح ندارد. بسیاری از موضوعات دیگر مربوط به ایران و نه این موضوع نیاز به توجه آمریکا و دیگران دارد».
اشتون درباره مورد دوم گفت: «دوم اینکه، این توافق دو طرفه نیست. پنج کشور دیگر (به جز آمریکا) هستند که بعنوان بخشی از یک تیم فعالیت دارند که حکم شورای امنیت سازمان ملل را دارند و نماینده عالی اتحادیه اروپا (جایگاهی که از سال 2009 تا 2014 داشتم) هدایت تیم را برعهده دارد. مذاکرات حدود 10 سال قبل آغاز شد و با وزرای خارجه فرانسه، آلمان، انگلیس آغاز به کار کرد و اتحادیه اروپا نیز به آن پیوست. اولین مذاکرهکننده ایران، حسن روحانی بود که بعداً رئیسجمهور ایران شد. آمریکا، چین و روسیه بعدا از جانب شورای امنیت به آن پیوستند».
وی در یادداشت خود نوشت: «ما به طور مداوم دریافتیم که تعامل هرکدام از این 6 کشور حائز اهمیت است. تعهد ایران ضروری بود اما کافی نبود. جان کری یک مذاکرهکننده عالی بود اما این توافق تنها به آمریکا تعلق نداشت. در هر جلسه هماهنگی که من ریاست آن را برعهده داشتم، ما درباره تعهدات مذاکرهای خود بحث میکردیم و در صورت لزوم به پایتختهای خود مراجعه میکردیم. بارها آمریکا به شدت تلاش میکرد تا کشورهای دیگر را وادار به پذیرش مؤلفههایی از توافق کند که برای آنها در مقایسه با کشورهای دیگر بیشتر حائز اهمیت بود».
منبع : فارس
