به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از فارس ،
تصمیم اخیر کانادا برای اعمال تعرفههای متقابل علیه کالاهای آمریکایی، صرفاً یک اختلاف تجاری میان دو همسایه نیست؛ این اقدام را میتوان نشانهای از تغییر محاسبه متحدان سنتی واشنگتن در مواجهه با دولت دونالد ترامپ دانست.کانادا که از نزدیکترین شرکای سیاسی و اقتصادی آمریکا به شمار میرود، اکنون به این جمعبندی رسیده که در برابر سیاستهای فشارمحور کاخ سفید، عقبنشینی و انفعال لزوماً به کاهش فشار منجر نمیشود.
اوتاوا اعلام کرده است در پاسخ به تعرفههای آمریکا، بر بخشی از کالاهای وارداتی این کشور تعرفههای ۱۵، ۲۵ و ۵۰ درصدی اعمال خواهد کرد؛ اقدامی که به گفته مقامهای کانادایی قرار است «متناسب، هدفمند و استراتژیک» باشد.«فرانسوا-فیلیپ شامپانی»، وزیر دارایی کانادا روز سهشنبه در یک نشست خبری اعلام کرد که این کشور به عوارض جدیدِ وضعشده از سوی آمریکا به شکلی «متناسب، هدفمند و استراتژیک» پاسخ خواهد داد و تعرفههای واشنگتن را «دلار به دلار و نرخ به نرخ» تلافی خواهد کرد.
معنای سیاسی این تصمیم روشن است. حتی متحدان نزدیک آمریکا نیز دریافتهاند که وقتی طرف مقابل از ابزار تعرفه و فشار برای تحمیل خواستههای خود استفاده میکند، صرفاً اعتراض دیپلماتیک و انتظار برای عقبنشینی واشنگتن کافی نیست.

این مسئله پیش از این نیز در ماجرای گرینلند خود را نشان داده بود. در جریان تهدیدها و فشارهای دولت ترامپ درباره آینده این جزیره، برخی رسانههای اروپایی نیز با اشاره به رویکرد واشنگتن، به رهبران اروپا توصیه کردند که در برابر فشار آمریکا صرفاً به بیانیه و ابراز نگرانی اکتفا نکنند و برای بازدارندگی، قدرت و هزینه متقابل ایجاد کنند.
روزنامه انگلیسی گاردین پس از نشست دافوس نوشت: «روزنامه انگلیسی گاردین نوشته است:پس از آنکه تعدادی از دولتهای اروپایی اعلام کردند که میخواهند در واکنش به تهدیدهای ترامپ در گرینلند مانور نظامی برگزار کنند، او در سخنرانیاش در داووس اعلام کرد که دیگر به دنبال تصاحب این جزیره با زور نخواهد بود.درس این ماجرا برای اروپا واضح است، رهبران اروپا باید بفهمند که حتی قاطعیت آزمایشی آنها بسیار بهتر از چاپلوسیها، عقبنشینیها و تسلیمی است که در گذشته برابر ترامپ داشتند. او فقط زبان قدرت و زور را درک میکند.»در واقع، تجربه گرینلند این پیام را برای اروپا داشت که در برابر سیاست زور، تنها زبان قدرت و ایجاد هزینه متقابل میتواند محاسبات طرف مقابل را تغییر دهد.

رفتار اخیر کانادا نیز همین واقعیت را برجسته میکند. کشوری که دههها در چارچوب نزدیکترین روابط سیاسی، امنیتی و اقتصادی با آمریکا حرکت کرده، اکنون برای دفاع از منافع خود وارد میدان تقابل تجاری شده است.این اتفاق نشان میدهد حتی همپیمانان واشنگتن نیز میان «همراهی با آمریکا» و «تسلیم شدن در برابر فشار آمریکا» تفاوت قائل شدهاند.
مسئله اصلی بنابراین فقط تعرفههای چند میلیارد دلاری نیست؛ مسئله، تغییر محاسبه متحدان آمریکاست. اگر کشوری مانند کانادا به این نتیجه برسد که برای جلوگیری از تحمیل هزینههای بیشتر باید پاسخ متقابل بدهد، این پیام برای دیگر کشورهای غربی نیز قابل توجه است.در سیاست بینالملل، حسننیت بهتنهایی تضمینکننده منافع ملی نیست و در برابر سیاست فشار، انفعال میتواند طرف مقابل را به مطالبه امتیازات بیشتر ترغیب کند.
این نوع پاسخ کشورهای غربی به زیادهخواهی آمریکا در حالی است که برخی از جریانهای سیاسی در داخل ایران همچنان نسخه انفعال را در برابر آمریکا پیشنهاد میدهند.



