به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از فارس ،
فاصله کوتاه میان اعلام تفاهم و حمله به مواضع کشورمان و نقض آن، نمونهای دیگر از بیثباتی رفتار واشنگتن در قبال ایران محسوب میشود.اگر فرصت کوتاه طرفین برای اجرای تفاهم میان ایران و آمریکا را مبنا قرار دهیم، اظهارات و اقدامات بعدی مقامهای آمریکایی این تصور را تقویت کرد که این تفاهم حتی فرصت تثبیت نیز پیدا نکرد.
طرح دوباره تهدید نظامی، مواضع متناقض درباره تنگه هرمز و افزایش فشارهای سیاسی، نشان میدهد واشنگتن همچنان سیاست فشار را ترجیح میدهد.این رفتار برای نخستین بار نیست.
تجربه خروج آمریکا از برجام، اعمال دوباره تحریمها و تغییر مکرر مواضع در قبال توافقات بینالمللی، سابقهای ایجاد کرده که باعث شده بخش قابل توجهی از تحلیلگران، آمریکا را طرف قابل اتکایی برای توافقات بلندمدت ندانند.
از همین منظر، برخی دیپلماتهای ایرانی طی سالهای گذشته تأکید کردهاند که واشنگتن بیش از آنکه به تعهدات حقوقی پایبند باشد، تحت تأثیر موازنه قدرت و هزینههای اقدامات خود قرار میگیرد؛ موضوعی که در ادبیات سیاسی ایران با این تعبیر بیان میشود که «آمریکا زبان زور را بهتر میفهمد».
مقصود از این گزاره، لزوم ایجاد بازدارندگی و افزایش هزینه نقض تعهدات برای طرف مقابل است، نه اتکا صرف به تضمینهای سیاسی.
در همین راستا، «چاک شومر»، رهبر دموکراتها در سنای آمریکا، گفت: «به اصطلاح «تفاهم» بین ترامپ و ایران قبل از خشک شدن جوهر از بین رفت.» از این منظر، آنچه در روزهای اخیر رخ داده، بیش از آنکه یک اتفاق غیرمنتظره باشد، ادامه الگویی است که به باور ناظران بینالمللی، بارها در رفتار واشنگتن تکرار شده است.
«علی افشاری»، کنشگر سیاسی مطرح میکند: « از دید ترامپ و متحدان عربی و غربیاش، عوارض گرفتن در تنگه هرمز برای ایران بد است و برای آمریکا خوب! دنیای زیبایی شده است؛ قلدری عریان و بدون پردهپوشی!»
الحدث نیز از قول ترامپ درباره ایران مطرح میکند: « ما یا از طریق مذاکرات پیروز خواهیم شد یا از طریق راهحل نظامی.»
همه این موارد نشان میدهد که آمریکا از راهی ولو مذاکرات یا جنگ یک هدف کلی را دنبال میکند و اخذ امتیاز از ایران است. در این شرایط حتی تفاهمی صورت گیرد آمریکا اگر له نقطهای برسد که آن را برای خود مناسب نمیبیند به راحتی آن را زیر پا خواهد گذاشت و پایداری چنین تفاهماتی به اندازه خشک شدن جوهر امضای آن هم نیست.
