مرز میان مطالبه‌گری و خشونت + عکس

آنچه در بسیاری از اعتراضات فرانسه دیده می‌شود، تلاش بخشی از معترضان برای حفظ مرز میان مطالبه‌گری و خشونت است؛ مرزی که با وجود برخوردهای خشن پلیس فرانسه با معترضان، همچنان برای بخشی از جامعه معترض اهمیت دارد.

به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل ازفارس ،

بسیاری امروز با وقایع مربوط به فرانسه به مقایسه حوادث ان با اغتشاشات در ایران می‌پردازند. موضوعی که در بسیاری از فیلم‌ها و پست‌های مجازی منتشر شده از التهابات فرانسه رویت می‌شود. چند فیلمی که از اعتراضات فرانسه منتشر شده بسیار مورد توجه افکار عمومی ایران قرار گرفته است که در آن تفاوت اعتراض و اغتشاشات پررنگ است. آنچه در بسیاری از اعتراضات فرانسه دیده می‌شود،

 

تلاش بخشی از معترضان برای حفظ مرز میان مطالبه‌گری و خشونت است؛ مرزی که با وجود برخوردهای خشن پلیس فرانسه با معترضان، همچنان برای بخشی از جامعه معترض اهمیت دارد. در اعتراضات خیابانی فرانسه، با وجود درگیری‌ها، تنش‌های گسترده و برخوردهای خشونت‌آمیز پلیس، می‌توان رفتارهایی را مشاهده کرد که نشان می‌دهد بخشی از معترضان همچنان به تفکیک میان اعتراض و تخریب پایبند هستند.

 

 

کنار رفتن برای عبور خودروهای امدادی، باز گذاشتن مسیر آمبولانس و آتش‌نشانی، یا تلاش برای جلوگیری از آسیب به نیروهای امدادی، نمونه‌هایی از این رفتارهاست؛ رفتارهایی که البته نباید آن‌ها را به همه معترضان فرانسوی تعمیم داد. اما بازهم نشان می‌دهد که عده زیادی از معترضان فرانسوی هستند که سعی دارند اعتراضات خود را به طور مدنی و مسالمت‌آمیز شکل دهند. نکته مهم این است که اعتراض، حتی هنگامی که با خشم و نارضایتی همراه می‌شود، الزاماً به معنای کنار گذاشتن مسئولیت اجتماعی نیست.

 

 

در همین رابطه فیلمی منتشر شده که فردی به خودرو آتش نشانی با سنگ اسیب می‌زند اما همراهان وی به او حمله کرده و شماتتش می‌کنند که چرا به اموال عمومی آسیب می‌زند. تاکید بر کار پلیس هم در همین جهت بسیار مهم است. پلیس فرانسه همواره بر ایجاد نظم و امنیت تاکید دارد و این موضوع را حق خود می‌داند که با کسانی که به اموال عمومی آسیب می‌زنند، برخورد کند.

 

 

وقتی خیابان از صحنه اعتراض به میدان خشونت تبدیل می‌شود

مسئله در ایران، در برخی رخدادهای خشونت‌بار، صرفاً به تجمع خیابانی یا اعتراض به عملکرد مسئولان محدود نماند.

 

 

گزارش‌ها و تصاویر منتشرشده از بعضی صحنه‌های آشوب، از حمله به نیروهای انتظامی در ایران، آتش زدن و قتل افراد و خودروها، تخریب اموال عمومی و استفاده از سلاح سرد و گرم حکایت داشت. چنین رفتارهایی را نمی‌توان صرفاً با عنوان اعتراض سیاسی توضیح داد؛ زیرا در اینجا موضوع از بیان نارضایتی فراتر رفته و امنیت و جان انسان‌ها را هدف قرار داده است.

 

 

سنگ زدن به خودروی امدادی، حمله به پلیس با خودرو، اتش زدن مسجد و بانک، جلوگیری از رسیدن آمبولانس به مصدوم، آتش زدن خودروی آتش‌نشانی یا حمله مسلحانه به مأموران، فارغ از اینکه در کدام کشور رخ دهد، اقدامی علیه امنیت عمومی است. هیچ مطالبه سیاسی، حتی اگر از حمایت اجتماعی برخوردار باشد، نمی‌تواند مجوز آسیب رساندن به انسان‌های بی‌دفاع باشد.در همین نقطه است که تفاوت میان اعتراض و اغتشاش اهمیت پیدا می‌کند. معیار، صرفاً شعارها یا ادعاهای سیاسی افراد نیست؛ بلکه باید رفتار آنان، اهداف اقداماتشان و پیامدهایی را که برای جامعه ایجاد می‌کنند نیز بررسی کرد.

 

 

پرسش اصلی؛ اعتراض برای تغییر یا خشونت برای بی‌ثباتی؟

یکی از کاربران فضای مجازی در مقایسه‌ای میان اعتراضات فرانسه و حوادث خشونت‌بار ایران نوشته بود: «می‌دونید چرا تو فرانسه به خودروهای امدادی آسیب نمی‌زنن ولی تو ایران اینقدر نابود می‌کردند؟ چون تو فرانسه دارن برای خودشون تظاهرات می‌کنن ولی تو ایران برای اسرائیل.»همین مسئله مطرح می‌کند که آیا اعتراض حتی مطالبه به حق مجوز هر نوع خشونتی است. همچنین رویکرد اعتراضی برای صرفا اصلاح یا تخریب و تخلیه خشم صورت می‌گیرد. اگر کسی به سیاست‌های دولت اعتراض دارد، باید بتواند مطالبه خود را بیان کند؛ اما هنگامی که فردی به نیروی امدادی حمله می‌کند یا انسانی را به آتش می‌کشد، دیگر نمی‌توان صرفاً با استناد به نارضایتی سیاسی، رفتار او را توجیه کرد.

 

 

استاندارد دوگانه رسانه‌ای که باعث اشتباه می‌شود

قطعا در فرانسه نیز بسیاری از دایره اعتراض مدنی خارج شده‌اند اما چرا رسانه‌های غربی این افراد را مخل امنیت توصیف می‌کنند اما در برابر ایران آنان را حتی اگر قتلی مرتکب شوند فقط معترض می‌خوانند!

 

 

نکته اساسی البته در اعتراضات فرانسه و حوادث ایران ورود افراد سرویس های جاسوسی و تروریستی به وسط مهلکه برای خشونت گرایی است.رسانه‌های ضدانقلاب از جمله ایران اینترنشنال که باتوم را شی سخت پیشگیرانه و صدای تیراندازی را صدای آب پاش توصیف می‌کنند در برابر ایران جوانان را به خشونت ترغیب کرده و سعی کردند که فضای امنیتی ایران را ملتهب و برای جنگ خیابانی مهیا سازند.

 

البته این تفاوت از چشم افکار عمومی ایران پنهان نمانده است.قطعا فضای فرانسه و ایران در بسیاری از موارد قابل مقایسه نیست اما انچه تمایز جدی ایجاد می‌کند عدم ورود بیگانگان برای سناریوسازی و ایجاد ناامنی در یک کشور است.اما نکته اساسی و متمایز خشونت سازمان یافته در ایران است که با تحرکات رسانه‌ها و سرویس‌های اطلاعاتی بیگانه و معاندین همراه بود و اعتراضات در ایران را به سمت کودتا هدایت کرد. موضوعی که حداقل در رفتار دوگانه رسانه‌های ضدانقلاب چون ایران اینترنشنال که کارفرمای آن رژیم صهیونی است، این تمایز و تفاوت آشکار است.

 

با این حال اعتراض برای اصلاح و اغتشاشات برای تخریب و ناامنی و جنایت صورت می‌گیرد. اصلاح اگر مبنای عمل باشد قطعا بسیاری از رفتارهای عجیب و خشونت امیز صورت نمی‌گیرد و مرز میان اغتشاشات و اعتراضات در نوع عمل افراد مشخص است.