به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت»
سیدرضا منتظری، منتقد سینما و کارشناس فرهنگی، با انتقاد از طرح اکران فیلمهای توقیفی بهعنوان «شوک» به سینما در گفتگو با فارس گفت: این نگاه بیش از آنکه راهحل باشد، نشانه نوعی سردرگمی در فهم کارکرد فرهنگی سینماست؛ رویکردی که مرز میان احیای سینما و عدول از اصول را مخدوش میکند.
وی افزود: اینکه در شرایط پیچیده اجتماعی و فرهنگی، نسخه «اکران آثار توقیفی» بهعنوان محرک بازار پیچیده شود، یک پرسش جدی را مطرح میکند؛ آیا هر شوکی الزاماً مفید است؟ یا برخی شوکها عملاً به تضعیف بنیانهای فرهنگی و مشروعیتبخشی به جریانهایی منجر میشوند که پیشتر به دلایل مشخص امکان نمایش عمومی نداشتهاند؟
منتظری با تأکید بر اینکه مسأله صرفاً اقتصاد سینما نیست، تصریح کرد: تقلیل وضعیت فعلی به یک بحران اقتصادی و ارائه راهحلهای پرحاشیه، نادیدهگرفتن نقش راهبردی هنر در جامعه است. سینما در چنین بزنگاههایی بخشی از میدان روایت و هویتسازی است و نمیتوان آن را به آزمون و خطا سپرد.
این کارشناس فرهنگی با اشاره به تناقض موجود در برخی اظهارات ادامه داد: از یکسو صحبت از مقابله با رانت میشود، اما از سوی دیگر پیشنهاد اکران فیلمهایی مطرح است که سالها بهدلیل ملاحظات محتوایی از چرخه نمایش خارج بودهاند. این رویکرد، نهتنها عدالت نیست، بلکه نوعی دور زدن ملاحظات فرهنگی است.
وی با بیان اینکه طرح «خارج بودن مشکل برخی آثار از وزارت ارشاد» خود گویای پیچیدگی موضوع است، گفت: این مسأله صرفاً اداری یا سلیقهای نیست که با یک تصمیم صنفی حل شود؛ ورود به این حوزه بدون درنظرگرفتن ابعاد مختلف، میتواند تبعات جدی فرهنگی بهدنبال داشته باشد.
منتظری تأکید کرد: در شرایطی که سطح آگاهی جامعه افزایش یافته، هر تصمیم شتابزده میتواند به بیاعتمادی مخاطب منجر شود. امروز مخاطب بهخوبی میان تنوع فرهنگی و ولنگاری تمایز قائل است و نمیتوان با نسخههای هیجانی او را اقناع کرد.
عضو انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران راهکارهای جایگزین را نیز مورد اشاره قرار داد و گفت: بهجای اینگونه پیشنهادها، باید به سمت حمایتهای معیشتی از بدنه سینما، تقویت زیرساختهای تبلیغاتی و ایجاد عدالت واقعی در اکران حرکت کرد؛ مسیرهایی که بدون هزینههای حاشیهای، به پایداری سینما کمک میکنند.
این منتقد سینما در پایان خاطرنشان کرد: سینمای ایران امروز بیش از هر چیز به ثبات در سیاستگذاری و انسجام در نگاه فرهنگی نیاز دارد، نه شوکدرمانیهای پرریسک. هر تصمیمی که این انسجام را مخدوش کند، حتی اگر با نیت رونق اقتصادی باشد، در نهایت به تضعیف بنیانهای فرهنگی منجر خواهد شد.
