روزی که خورشید از غرب ایران طلوع کرد +عکس

مرداد ۱۳۷۰ لرستان در حال‌وهوایی متفاوت فرو رفت و صحنه‌هایی رقم خورد که هنوز در حافظه مردم زنده مانده است.

به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» 

مرداد ۱۳۷۰، لرستان روزهایی را تجربه کرد که هنوز پس از گذشت سال‌ها، در حافظه مردم این سرزمین زنده است. روزهایی که استان، نه فقط میزبان یک سفر رسمی، بلکه صحنه حضوری صمیمی و کم‌نظیر شد؛ حضوری که از خیابان‌های مملو از جمعیت آغاز شد، به سیاه‌چادرهای عشایر رسید، در خانه‌های خانواده‌های شهدا رنگ عاطفه گرفت و در سخنانی ماندگار، شأن و منزلت مردم لرستان را به تصویر کشید.آن سفر، تنها یک برنامه تقویمی نبود؛ روایتی بود از پیوند مردم و رهبری، از شنیده‌شدن مطالبات یک استان، از توجه به محرومیت‌ها و از تکریم مردمی که همواره با ایمان، نجابت و استقامت شناخته شده‌اند.

 

لرستان در انتظار یک دیدار

 

از روزهای پیش از سفر، حال‌وهوای استان دگرگون شده بود. خبر حضور رهبر انقلاب، از شهرها تا روستاهای دوردست پیچیده بود. در خرم‌آباد، بروجرد، دورود، الیگودرز و دیگر نقاط استان، مردم خود را برای استقبالی متفاوت آماده می‌کردند.صبح روز ورود، خیابان‌ها زودتر از همیشه بیدار شدند. مردم از ساعات اولیه روز، راهی میدان‌ها و مسیرهای اصلی بودند. پیرمردانی که سال‌ها فراز و فرود این دیار را دیده بودند، مادرانی که قاب عکس شهیدشان را در دست داشتند، جوانانی که با شوق در میان جمعیت می‌دویدند و کودکانی که بر دوش پدرانشان نشسته بودند؛ همه آمده بودند تا در لحظه‌ای تاریخی شریک شوند.کاروان که وارد استان شد، شور مردم به اوج رسید. صداها در هم آمیخت، دست‌ها به نشانه خوش‌آمد بالا رفت و اشک شوق بر چهره بسیاری نشست. آن روز، مردم فقط به استقبال یک میهمان نیامده بودند؛ آنان از دیده‌شدن و شنیده‌شدن استقبال می‌کردند.

 

 

حضور در دل مردم؛ فراتر از یک سفر رسمی

 

آنچه سفر رهبر انقلاب به لرستان را ماندگار کرد، محدود نماندن آن به برنامه‌های رسمی بود. این سفر، سفری از جنس حضور در میان مردم بود؛ حضوری بی‌واسطه و صمیمی.رهبر انقلاب در دل جمعیت حاضر شد، با مردم از نزدیک دیدار کرد و نشان داد که فاصله‌ای میان مسئولیت و مردم نباید باقی بماند. برای مردم لرستان، همین صمیمیت و مردمی‌بودن، مهم‌ترین تصویر آن سفر شد.در بسیاری از روایت‌های مردمی، هنوز از آن لحظه‌ها سخن گفته می‌شود؛ از نگاه‌های نزدیک، از پاسخ‌دادن به احساسات مردم و از حسی که در میان جمعیت جریان داشت؛ حسی از محبت، اعتماد و همدلی.

 

زیر سیاه‌چادر؛ احترام به ریشه‌های اصیل این سرزمین

 

یکی از صحنه‌های ماندگار آن سفر، حضور در زیر سیاه‌چادرهای عشایر بود. جایی که سادگی زندگی با صفای مهمان‌نوازی مردم درآمیخته بود.در فضای گرم و صمیمی سیاه‌چادر، سخن از زندگی مردم، مشکلات آنان، امید به آینده و ظرفیت‌های این دیار به میان آمد. این حضور، صرفاً یک بازدید تشریفاتی نبود؛ نشانه‌ای روشن از احترام به فرهنگ و هویت مردمی بود که نسل‌ها در دامنه کوه‌ها و دشت‌های لرستان، با سختی اما با عزت زیسته‌اند.برای عشایر و مردم بومی استان، این دیدار معنایی عمیق داشت؛ اینکه سبک زندگی آنان، فرهنگ آنان و ریشه‌های آنان دیده می‌شود و ارزش دارد.

 

مردم لر حقیقتاً جواهرند

این تعبیر، تنها یک تعریف ساده نبود. در این جمله، تصویری دقیق از روح مردم لرستان نهفته بود؛ مردمی با ایمان، وفادار، نجیب، سختکوش و استوار.برای مردم استان، شنیدن چنین سخنی معنایی فراتر از تحسین داشت. آنان احساس کردند هویتشان دیده شده و ارزش‌هایشان به رسمیت شناخته شده است. لرستان، فقط با محرومیت‌ها شناخته نمی‌شد؛ بلکه با مردمانی جواهرگونه، با سرمایه‌ای انسانی و اخلاقی بزرگ معرفی می‌شد.

 

دیدار با خانواده‌های شهدا؛ لحظاتی آمیخته با اشک و افتخار

عاطفی‌ترین بخش‌های این سفر، دیدار با خانواده‌های شهدا بود. خانه‌هایی که قاب عکس جوانان شهیدشان بر دیوار مانده بود، میزبان دیداری شدند که رنگ و بوی دیگری داشت.در این دیدارها، از مقام بلند شهدا سخن گفته شد؛ از اینکه فرزندان این خانواده‌ها با جانفشانی خود، اسلام را زنده کردند، راه عزت را روشن نگه داشتند و دل اولیای الهی را شاد کردند.همچنین برای پدران و مادرانی که سال‌ها داغ فرزند را با صبر تحمل کرده بودند، طلب اجر و پاداش الهی شد. این سخنان، برای خانواده‌های شهدا تنها یک تجلیل رسمی نبود؛ مرهمی بود بر دل‌های داغ‌دیده و یادآوری این حقیقت که ایثار آنان هرگز فراموش نخواهد شد.لرستان در سال‌های دفاع مقدس، فرزندان بسیاری را تقدیم انقلاب و کشور کرده بود و این دیدارها، ادای احترام به همین سرمایه بزرگ معنوی بود.

 

 

هشدار درباره دشمن؛ یادآوری یک تجربه تاریخی

در جمع‌های مردمی، نکته مهم دیگری نیز مطرح شد؛ ضرورت دشمن‌شناسی و هوشیاری در برابر توطئه‌ها.در آن سخنان تأکید شد که دشمنان ملت ایران، همواره در پی آن هستند که کشور را به عقب بازگردانند و شرایط تلخ دوران ستم‌شاهی را تکرار کنند؛ دورانی که عزت مردم نادیده گرفته می‌شد و اراده بیگانگان بر سرنوشت کشور سایه انداخته بود.این هشدار، صرفاً یک موضع سیاسی نبود؛ یادآوری تجربه‌ای تاریخی بود برای نسلی که انقلاب را دیده بود و برای جوانانی که باید حافظ دستاوردهای آن می‌بودند.مردم لرستان نیز که خود طعم ایستادگی و مقاومت را چشیده بودند، این پیام را به‌خوبی درک می‌کردند.

 

توجه به مردم حتی در گرمای آفتاب

در میان همه صحنه‌های آن سفر، نکته‌ای انسانی نیز در ذهن مردم باقی مانده است؛ توجه و نگرانی نسبت به حال مردم در زیر آفتاب.جمعیت فراوانی ساعت‌ها در فضای باز ایستاده بودند. گرمای مرداد، آفتاب تند و ازدحام جمعیت، شرایط دشواری ایجاد کرده بود. در همان حال، بارها نسبت به وضعیت مردم ابراز نگرانی شد؛ اینکه مبادا در گرما اذیت شوند یا فشار جمعیت آنان را خسته کند.همین جزئیات ساده، گاه بیش از سخنان رسمی در ذهن مردم می‌ماند. مردم، محبت را در همین رفتارها می‌بینند و صداقت را در همین توجه‌ها احساس می‌کنند.

 

سفری که تمام شد، اما ماند

 

سال‌ها از آن مرداد تاریخی گذشته است، اما خاطره آن سفر همچنان در ذهن مردم لرستان زنده است. هنوز هم وقتی نام آن روزها به میان می‌آید، مردم از شلوغی خیابان‌ها، از اشک شوق مادران شهدا، از سیاه‌چادرهای میزبان، از دغدغه محرومیت‌زدایی و از جمله ماندگار «مردم لر حقیقتاً جواهرند» سخن می‌گویند.شاید راز ماندگاری آن سفر در همین باشد که تنها یک برنامه رسمی نبود؛ مجموعه‌ای از لحظه‌های انسانی، سخنان امیدبخش، توجه به کرامت مردم و نگاهی صادقانه به آینده بود.سفر رهبر شهید انقلاب به لرستان، برای مردم این دیار فقط یک خاطره سیاسی نیست؛ بخشی از حافظه جمعی آنان است. روایتی از روزی که لرستان دیده شد، نجابت مردمش ستوده شد، خانواده‌های شهدا تکریم شدند و امید، در کوچه‌های این سرزمین قدم زد.