سقوط آمریکا در فرودگاه دوبی

به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از فارس

قدرت امروز روی پایگاه‌ها نمی‌ایستد. روی شبکه‌ها می‌ایستد و هر شبکه‌ای یک پاشنه آشیل دارد.
اقتصادِ قدرت با مسیرها می‌چرخد. با انبارها، بیمه‌ها و قراردادها؛ این‌ها اگر به هم وصل شوند، یک گره حیاتی (Linchpin) می‌سازند. اگر همان گره بلرزد، کل سازه فروخواهد ریخت.

در خلیج‌فارس، یکی از این گره‌ها کنار شلوغ‌ترین فرودگاه منطقه نشسته است؛ جایی که فقط تجارت نمی‌چرخد؛ پشتیبانی شبکه حضور آمریکا می‌چرخد. ده‌ها شرکت آمریکایی از لجستیک و هوافضا تا دارو و فناوری نه برای ویترین بلکه برای اداره‌ منطقه مستقر شده‌اند.

بروزترین گزارش‌های می‌گوید که ۱۱۲ شرکت آمریکایی در حوزه هوانوردی، فناوری اطلاعات، لجستیک و مهندسی در منطقه آزاد یکپارچه فرودگاه دبی مستقر هستند.

طبق گزارش خلیج تایمز، شرکت‌های آمریکایی از مناطق آزاد دبی نه‌تنها برای تجارت در امارات، بلکه به‌عنوان سکویی برای فعالیت در آفریقا، آسیا و بازارهای بین‌المللی گسترده‌تر استفاده می‌کنند.

حداقل شغل ۱۸۴ هزار آمریکایی به‌صورت مستقیم به فعالیت در منطقه آزاد فرودگاه دبی گره‌ خورده و فعالیت‌های اقتصادی، امنیتی و حتی نظامی در آمریکا را پوشش می‌دهد.

از جمله غول‌های آمریکایی فعال در این منطقه می‌توان به بوئینگ (شرکت هوافضای جهانی)، فدکس (لجستیک و حمل‌ونقل سریع)، ابوت (محصولات بهداشتی و پزشکی) و DHL (لجستیک) اشاره کرد.

اعداد حرف می‌زنند، ۴۸ میلیارد دلار تجارت دوجانبه امارات و آمریکا تنها در حوزه اقتصاد نیست و دامنه‌های امنیتی و نظامی را هم در بر می‌گیرد. این یعنی مسیر، یعنی زنجیره‌ی تأمین و وابستگی و هر وابستگیّ متمرکز، یک نقطه‌ فشار (Pressure Point) می‌سازد. 

آمریکایی‌ها بسیار بهتر از بقیه می‌دانند که شیشه عمرشان در منطقه غرب آسیا را کجا جا ساز کرده‌اند.
تمایز راهبردی روشن‌تر است، منطقه آزاد فرودگاه دوبی سنگِ کلیدی سقف (Keystone) حضور آمریکا در منطقه است و سقف بدون سنگ کلیدی می‌ریزد.

در زبان مهندسیِ ریسک، اسمش را می‌گذارند نقطه ‌خرابی (Single Point of Failure)، در زبان لجستیک، می‌شود گلوگاه (Choke Point) و در زبان سیاست، می‌شود جواهرات تاج (Crown Jewels)؛ چیزی که از دست‌دادنش دردناک است.

جهان امروز با منطق ژئواکونومی می‌چرخد. ضربه‌ها لزوماً به مراکز نظامی نمی‌خورند؛ به اعتماد بازار می‌خورند. به پیوستگی مسیرها، به تداوم کسب‌وکار، این‌ها زودتر از هر سازه‌ای ترک برمی‌دارند.
برای آمریکا، منطقه آزاد فرودگاه دوبی تنها هاب‌های لجستیکی و شرکتیِ منطقه نیست، اینجا یک گره‌ راهبردی است، گره‌هایی که اگر از کار بیفتند، اثرشان تخریب و نابودی است نه یک ضربه محدود؛ مثل یک خط گسل (Fault Line) که تکانش به دوردست‌ها هم می‌رسد.

قدرتی که به شبکه‌ها تکیه می‌دهد، باید بداند شبکه‌ها هم تکیه‌گاه‌اند و هم نقطه‌ فشار. تاریخ جدید، نه روی نقشه‌ پایگاه‌ها، که روی نقشه‌ گره‌ها نوشته می‌شود.