۳ رسوایی بزرگ غرب در بحبوحه ناآرامی‌های اخیر ایران

به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از جهان؛در مدت اخیر و در پی تحولات پس از فوت "مهسا امینی"، دختر جوان سقزی، کشورمان با شرایط و مسائل جدیدی به ویژه در حوزه بین المللی رو به رو شده است. در این راستا، کشورهای غربی که در مورد مسائل ایران، صرفا منتظر بهانه های کوچک هستند، به نحوی گسترده وارد میدان شده اند و عملا جنگی ترکیبی را با تکیه بر دستگاه های رسانه ای و تبلیغاتی و همچنین مواضع دولت های خود و متحدانشان، علیه ایران به راه انداخته اند.

رویه هایی که نقطه اصلی تاکید و هدفگذاری آن ها، اثرگذاری بر افکار عمومی بین المللی و تنگ کردن حلقه تشدید تحریم ها و فشارها و تحمیل انزوا به ایران بوده است. با این همه، غربی ها در بحبوحه ناآرامی‌های اخیر ایران، به طور خاص در 3 مورد، چهره منافقانه و استانداردهای دوگانه خود را به نمایش گذاشته اند که توجه به آن ها و تحلیل و رصد این سه مورد، از اهمیت زیادی برخوردار است و می تواند حامل درس های مهم و آموزنده ای باشد.

یک: غرب و تکیه عامدانه به "خطای بنیادین برچسب زدن" در رابطه با مسائل ایران
یکی از راهبردهای قدیمی دولت های غربی در رابطه با مسائل ایران که به طور خاص در بحبوحه تحولات اخیر کشورمان، به نحوی آشکار و صریح مورد تاکید قرار گرفته(از سوی غرب)، تاکیدِ عامدانه بر "خطای بنیادین برچسب‌زدن"، جهت برسازی تصویری منفی و خطرناک از ایران در عرصه بین المللی و به طور خاص نزد افکار عمومی جهان است. از این منظر، غرب و متحدانِ آن، همواره سعی داشته اند که کنش های ایران در حوزه مسائل مختلف را کاملا به مثابه متغیرهایی مستقل از سوی این کشور و نَه در واکنش به رویه های نامشروع و غیرقانونی کشورهای غربی و متحدان آن ها تصویرسازی کنند.

از این رو، در روزهای اخیر به کرات شاهد بوده ایم که کشورهای غربی و جریان های رسانه ای همراه با آن ها، به انحا مختلف رویه های ایران در حوزه پیشرفت های اتمی این کشور و یا نفوذ منطقه ای آن و یا توسعه توانمندی‌های نظامی و تسلیحاتی تهران را هدفِ انتقاد قرار داده اند و آن ها را تهدیداتی جدی برای صلح و ثبات بین المللی ارزیابی کرده اند. با این حال، نَه دولت های غربی و نَه رسانه های وابسته به آن ها به این نکته اشاره نمی کنند که دلیل اصلی پیشرفت ها و پیشروی های ایران در حوزه های مذکور چیست؟ آن ها نمی گویند که اگر دامنه گسترده تهدیدات نظامی با ابتکار غرب و متحدان منطقه ای آن علیه ایران وجود نداشت و یا بدعهدی های گسترده غربی‌ها در چهارچوب توافق هسته ای برجام نبود، تردیدی نیست که رویه های اتخاذ شده از سوی ایران نیز متفاوت بود.

از این رو، آن ها عملا در مورد مسائل مرتبط با ایران در حوزه های مختلف دچار "خطای بنیادین برچسب زدن" می شوند و نقش اقدامات مخرب و منفی خود در اتخاذ برخی سیاست ها از سوی ایران را مورد بی توجهی قرار می دهند.

*پایگاه خبری-تحلیل "نشنال اینترست" در گزارشی به طور خاص به این نکته اشاره می کند که دولت های غربی در مواجهه با مسائل ایران، به صورت عامدانه از این نکته غفلت می ورزند که رفتارها و رویه های ایران تا حد زیادی تحت تاثیر اقدامات و کنش های مخرب و منفی خودِ غربی ها هستند. در واقع، اگر این کنش های مخرب و منفی نباشند، ایران نیز سیاست ها و رویه هایی خاص و تهاجمی را در پیش نمی گیرد.

دو: جهان غرب و نقض صریح آزادی بیان و رسانه در رابطه با ایران
کشورهای غربی همواره سعی داشته اند تا خود را به مثابه یگانه حامیانِ اقسام مختلف آزادی در جهان معرفی کنند. در این راستا، آن ها سال هاست که مدعیِ اصلی آزادی بیان، آزادی مطبوعات، آزادی اندیشه، دموکراسی و غیره هستند. این در حالی است که همین مدعیان آزادی به تازگی در اقدامی عجیب که البته پیشتر نیز مسبوق به سابقه است، شبکه "پرس تی وی" ایران را تحریم و آن را از بعضی پلتفرم های پخش ماهواره ای نظیر "یوتل‌ست" حذف کردند.

مساله ای که نشان می دهد تا چه اندازه غرب در مورد اصول و شعارهای ادعایی خود نیز رویه ها و استانداردهای دوگانه ای را در پیش می گیرد و البته تا چه اندازه نسبت به آزادی بیان و رسانه و امثالهم بی اعتناست و صرفا به آن ها به مثابه اهرم هایی می نگرد که در زمان مناسب باید از آن ها در راستای منافع خود بهره برداری کند. موضوعی که نمودی عینی از استانداردهای دوگانه و منافقانه دولت های غربی و جریان های رسانه ای همراه با آن‌ها در مورد مسائل ایران را نیز نمایندگی می کند.

سه: جهان غرب و تلاش جهت سرپوش گذاشتن بر بحران های داخلی خود
در نهایت باید گفت که یکی از رویه های عجیبی که کشورهای غربی در بحبوحه تحولات داخلی اخیر ایران از خود نشان داده اند، تلاش های گسترده آن ها جهت انحراف افکار عمومی داخلی کشورهایشان از مسائل و بحران‌های داخلی خود به سمت تحولات داخلی ایران بوده است. در واققع، رهبران غربی سعی داشته اند با برجسته‌سازی تحولات ایران و ارائه روایت ها و گفتمان های خاص خود در قالب آن، تا جای ممکن از فشار افکار‌عمومی کشورهایشان نسبت به سیاست ها و رویه های معیوب خود بکاهند.

در این رابطه مثلا "جاستین ترودو" نخست وزیر کانادا مواضع تهاجمی زیادی را علیه ایران در پیش گرفته است. این در حالی است که دولت ترودو متهم اصلی سرکوب خشونت آمیز اعتراضات و اعتصاب کامیونداران این کشور است. جالب اینکه ترودو زمانی که در نهادهای قانونی کانادا حاضر شده تاکید کرده که اگر باز هم محبور شود، فرمان سرکوب کامیونداران و شکستن اعتصاب آن ها را صادر می کند.

"امانوئل مکرون" رئیس جمهور فرانسه نیز همچون جاستین ترودو، مواضع منفی را در رابطه با تحولات ایران اتخاذ کرده است این در حالی است که وی رئیس دولتی است که ماه ها است با اعتراضات مختلف از جلیقه زردها گرفته تا دیگر گروه ها و احزاب سیاسی-اجتماعی در فرانسه رو به رو است و حداقل در نمونه اعتراضات جلیقه زردها که چندین ماه نیز به طول انجامید، دولت مکرون هیچ راه حلی الا سرکوب خشونت بار معترضان ارائه نکرده است.

در مورد آمریکا نیز که اقدامات گسترده ای را در رابطه با تحولات اخیر ایران در پیش گرفته به کرات شاهد بوده‌ایم که این کشور در بحبوحه تحولات مختلف خود نظیر قتل جورج فلوید، شهروند سیاه پوست آمریکایی که سیلی از اعتراضات را در آمریکا به دنبال داشت، صرفا راهکارهای تقابلی را در پیش گرفته و سعی کرده به هر نحو ممکن جریان اعتراضات دراین کشور را خاموش و شرایط را به حالت عادی بازگرداند. بگذریم که هنوز هم سیاه پوستان و به طور کلی جامعه رنگین پوستان این کشور، قربانیان اصلی تبعیض، خشونت و نژادپرستی مخصوصا از سوی دستگاه های رسمی قانونی آمریکا نظیر پلیس این کشور هستند.

حال در این فضا، شاهد آن هستیم که دولت های اینچنینی، به مثابه اصلی ترین حامیان تحولات اخیر ایران ظاهر شده اند و عملا با بی توجهی به کارنامه سیاه خود در حوزه آزادی های مدنی و حقوق بشر، پروژه تضعیف ایران و تحمیل فشار حداکثری به آن را دنبال می کنند.