به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت»به نقل از خبرآنلاین، پیشگیری یعنی همان پروتکل هایی که گفته شد و همه با آن آشنا هستیم. همچون رعایت فاصله، قرنطینه، کاهش ارتباطات فیزیکی، شست وشوی دست ها، ضدعفونی کردن، ماسک زدن و خوردن برخی مواد غذایی و مواد تقویتی و... البته این پروتکل ها به مرور اصلاح می شد ولی چندان غیرمتعارف یا نامعقول نبود. سخت ترین آنها که ماسک بود، برای ما شناخته شده بود و از نزدیک شدن به افراد مبتلا به آنفلوآنزا پرهیز می کردیم یا ماسک می زدیم. راه سوم یعنی ایمنی نیز همان پیشگیری است به علت تفاوت کیفی متمایز شده است. این راه فقط از طریق تولید واکسن عملی بود که حداقل یک سال و شاید هم بیشتر زمان لازم داشت تا به واکسن مورد اعتماد دست یافته شود. در این فاصله بخش درمان از همه مهم تر بود، زیرا بشر نمی توانست درمان را به ماه ها و سال های بعد موکول کند. در نتیجه طبیعی بود که برای بیماران باید دارو تجویز شود. برخی داروها آمد و رفت. تصور می شد موثر است، پس از مدتی از گردونه تجویز حذف شدند. ترکیبی از داروهای بیماری های مشابه را تجویز کردند.
اثربخشی دارو نیز نیازمند مطالعات مفصلی است ولی فرصت این کار نبود و بیماران را باید با دارو یا حتی دارونما راضی می کردند.
در این میان دو دارو بیش از بقیه جدی تلقی شد. رمدسیویر و فاویپیراویر به عنوان دو داروی موثر برای این بیماری شناخته شد. ماده اولیه آن وارد و در داخل تولید و هر عدد رمدسیویر 700000 تومان فروخته شد! در مقاطعی قیمت آن در بازار سیاه و غیرقانونی به 50 میلیون هم رسیده بود! ظاهرا با ورود نهادهای بازرسی قیمت به 340 هزار تومان کاهش یافت.
فارغ از این وضعیت بغرنج چندنکته بسیار مهم دراین ماجرا وجود دارد. اول اینکه شرکت های تولیدکننده این داروها درایران کدام هستند و صاحبان سهام و ذی نفعان آنها چه کسانی هستند؟ این شرکتها ذاتا هیچ کار بدی نکرده اند، دارو تولید و عرضه می کنند و این به نفع مردم است البته سود هم می برند اشکالی هم ندارد. ولی چرا دارویی که تا چندماه پیش از آن داروی بیمارستانی محسوب می شد، به یک باره و هنگامی که تاریخ مصرف آن در حال تمام شدن است در داروخانه ها توزیع شد؟! چه کسی دستور این کار را داد؟ و چه اثری بر قیمت آن داشت؟ و او چه سهمی از کارخانه تولید این دارو را داشته است؟
