به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» آزیتا حاجیان در مصاحبه ای گفت : من فوق العاده دختر مستقل و سرکشی بودم و مادرم خیلی دوست داشت مرا مثل خودش بار بیاورد اما من می خواستم خودم باشم. نمی خواستم مثل مادرم باشم. به خاطر همین ما همیشه در این مورد کشمکش داشتیم. او می خواست من خیلی شیک و خانمانه رفتار کنم و من بیشتر شبیه پسرها رفتار می کردم چون یک برادر هم داشتم که دو سال از من بزرگ تر بود ورفتار هایش در من خیلی تاثیر می گذاشت. حوصله نداشتم مثل مادرم شیک و خانمانه رفتار کنم. همیشه به او می گفتم مادرجان من خودم هستم لطفا شما هم خودت باش و کاری به کار من نداشته باش.
من بیست و دو سالم تازه تمام شده بود که ازدواج کردم ، سال 1358٫ آن زمان سن ازدواج خیلی پایین بود ، بله ، من هم خیلی ساده زندگی ام را شروع کردم ، با میل خودمان عروسی نگرفتیم ، مادرم خیلی اصرار داشت حتما جشن عروسی بگیریم اما ما با این قضیه مخالفت کردیم ، لباس عروسی نپوشیدم و مهریه ام دوازده سکه بود که تازه خود من گفته بودم پنج سکه اما عاقد گفت: «خانم جان پنج سکه خیلی کم است ، حداقل بگو دوازده سکه.» آن موقع سکه خیلی ارزان بود.
