وضعیت تاسف بار خانه نیما یوشیج

به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت»  خانه نیما یوشیج که در طول حدود سه سال گذشته دردسرها و حاشیه های مختلفی را تجربه کرد، از خروج از ثبت خانه گرفته تا مالکی که می خواست آن را تخریب کند و در نهایت فکر ایجاد سفره خانه به سرش افتاد تا خریدِ خانه توسط سازمان زیباسازی و قول هایی که برای مرمت و احیای آن در خرداد سال گذشته توسط رئیس سازمان زیباسازی متبوع آن، هنوز در سکوت راهی جز متروکه شدن بیشتر ندارد و گاهی صدای اعتراضِ علاقمندان به نیما و هنرهایش این خانه از فراموشی کامل نجات می دهد.

طبق تصاویر و توضیحاتی که هر روز از روند مرمت که نه، بی توجهی به این بنای تاریخی و مهم می گذرد، به نظر می رسد قصد داشتند ابروی خانه را درست کنند، چشمش را هم کور کرده اند و حالا خانه نیما حتی نه سقف دارد و نه شیروانی.

محمد عظیمی، نیماپژوه و نماینده انجمن های دوستداران میراث فرهنگی مازندران که از زمان متروکه بودن خانه نیما نسبت به این وضعیت چندین بار اعتراض کرده بود، این بار بعد از بررسی هایی که در طول چند ماه گذشته نسبت به سرنوشت این بنای تاریخی و مکان رویداد مهم درحوزه شعر فارسی داشت، از حناچی، شهردار تهران خواست تا بدون هیچ هیاهوی تبلیغاتی، خانه نیما را از وضعیت کنونی نجات دهند؛ خانه ای که در طول دو سال گذشته هر بار به دلیلی مرمت و ساماندهی آن متوقف شده و گویا یک لایه تاریخی از آن کم می شود.

او در ابتدای یادداشت خود نخست جمله ای را به نقل از نیما یوشیج آورده که «در تمام این اراضی وسیع، یک خانه کوچک هم که اختیار آن با من باشد، ندارم» و سپس یادداشت خود را اینطور ادامه داده است.

«شصت و یک سال از خاموشی پدر شعر نوین ایران گذشته است، اما برای بزرگمردی که نام بلندش در لیست مشاهیر جهان به ثبت رسیده، چه کار شایسته ای کرده ایم!

جناب آقای حناچی! نمی توان به همت بلند شما در خرید خانه نیما که فراز و فرودهایی را پشت سر گذاشته و دلهره تخریب را به نوید ایجاد موزه ای درخور یگانه خانه شاعر در پایتخت ایران تبدیل کرد، بی اعتنا باشیم. اما تا گشایش آن خانه چقدر باید منتظر بود تا وعده های سازمان زیر نظر شما و شهرداری تهران به نتیجه ای عملی برسد؟

از 10 خرداد 1398 تاکنون چندبار وعده افتتاح خانه موزه نیما یوشیج توسط سازمان زیباسازی داده شده است؟ در 18 خرداد 1398 اعلام شد که خانه نیما یوشیج همزمان با روز میلاد این شاعر یعنی 21 آبان رسما افتتاح می شود.
یکم آبان مدیرعامل سازمان زیباسازی اعلام کرد که "بدلیل تداخلی که در انجام برخی کارها داشتیم، نتوانستیم در نیمه نخست امسال اقدامات مورد نیاز برای ساماندهی و تجهیز خانه نیما یوشیج را به نتیجه برسانیم.... بدلیل تداخل در برخی از پروژه ها، مانند افتتاح خانه مینایی بعنوان موزه ولیعصر (عج) و خانه لرزاده که تصمیم بر افتتاح آنها در هفته تهران بود، فرصت برای تهیه ساماندهی خانه نیما فراهم نشد، بنابراین تلاش می کنیم خانه نیما را با کاربری فرهنگی مناسب تا پایان سال آماده کنیم."

21 آبان نیز سازمان زیباسازی به عنوان متولی مرمت خانه نیما اعلام کرد که «24 تیم اجرایی در کار مرمت و بازسازی خانه نیما مشغول به فعالیت هستند و ما در سازمان زیباسازی شهرداری تیمی را به کار گرفتیم تا سقف و شیروانی خانه نیما را در بازه زمانی کوتاه ایمن سازی کند، زیرا این احتمال وجود داشت با توجه به شروع بارش و وزیدن باد ریزش سقف رخ دهد. تیمی تخصصی روی مرمت در و پنجره خانه، تیمی دیگر مشغول تراشیدن سیمان های کشیده شده روی آجرهای خانه هستند و برنامه ریزی ما به اینگونه است که دیگر تیم های مرمت و بازسازی با پیشرفت پروژه به کار اضافه شوند.»

چند روز بعد یعنی 25 آبان سیاوش صابری، عضو هیأت علمی پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران و یکی از افرادی که در زمان مرمت این بنا مسئولیت داشت، در مصاحبه ای اعلام کرد «در گام اول نقشه برداری بنا را در حال انجام دارد و یکسری اقدامات حفاظت اضطراری نظیر احیای بخشهایی از پشت بام، شبکه ناودان ها و مرمت بخشهایی از شیروانی هایی که دچار مشکل شده بود، به جهت ضروری بودن انجام شده است.»

17 اردیبهشت 1399 مدیر عامل سازمان زیبا سازی شهرداری تهران در تشریح آخرین وضعیت مرمت و بازسازی خانه نیما یوشیج واقع در منطقه 1 تهران با اشاره به این نکته که به همراه حجت نظری عضو شورای شهر تهران از مراحل مرمت و بازسازی خانه نیما بازدیدی انجام شد، گفت: «در حال حاضر کار مرمت و بازسازی خانه نیما بر اساس برنامه ریزی از پیش تعیین شده در حال انجام است و امیدوارم بتوانیم براساس برنامه ریزی انجام شده تا 3 ماه آینده کار مرمت و بازسازی خانه نیما یوشیج را تمام کنیم.»

در تاریخ 20 شهریور 99 محمد جواد حق شناس، رئیس کمیسیون فرهنگی و اجتماعی شورای شهر تهران از خانه نیما بازدیدی داشته و از اینکه هیچ اتفاقی برای این خانه نیفتاده، گلایه کرده است. او طی پیامی تصویری اعلام کرد که «با وجود گذشت یک سال و نیم از تملک خانه نیما یوشیج، متأسفانه همکاران من در شهرداری و حوزه مدیریت شهری نتوانسته اند تعهدات خود را در رابطه با مرمت و آماده سازی این مجموعه براساس انتظاراتی که کمیسیون فرهنگی شورا داشت، انجام دهند. او با اظهار تأسف از اینکه برنامه برای بازسازی این خانه به کندی پیش رفته است، گفت: بخاطر این اتفاق از طرف کمیسیون فرهنگی شورای شهر تهران از مردم عذرخواهی می کنم، زیرا این رویکرد قابل انتظار ما نیست.»
دستنویس محمدجواد حق شناس بعد از دیدن خانه نیما در ۲۰ شهریور ۱۳۹۹

پنجم آذر نیز سمیه فدایی نژاد، سرپرست معاونت فنی و طرح های شهری سازمان زیباسازی شهر تهران پیرامون وضعیت تاسف بار خانه نیما یوشیج پس از وعده های بسیار اعلام کرد که «روند تهیه طرح آن از مهر سال جاری آغاز شده و با توجه به نیازهای بنا و براساس طرحهای مشاور و همچنین به منظور جلوگیری از آسیب به بنا، عملیات حفاظت و مرمت اضطراری شامل مرمت و استحکام بخشی سقف و ستون های آن آغاز شده است.»

حق شناس اما در مصاحبه چند روز گذشته خود نسبت به رها شدن خانه نیما و عملکرد عمرانی سازمان زیباسازی می گوید: «بازسازی خانه نیما آغاز شده است. عملکرد سازمان زیباسازی در حوزه عمرانی هم در حد انتظار من نبوده است. درباره این سازمان هم به مشکل مالی برخورد کردیم. در عین حال ساختار به شدت بروکراتیکی دارد. درباره خانه نیما وقتی تملک شکل می گیرد بازسازی آن وارد یک روند طولانی شده و بالا و پایین ها و سختگیری های زیادی دارد، من متوجه این روند نشده و تعجب می کنم. این یعنی سازمان هنوز نتوانسته با نیازهای شهری خود را تطبیق دهد که مسیرها بتوانند روان تر، دقیق تر و منظم تر جلو بروند.»
خانه نیما ۲۰ آبان ۱۳۹۹

جناب آقای شهردار و اعضای شورای شهر تهران که از چهره های برجسته فرهنگ و میراث کشور بوده و سوابق مدیریت کلان این بخش را سالها برعهده داشته اید!

باید از این همه تعلل تعجب کرد که با مدیریت کلان و حضور مستقیم شما، خانه شاعری جهانی پس از وعده های بسیار همچنان اسفبار است. گویا سازمان زیباسازی به هنگام تولد و خاموشی نیما به یاد این خانه می افتد. کما اینکه در شب تولد نیما شروع به تخلیه نخاله می کنند و الوارهای چوبی را در میان حیاط قرار می دهند.

باور کنید خانه نیما نیاز به زیباسازی ندارد و سازمان توسعه فضاهای فرهنگی که متولی چندین خانه تاریخی از جمله خانه موزه جلال آل احمد بوده، باید تجربه شایسته تری را در کارنامه خود داشته باشد.

هیاهوی تبلیغاتی و بدون عمل را دیگر نمی توان باور کرد. چگونه می شود که در آبان 1398 عضو هیأت علمی پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران اعلام می کند که « یکسری اقدامات حفاظت اضطراری نظیر احیای بخش هایی از پشت بام، شبکه ناودان ها و مرمت بخش هایی از شیروانی هایی که دچار مشکل شده بود به جهت ضروری بودن انجام گرفته است»، در حالیکه امروز از ناودان و شیروانی خبری نیست.