ای کاش وزیر امور خارجه آمریکا کمی جرأت داشت و شفاف میگفت چرا از تشدید تحریمها علیه ایران در روزهایی که دنیا در مبارزه با کرونا ویروس دنبال همبستگی است، میگوید؟ او میداند که چه اتفاقی در حال روی دادن است و تکرار تحریم، پالس مذاکره است که ایران هم رغبتی به مذاکره ندارد. در واقع در کاخ سفید این روزها علاوه بر جنگ بر سر کرونا، مسائل متعددی در حال مطرح شدن است که نتیجه مستقیمی بر انتخابات ماه نوامبر ریاستجمهوری این کشور دارد. ترامپ هر چند از کرونا واهمه دارد اما وحشت او ابعاد دیگری هم دارد که توان گفتنش را به شکل علنی ندارد.
در کاخ سفید، این روزها بیش از کرونا و حل مشکلات مردم این کشور مساله اصلی بر سر چگونگی تداوم ریاستجمهوری ترامپ و پیروزی او در انتخابات آینده است. این مساله بر همه تصمیمات رئیسجمهور امریکا در دو هفته اخیر اثر مستقیم گذاشته و باعث شده تا کارهای جدیدی صورت بگیرد. ترامپ و اطرافیانش میخواهند از دغدغههای خارجی کاسته و بر داخل متمرکز شوند. به همین دلیل هم بلافاصله پس از یک درگیری لفظی کوتاه با چین و پاسخ محکم چینیها مبنی بر اینکه همه گزینهها در برابر امریکا روی میز است، کوتاه آمد و مواضعش را تعدیل کرد.
این واقعیت که در واشنگتن کسی این روزها به دنبال دوئل در سیاست خارجی نیست، کاملا روشن است. پمپئو این روزها یک وزیر درجه دو و شاید هم درجه سه در کاخ سفید به شمار رفته و بود و نبودش زیاد اهمیتی ندارد. افراد دیگری هستند که این روزها بارها با رئیسجمهور دیدار میکنند. این مساله باعث شده تا پمپئو برای آنکه جایگاه خود را بازیابی کند، دست به مانور سیاسی علیه ایران زده و در طول چند روز گذشته، چند بار بر تحریمهای ایران پافشاری کرده و حتی با تلاشهای او چند موسسه و فرد جدید به سیاهه تحریمهای همیشگی واشنگتن علیه ایران افزوده شود.
پمپئو اگر نتواند تا حداقل سه ماه دیگر سیاست حداکثری فشار علیه ایران را به نتیجه برساند، بزرگترین بازنده کاخ سفید پس از جان بولتون خواهد بود. بولتون هم قول داده بود که ایران و ونزوئلا را سر جایشان بنشاند، اما وقتی ترامپ دید رفتارش منتهی به جنگ میشود، عذرش را خواست. درمورد پمپئو نیز اوضاع بر همین منوال است. او باید پرونده ایران را پیش رسیدن رقابتهای انتخاباتی به هفتههای حساس به یک جایی برساند تا برگ برندهای در دست ترامپ باشد. اما او در این مسیر یک شکستخورده به تمام معنا است چرا که هر چه زده، به در بسته خورده است.
وزیر امور خارجه امریکا در طول دو هفته گذشته چند پیام (بیش از یکی) را به تهران فرستاده است. از متن درخواستهایش خبر ندارم اما او خواستههایی داشته که شواهد و قرائن به ما میگوید تهران با این خواستهها نه تنها مخالفت کرده، بلکه حتی حاضر به پاسخ دادن به آنها هم نشده است. با این حال، از متن توئیت وزیر امور خارجه ایران به خوبی میتوان فهمید همتای نادان امریکایی او، خوی «حیوانی» و «توحش» امریکایی خودش را بار دیگر نشان داده است. پس از بیپاسخ ماندن درخواستهای پمپئو، امریکا چند روز پیش دوباره چند سازمان همکار با ایران را تحریم کرد.
ترامپ فرصتی برای زورآزمایی در خارج از مرزها ندارد. ایران در عراق و افغانستان، در یمن و سوریه و لبنان در حال کار است. آنچه به گوش ترامپ میرسد شکل گرفتن یک چالش وحشتناک برای او در آسیای غربی در هفتههای پیش از انتخابات ریاستجمهوری در نوامبر است. برای غلبه بر این چالشها ما شاهد شروع روند جدیدی در رفتار کاخ سفید هستیم. فشار حداکثری به زودی جای خودش را به التماس و خواهش حداکثری خواهد داد. ترامپ حاضر است امتیازات بسیاری بدهد تا ایرانیها کوتاه بیایند، اما کمعقلی است که فکر کنیم کسی کوتاه میآید.
بدون شک، اقداماتی که از ماهها پیش در تهران برنامهریزی شده بود در سال 1399 یکی پس از دیگری اجرایی خواهند شد. ایرانیها در تلاشی تاریخی برای شکست دشمن صبر زیادی به خرج دادهاند و حالا موقع چیدن میوه لازم است. فکر نکنم کسی راضی به انتخاب دوباره ترامپ باشد! برنامهریزی امریکا در افغانستان و صلح با طالبان افق روشنی ندارد، در عراق حملات شروع شده، در یمن نیز اوضاع به ضرر سعودیها است، در سوریه نیز مقاومت مردمی علیه اشغالگران تشدید شده است. به احتمال زیاد سربازان امریکایی بیشتری به صورت ناشناس کشته خواهند شد!
منبع : حامیان ولایت
