در معارف اسلامی، بین مفهوم ولایت و اقامه عدالت جدایی وجود ندارد. زکات که نماد تحقق عدالت در جامعه اسلامی است اگر در زیر لوای ولایت الهی نباشد به نص آیات کریمه و روایات متواتر، مصداق طاغوت خواهد بود. ولایت است که همه فروع ذیل خود را معنا می کند و جهت می دهد لذا در روایت است که اگر جامعه ای که تحت سرپرستی یک امام و ولی عادل از جانب خدا نباشد ولو در اعمال فردی خودش صحیح و باتقوا عمل کند، مشمول عذاب الهی می شود.
از سوی دیگر با توجه به بسیاری از معارف دینی ما و همین آیه که ذکر شد نشانه اصلی یک ولی الهی و جامعه ولایی، عدالت گستری است.
رهبری در کتاب طرح کلی اندیشه اسلامی در توضیح فراز آخر این آیه این طور می گویند:
«یک انسان، آن قدر دل بسته به مساوات باشد، به قدری علاقه مند به انفاق باشد، به قدری برایش دیدن فقر و فقیر دردآور باشد که صبر نکند نمازش تمام بشود، این سائل برود، فقیر دیگری بیاید. چیزی هم ندارد جز انگشتر، در حال نماز، در می آورد می دهد به سائل»
لذا خود ایشان در جایی با اشاره به تلازم و همراهی میان این دو حقیقت یعنی ولایت و عدالت، مشروعیت جایگاه خود را در گرو تحقق عدالت می دانند:
«مشروعیت من و شما وابسته به مبارزه با فساد، تبعیض و نیز عدالت خواهی است. این، پایه مشروعیت ماست. الان درباره مشروعیت حرف های زیادی زده می شود، بنده هم از این حرف ها بلدم؛ اما حقیقت قضیه این است که اگر ما دنبال عدالت نباشیم، حقیقتاً من که اینجا نشسته ام، وجودم نامشروع خواهد بود؛ یعنی هر چه اختیار دارم و هر چه تصرف کنم، تصرف نامشروع خواهد بود؛ دیگران هم همینطور» ۸۲/۶/۵
به همین خاطر به نظرم دعوای تقدم و تاخر این دو حقیقت دعوای صحیحی نیست.
منبع : حامیان ولایت
