در روزگاری که هر گوشی، یک رسانه‌ست و هر استوری، می‌تواند مسیر افکار جمعی را تغییر دهد، سلبریتی‌ها به مرجعی جدید برای تحلیل‌های امنیتی و سیاسی تبدیل شده‌اند. اما این تغییر خاموش، یک پرسش اساسی را پیش می‌کشد: مگر می‌شود با اتکا به محبوبیت هنری، درباره‌ی سرنوشت یک ملت نظر داد؟!

استاد روشنفکران ایرانی در تحلیل‌های خود عامل اصلی تحریم، فشار سیاسی و جنگ را نادیده گرفته و بدون پرداختن به علت واقعی در یک معلولی مانند جنگ تحلیل‌های ناقصی ارائه می‌دهند.

هیچ آدم عاقل و باشرفی نیست که مخالف کار افراد و گروه‌ها با سلایق متفاوت فکری و سیاسی باشد؛ اما باید همه بر سر مفهومی عینی و واقعی به نام «ایران» و پاسداری از تمام جوانبی که باعث مانایی و ماندگاری این واحد سیاسی و جغرافیایی می‌شود به توافق برسیم.

برخی از سلبریتی‌ها در فضای سیاسی با هر نسیمی خود را به آن جهت سوق دادند حالا در وضعیتی قرار دارند که نه راه پس دارند نه پیش.

سکوت و بی‌تفاوتی عمیق سلبریتی‌های عافیت‌طلب نسبت به تجاوز دشمن جنایت‌پیشه به خاک کشورمان، پیامدهای مهیب و مهلکی را برای این گروه سابقا مرجع به همراه داشته است.

نشست خبری سخنگوی قوه قضاییه با اصحاب رسانه در حال برگزاری است.

در حالی که جنایات آشکار علیه مأموران امنیتی و مردم در اغتشاشات دی‌ماه با اسناد روشن ثبت شده است، برخی سلبریتی‌ها بار دیگر با فعال‌سازی گزینشی وجدان رسانه‌ای خود، به‌جای پاسخ‌گویی درباره سکوت گذشته‌شان، پرچم «نه به اعدام» را برافراشته‌اند تا افکار عمومی را از اصل خشونت و مطالبه عدالت منحرف کنند.

حال سؤال این است اگر این افراد حضور به‌هم نمی‌رساندند و از سلاح به دستان حمایت نمی‌کردند آیا سلاح به دستان جرأت انجام چنین جنایت‌هایی را داشتند؟

تحرکات خیابانی اغتشاش‌گران در روزهای گذشته کاهش پیدا کرده و فعالیت سلبریتی‌ها و برخی چهره‌های هنری و ورزشی در همین زمان سوال برانگیز شده است.

ادبیات آقای حسن روحانی مناسب یک سیاستمدار نیست و بیشتر شبیه ادبیات «بلاگر»‌های اینستاگرامی و سلبریتی‌های سیاست‌زده است که می‌خواهند خود را «بلاگردان» کشور نشان دهند؛ بلاگری در پوستین بلاگردان!

آقای حسن روحانی با مروری بر ادعای برخی افراد که حملات امریکا و اسرائیل را غیرممکن می‌دانستند و این اطلاعات را به مقام بالاتر انتقال می‌دادند، خود را فردی هوشیار که چنین نمی‌پنداشته، معرفی کرده است. در یک گزارش تحلیلی نشان می‌دهیم که چرا این ادبیات مناسب یک سیاستمدار نیست و بیشتر شبیه ادبیات بلاگرهای اینستاگرامی و سلبریتی‌ها و ورزشکاران و بازیگران سیاست‌زده است که می‌خواهند خود را بلاگردان کشور نشان دهند.

اظهارنظرهای متناقض اشکان خطیبی بار دیگر بحران مرجعیت سلبریتی‌ها را برجسته کرده است؛ جایی که هیجان‌زدگی و ناآگاهی جای تحلیل را گرفته و مواضع سیاسی در فاصله‌ای کوتاه تغییر می‌کند. این رفتارها نشان می‌دهد مسئله اصلی، نه شهرت، بلکه فقدان مسئولیت فکری در میان برخی چهره‌های شناخته‌شده است.

رئیس اندیشکده عصر هوشمندی می‌گوید وقتی احساساتتان بیش از حد تحریک شد، بدانید طعمه شدید، چراکه سلبریتی‌ها در «اقتصاد توجه» زندگی می‌کنند و برای وایرال شدن حاضرند امنیت روانی میلیون‌ها نفر را قربانی کنند.

سلبریتی‌ها این روزها به مرجعیت رسیده‌اند؛ بی‌آنکه شناخت، تحلیل یا مسئولیتی در قبال حرف‌هایشان داشته باشند. آن‌ها هر روز مسیری تازه نشان می‌دهند و فردا بی‌هزینه به نقطه امن خود بازمی‌گردند؛ اما این مخاطب سردرگم است که در میان تناقض‌ها گرفتار می‌شود و تاوان اعتمادش را می‌پردازد.

توییت یک فعال مجازی درباره عادی سازی بی حجابی در میان بازیگرها

«شفرونی» با تکیه بر خنده‌های تصنعی، شوخی‌های پیش‌پاافتاده و حضور مکرر سلبریتی‌ها، به تقلیدی ضعیف از «جوکر» تبدیل شده است.

حمید فرخ‌نژاد اخیراً در گفت‌وگو با شبکه صهیونیستی اینترنشنال، از حمله اسرائیل به ایران حمایت کرده و خواستار حمله مجدد این رژیم به ایران شده است.

نوع توجه به استایل هنرمندان در رویدادهایی مانند شب بازیگر، نه تنها جنبه خبری دارد، بلکه نشان‌دهنده اهمیت مد و فشن در دنیای سلبریتی‌ها و تأثیر آن‌ها بر سلیقه عمومی است. نازنین بیاتی با انتخاب هوشمندانه خود، بار دیگر توانست در یک شب مهم هنری، کانون توجهات قرار گیرد و نام خود را در فهرست خوش‌پوشان این مراسم ثبت کند.

«تلویزیون ایران نقش یک رسانه حاکمیتی را ایفا می‌کند، یعنی بدون ملاحظات رسانه‌ای، بی‌پرواتر از همیشه درباره موضوعات نظر می‌دهد، جبهه‌گیری می‌کند و عمل می‌کند. در این وضعیت، هدف اصلی آنها دیگر جذب مخاطب نیست، بلکه حفظ ساختار و دیوار‌های حاکمیتی است. اما مشکل اینجاست که وقتی اعتماد را از دست داده، در واقع تمام سرمایه رسانه‌ای خود را از دست داده است.»

یکی از روش‌هایی که صاحبان برندهای اقتصادی برای جلب نظر بیشتر مخاطب تلویزیون به کار می‌گیرند، استفاده از چهره‌های شناخته شده یا سلبریتی‌ها است که می‌تواند نتایجی چون ایجاد فرهنگ مصرف گرایی و تجمل را به همراه بیاورد.