اخیرا بازگشت برخی از چهره‌های عرصه هنر و موسیقی مبتذل و به اصطلاح سلبریتی‌های آن سوی آبی به کشور آغاز شده و تعداد اندکی از این افراد که تا دیروز علیه نظام جمهوری اسلامی ایران در خارج از کشور تبلیغات گسترده می‌کردند و در دامان ضد انقلاب و ته‌مانده‌های رژیم سرنگون شده پهلوی نفس می‌کشیدند حالا با ادعای «دلتنگی برای وطن» قدم به کشور گذاشته‌اند! اما پرسش بنیادی این است: این بازگشت‌های ناگهانی با چه نیتی و تحت چه برنامه‌ریزی هدایت می‌شود؟

محسن نامجو که حدود دو دهه در خارج از ایران زندگی کرده بود، به کشور بازگشت؛ درحالی‌که بارها به مقدسات و امامان انقلاب اسلامی توهین کرده بود. نامجو به گونه‌ای بازگشته که گویی نه خانی آمده و نه خانی رفته است!

علی کریمی که هتاکی‌های مختلف زیر نظر سلطنت‌طلبان علیه کشورمان انجام داد و حتی به اعتقادات مردم ایران توهین کرد،‌ حالا از این فرقه طرد شده و مورد فحاشی سلطنت‌طلبان قرار گرفته است.

«ما هیچ‌چیز نیستیم»؛ جمله‌ای است که دستکم در حوزه ادبی حاصل ندیدن واقعیت‌های فرهنگی و هنری جامعه است. در حالی که شعر معاصر ایران در قالب‌های مختلف از غزل و رباعی تا دوبیتی و شعر نو، شاعران شناخته‌شده و آثار پرمخاطبی دارد، تکرار این روایت از سوی برخی سلبریتی‌ها این پرسش را ایجاد می‌کند که آیا مشکل واقعاً نبودن دستاورد است یا عادت به اظهارنظر درباره حوزه‌هایی که شناختی از آن ندارند؟

در روزهای اخیر، موج استوری‌های اینستاگرامی برخی سلبریتی‌های سینمایی در حمایت از قاتلان شهدای امنیت و عاملان کودتای دی‌ماه ۱۴۰۴ خبرساز شده است.

در روزگاری که هر استوری می‌تواند یک عملیات روانی باشد، سلبریتی‌ها به هدفی راهبردی برای جریان‌های معاند تبدیل شده‌اند. جریان‌هایی که با تکیه بر «مرجعیت کاذب»، یک بازیگر یا فوتبالیست را به کارشناس مسائل امنیتی و سیاسی کشور تبدیل می‌کنند و حرف‌های خود را از زبان آنان به خورد افکار عمومی می‌دهند.

در روزگاری که هر گوشی، یک رسانه‌ست و هر استوری، می‌تواند مسیر افکار جمعی را تغییر دهد، سلبریتی‌ها به مرجعی جدید برای تحلیل‌های امنیتی و سیاسی تبدیل شده‌اند. اما این تغییر خاموش، یک پرسش اساسی را پیش می‌کشد: مگر می‌شود با اتکا به محبوبیت هنری، درباره‌ی سرنوشت یک ملت نظر داد؟!

استاد روشنفکران ایرانی در تحلیل‌های خود عامل اصلی تحریم، فشار سیاسی و جنگ را نادیده گرفته و بدون پرداختن به علت واقعی در یک معلولی مانند جنگ تحلیل‌های ناقصی ارائه می‌دهند.

هیچ آدم عاقل و باشرفی نیست که مخالف کار افراد و گروه‌ها با سلایق متفاوت فکری و سیاسی باشد؛ اما باید همه بر سر مفهومی عینی و واقعی به نام «ایران» و پاسداری از تمام جوانبی که باعث مانایی و ماندگاری این واحد سیاسی و جغرافیایی می‌شود به توافق برسیم.

برخی از سلبریتی‌ها در فضای سیاسی با هر نسیمی خود را به آن جهت سوق دادند حالا در وضعیتی قرار دارند که نه راه پس دارند نه پیش.

سکوت و بی‌تفاوتی عمیق سلبریتی‌های عافیت‌طلب نسبت به تجاوز دشمن جنایت‌پیشه به خاک کشورمان، پیامدهای مهیب و مهلکی را برای این گروه سابقا مرجع به همراه داشته است.

نشست خبری سخنگوی قوه قضاییه با اصحاب رسانه در حال برگزاری است.

در حالی که جنایات آشکار علیه مأموران امنیتی و مردم در اغتشاشات دی‌ماه با اسناد روشن ثبت شده است، برخی سلبریتی‌ها بار دیگر با فعال‌سازی گزینشی وجدان رسانه‌ای خود، به‌جای پاسخ‌گویی درباره سکوت گذشته‌شان، پرچم «نه به اعدام» را برافراشته‌اند تا افکار عمومی را از اصل خشونت و مطالبه عدالت منحرف کنند.

حال سؤال این است اگر این افراد حضور به‌هم نمی‌رساندند و از سلاح به دستان حمایت نمی‌کردند آیا سلاح به دستان جرأت انجام چنین جنایت‌هایی را داشتند؟

تحرکات خیابانی اغتشاش‌گران در روزهای گذشته کاهش پیدا کرده و فعالیت سلبریتی‌ها و برخی چهره‌های هنری و ورزشی در همین زمان سوال برانگیز شده است.

ادبیات آقای حسن روحانی مناسب یک سیاستمدار نیست و بیشتر شبیه ادبیات «بلاگر»‌های اینستاگرامی و سلبریتی‌های سیاست‌زده است که می‌خواهند خود را «بلاگردان» کشور نشان دهند؛ بلاگری در پوستین بلاگردان!

آقای حسن روحانی با مروری بر ادعای برخی افراد که حملات امریکا و اسرائیل را غیرممکن می‌دانستند و این اطلاعات را به مقام بالاتر انتقال می‌دادند، خود را فردی هوشیار که چنین نمی‌پنداشته، معرفی کرده است. در یک گزارش تحلیلی نشان می‌دهیم که چرا این ادبیات مناسب یک سیاستمدار نیست و بیشتر شبیه ادبیات بلاگرهای اینستاگرامی و سلبریتی‌ها و ورزشکاران و بازیگران سیاست‌زده است که می‌خواهند خود را بلاگردان کشور نشان دهند.

اظهارنظرهای متناقض اشکان خطیبی بار دیگر بحران مرجعیت سلبریتی‌ها را برجسته کرده است؛ جایی که هیجان‌زدگی و ناآگاهی جای تحلیل را گرفته و مواضع سیاسی در فاصله‌ای کوتاه تغییر می‌کند. این رفتارها نشان می‌دهد مسئله اصلی، نه شهرت، بلکه فقدان مسئولیت فکری در میان برخی چهره‌های شناخته‌شده است.

رئیس اندیشکده عصر هوشمندی می‌گوید وقتی احساساتتان بیش از حد تحریک شد، بدانید طعمه شدید، چراکه سلبریتی‌ها در «اقتصاد توجه» زندگی می‌کنند و برای وایرال شدن حاضرند امنیت روانی میلیون‌ها نفر را قربانی کنند.

سلبریتی‌ها این روزها به مرجعیت رسیده‌اند؛ بی‌آنکه شناخت، تحلیل یا مسئولیتی در قبال حرف‌هایشان داشته باشند. آن‌ها هر روز مسیری تازه نشان می‌دهند و فردا بی‌هزینه به نقطه امن خود بازمی‌گردند؛ اما این مخاطب سردرگم است که در میان تناقض‌ها گرفتار می‌شود و تاوان اعتمادش را می‌پردازد.