و 19 بهمن، قاب تاریخی ترین تصویر انقلاب شد. همافران نیروی هوایی ارتش، با رهبر بزرگ نهضت نور، بیعت کردند و فریاد زدند: «ز طاغوت گسستیم، به الله پیوستیم» تصویر این بیعت تاریخی و سرنوشت ساز، که مسیر تاریخ را تعیین کرد و روند حوادث را بسرعت به سمت پیروزی نهایی و کامل انقلاب برد، همچنان، نمادی از غیرت، شجاعت و شرافت ارتش قهرمانی است که با انقلاب و امام همراه شد و در دوران دفاع مقدس با تقدیم حدود 50 هزار شهید سرافراز و قهرمان، ثابت کرد که در خدمت «خدا» و «مردم» است.

شبکه سی‌ان‌ان به زبان تُرکی، به تازگی طی یک برنامه به مسأله «وابستگی رضا پهلوی به اسرائیل» و «جایگاه واقعی سلطنت‌طلبی در ایران» پرداخته است.

در روزگاری که مردم ایران با فقر و نابرابری دست‌وپنجه نرم می‌کردند، دربار پهلوی برای سرگرمی و تعادل روحی شاه، دلقک مخصوص را به سفرهای خارجی می‌برد؛ روایتی که پرده از اولویت‌های واقعی حاکمیت برمی‌دارد.

رضا پهلوی آشکارا به‌دنبال جلب حمایت چهره‌ها و جریان‌های سیاسی خارجی است؛ از درخواست حمایت سیاسی و رسانه‌ای گرفته تا امید بستن به فشارهای خارجی، تحریم یا حتی اقدام نظامی و فراخوان‌هایی به قیمت مرگ جوانان؛ کارشناس تاریخ معاصر می‌گوید که اقدامات ربع پهلوی ادامه همان الگوی وابسته و غیرمستقل سیاست خارجی دوران پهلوی خواهد بود؛ الگویی که تصمیمات کلان آن، بیش از آنکه از منافع ملی و اراده داخلی نشأت بگیرد، تابع خواست و جهت‌گیری قدرت‌های خارجی است.

رضاخان چطور رضاشاه شد؛ این سؤالی است که شبکه اینترنشنال مطرح کرده و در گزارشی که بدون استناد به هیچ منبع تاریخی صرفاً گفته است که رضاخان چه مراحلی را تا تاجگذاری پشت سر گذاشته است.

رضاشاه پهلوی در تیرماه سال ۱۳‌۱۴، دستور حمله به حرم مطهر امام رضا علیه السلام را صادر کرد. حادثه‌ای که به قتل‌عام بسیاری از زائران بی‌گناه منجر شد؛ اما سرنوشت کسی که به خود، اجازه دستور حمله به حرم امام رضا را داد چه شد؟

یکی از برجسته‌ترین گزاره‌های مطرح‌شده در اظهارات بهنود، تأکید بر انحصار کامل تصمیم‌گیری در دستان محمدرضا شاه است. به گفته او، اگرچه در ظاهر، نخست‌وزیرانی چون امیرعباس هویدا در صحنه سیاست حضور داشتند، اما در عمل، تمامی تصمیمات مهم کشور تنها در جلسات روزانه میان شاه و علم گرفته می‌شد. این ساختار تصمیم‌گیری محدود، نشانی از نبود فرایند دموکراتیک، بی‌اعتباری مشورت و حاکمیت اراده فردی بر سرنوشت ملی بود.

بالاترین مقام ایران با لباس نظامی به بیگانگانی که کشورش را اشغال کرده بودند احترام نظامی گذاشت!

جریان تحریف قصد دارد این گزاره را در ذهن مردم به‌ویژه نسلی که آن دوران را ندیده‌اند نهادینه کند که شرایط کشور در روزگار پهلوی‌ها خیلی بهتر بوده و حرکت مردم برای انقلاب از روی دل‌خوشی و شکم‌سیری انجام شده است.

بعد از اشغال ایران، رضا پهلوی به جای مقاومت در مقابل اشغالگران، به آمریکا پناه برد. «حمید سیاح‌» مدیرکل وزارت خارجه ایران در رژیم پهلوی از «لوئیس دریفوس‌»، وزیر مختار آمریکا در ایران‌ خواست تا پیام رسمی رضاشاه، مبنی بر درخواست ورود از رئیس‌جمهور آمریکا و جلوگیری از هجوم نیروهای شوروی و انگلیس به ایران را، به ایالات متحده برساند.

رضاشاه در پیمان سعدآباد بخش مهمی از آرارات را به «آتاتورک» رئیس جمهور وقت ترکیه، دشت ناامید در جنوب شرق را به «محمدشاه» پادشاه افغانستان و اروندرود را به «ملک غازی » پادشاه عراق داد.

فروغی به قوای نظامی دستور شاه را اعلام کرد که از هرگونه مقاومت خودداری کننداین‌دستور سرلشکر شاه‌بختی را در اهواز خشمگین کرد. او تلگراف زد که «چرا دست از جنگ بکشیم؟ داریم فاتح می‌شویم.»

رحیم محمدی جامعه شناس طی یادداشتی در کانال تلگرامی خود نوشت:

یک فعال رسانه ای در توئیتر نوشت: از زیر بته هم عمل اومده باشی یه ملیت و وطنی داری! حالا هی بگید وکالت میدهم ! خود بی‌وطنش باید به یکی وکالت بده کارهای ثبت احوالش رو پیگیری کنه!

کاخ مرمر یکی از کاخ‌های تاریخی تهران که در سال ۱۳۱۳ به دستور رضاشاه پهلوی تأسیس شده است. این اثر به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این کاخ باهدف آشنایی بیشتر مردم با رضاشاه پهلوی، به موزه تغییر کاربری داد و عنوان موزه پهلوی برای آن انتخاب گردید. این کاخ بعد از انقلاب در اختیار نهادهای حکومتی ازجمله کمیته‌های انقلاب و قوه قضاییه و نهایتاً مجمع تشخیص مصلحت قرار گرفت. تا اینکه این کاخ توسط مجمع تشخیص مصلحت نظام به بنیاد مستضعفان تحویل و با کاربری موزه بانام موزه هنر ایران در اختیار عموم قرار گرفت.

یک کاربر فضای مجازی در توییتر نوشت: ‏ رضاشاه نصف خاک کشور و اراضی ایران رو صاحب بود، ولی وقتی متفقین در جنگ جهانی دوم وارد ایران شدن سلاح‌ها رو زمین گذاشت... نه رضاشاه وطن پرست بود، نه مالکیت زمین نشونه وطن پرستیه برای وطن پرستی یه جو "غیرت" لازمه...

۹ بهمن‌ماه سالروز ارتحال شیخ عبدالکریم حائری موسسه حوزه علمیه قم است که دوران زعامت وی بر حوزه مصادف با روی کارآمدن رضاشاه بود و سخت‌گیری‌ها پهلوی بر وی و حوزه موجب شد تا روزگار سختی سپری کند.

یک کاربر فضای مجازی در توییتر نوشت: