نبرد شام، مطلع تحقق وعده آخرالزمانی ظهور است و من و تو دقیقاً در نقطه‌ای ایستاده‌ایم که با لطف خداوند و ائمه‌اطهار نقشی بر گردنمان نهاده شده است.

آقا پرسید: تو همان دختری هستی که سر مزار پدرت خوابیدی؟ گفت: بله. نرگس گفت چند ساله منتظر دیدار شما هستم. نرگس دوست داشت برود در بغل حضرت آقا اما دو هفته قبلش به سن تکلیف رسید.

مادر شهید درباره او می‌گوید: «غلامحسین فرزند دوم از هفت فرزند من است که در منطقه لشکرآباد اهواز متولد شد، سیکل نه را که گرفت به جبهه رفت و 18 ساله بود که در کردستان به شهادت رسید و پیکرش را یک هفته بعد برای ما آوردند. نمی‌دانستم ولی بعد از مدت زیادی به من گفتند که پسرم سر در بدن نداشت.»

این‌گونه نباشید که به خاطر حرف این و آن و عده‌ای منحرف حرف ولی در روی زمین بماند یا اگر حرف ولی را مخالف با میل شخصی دیدیم به آن عمل نکنیم.

عباس بابایی در وقت برگشت از یک عملیات فوق العاده مهم در کابین جنگنده خود به شهادت می رسد و محسن دین شعاری هم در سردشت و در حین خنثی کردن مین ضدتانک به شهادت می رسد.

اگر خدا لطف کرد و شهادت نصیب من شد، من در آن دنیا یقۀ بی‌حجاب‌ها را و کسانی که تبلیغ بی‌حجابی می‌کنند را می‌گیرم.

شما را به خدا و به اولیای خدا قسم می‌دهم که پشتیبان ولایت فقیه باشید.

موقعیتی پیش آمد تا جان خود را فدای آن معشوق که همان خدای تبارک و تعالی هست تقدیم نمایم.

منافقین هم که حسابی از دست پدر کلافه شده بودند، پیام فرستادند که سلطانی در آخر تو را هم مانند دستغیب تکه تکه می‌کنیم.

کوچک‌ترین حرکتی که ما از دشمن می‌دیدیم و نزدیک به محاصره می‌شدیم با سیدعمار تماس می‌گرفتیم و او ما را نجات می‌داد.

نگذارید بین شما و اسلام جدایی بیندازند که اگر موفق شوند شما را به فنا می‌کشند گوش به فرمان رهبر عزیزمان باشید تا از فتنه زمان در امان باشید

به تمام دوستان و آشنایان و تمام کسانی که این وصیت‌نامه را می‌خوانند بگویید هر کاری که می‌توانند بکنند تا مبادا آقا لحظه‌ای از آنها دلگیر و ناراحت شوند.

صدای العطش می‌شنوم صدای حرم می‌آید گوش عالم کر است. خیام می‌سوزد اما دلمان آتش نمی‌گیرد. مرضی بالاتر از این چرا درمانی برایش جست‌وجو نمی‌کنیم، روحمان از بین رفته سرگرم بازیچه دنیاییم.

از خواهران می‌خواهم که حجابشان را مثل حجاب حضرت زهرا رعایت بکنند نه مثل حجاب‌های روز، چون این حجاب‌ها بوی حضرت زهرا(س) را نمی‌دهد.

با اینکه همیشه بیش از حد مورد انتظار خدمت و فعالیت می‌کرد، ولی می‌گفت: «ای‌کاش من گروهبان باقی می‌موندم و این درجه نصیب من نمی‌شد. به ازای هر درجه مسئولیت من بیشتر و انجام تکلیف خیلی سخت‌تر می‌شه. خدا کنه که شرمنده و مدیون نشم.