نکند فقط با زبان و در ظاهر مسلمان باشیم

به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت»

شهید «حجت‌اله ضرغامی» فرزند «دشتی» 13 شهریور 1345 در شهرستان نورآباد، استان فارس دیده به جهان گشود. این شهید والامقام 31 خرداد 1364 در منطقه مهاباد به فیض شهادت نائل آمد. بخش‌هایی از وصیت‌نامه شهید را به بهانه سالگرد شهادتش می‌خوانیم.

خدایا! مرا از سربازان خودت قرار بده که تنها سربازان تو پیروز و غالبند و مرا از دوستان خودت قرار بده که تنها دوستان تو هستند که فقط ترس از تو دارند و هیچ ترس و حزن و اندوهی از دیگران ندارند. بعد که چنین شدم مرا چنین قرار ده که الهم الرزقنی(توفیق) شهادت فی سبیلک.

خدایا! شهادت در راه خودت را نصیب و روزی من گردان که شیرین‌ترین مرگ است.

اینجانب برای انجام وظیفه اسلامی و حفظ مبانی قرآن خود را مکلف دانستم که به جبهه اعزام شوم تا اینکه بتوانم گوشه‌ای از وظیفه بزرگ اسلامی که هر فرد باید انجام دهد را انجام دهم.

وصیت من به خواهران و برادرانم این است که سعی ما این باشد که تقوا داشته باشیم و هدف از آمدن به دنیا را فراموش نکنیم. دنیا را هدف قرار ندهیم و محبت به آن نورزیم. هیچ‌وقت برای آن ارزش قائل نباشیم و خدا و ارزش‌های معنوی را فدای آن نکنیم. برای اینکه بفهمیم کدام را هدف قرار داده‌ایم؛ بیشتر به فکر کدام هستیم؛ برای کدام بیشتر کار می‌کنیم؛ دلمان بیشتر برای کدام می‌تپد و غم و غصه ما بیشتر برای کدام است. به فکر این باشیم که هر روز ایمانمان را کامل‌تر کنیم. دلمان را به صرف اینکه مسلمان هستیم و یک نماز ناقص می‌خوانیم خوش نکنیم و دیگر احکام اسلام را رها کنیم. با کمال تأسف می‌گوییم که اسلام را از ما گرفته‌اند و ظاهر اسلام برای بعضی از ما مانده است. حالات معنوی را از ما گرفته‌اند و حالات مادی جایگزینش شده است. عشق به خدا و رسول و اهلبیت از ما گرفته شده است. تشریفات و رسومات مذهبی یکی بعد از دیگری به فراموشی سپرده شده و خرافات جایگزینش شده است. حالا که انقلاب شده و موانع از سر راه برداشته شده است باید تا حد امکان بکوشیم تمام دستورات اسلام را عمل کرده و اسلام را به پیش ببریم. به خدا قسم اگر ما به همین اندازه که برای امورات دنیا کار و تلاش می‌کنیم و مغزها را برای آن به کار می‌بریم برای اسلام به کار می‌بردیم الان مسلمانان، ابرقدرت را زیر چکمه‌های خود به زباله‌دان تاریخ فرستاده بودند و اسلام را جهانگیر کرده بودند.

زمان، زمان خاموش نشستن نیست؛ زمان بی‌تفاوتی نیست. بروید با دشمنان خود پیکار کنید و بیگانه را از حریم شهر و دیار خود بازگردانید زیرا افراد با ایمان صحنه جنگ را فراموش نخواهند کرد و همیشه در صحنه هستند. نکند خدای نکرده فقط با حرکت زبان و در ظاهر مسلمان باشیم چون عده‌ای هستند که دم از انقلاب می‌زنند و خود را مسلمان واقع می‌شمارند ولی همین که حرف از جبهه می‌آید خود را کنار کشیده و عذر و بهانه‌ها می‌جویند و تا اطراف را خالی دیده‌اند دوباره به صدا در می‌آیند.

تقاضا دارم که فرزندان خود را خوب تربیت کرده، خود لباس رزم بر بدنشان بپوشید و او را روانه میدان نمایید. مانند مادر وهب باشید که وقتی جسد فرزند عزیزش را به وی می‌دهند او را تحویل نمی‌گیرد و می‌گوید: «سری که در راه خدا داده‌ام پس نمی‌گیرم.»  اگر از رفتن فرزندتان جلوگیری به عمل آورید فردا جواب زینب(س) را نمی‌توانید بدهید؛ چون زینب(س) تحمل 72 شهید را نمود.

در اینجا جا دارد که به وصیت سرور شهیدان، حسین(ع) گوش دهیم که فرمود این مصیبت‌ها و سختی‌ها زودگذر و تمام شدنی است ولی به پاداش جانفشانی‌ها و فداکاری‌ها به نعمت‌های ابدی و بی‌پایان خداوند خواهید رسید و بر سریر کرامت و بزرگواری تکیه خواهید زد. سخن زیاد است ولی کاغذ و قلم نمی‌تواند همه آنها را جوابگو باشید.

به امید پیروزی و زیارت قبر اباعبداله الحسین(ع) و نابودی زور و استکبار جهان