مذاکره زمانی معنا دارد که دو طرف برای تأمین منافع خود پای میز بنشینند؛ اما اگر یک طرف پیشاپیش از اهرم‌های قدرت خود صرف‌نظر کند و در مقابل، طرف مقابل به فشار و تحریم ادامه دهد، دیگر نمی‌توان این روند را صرفاً «مذاکره» و «توافق» نامید.

ادعای نسبت‌دادن فروپاشی تفاهم‌نامه اسلام‌آباد به اقدامات داخلی در ایران، در حالی مطرح می‌شود که تحلیل اندیشکده انگلیسی چتم‌هاوس انتقادات داخلی آمریکا از تفاهم‌نامه و نقشه واشنگتن و اسرائیل برای نقض مفاد تفاهم‌نامه و برهم زدن آن را روایت می‌کند.

نسخه‌ اصلاح‌طلبان همان روش قدیمی است اما با ادبیات جدید ارائه می‌شود. «سازش» که در آن زمان از سوی حسن روحانی به عنوان کلید گشایش اقتصادی مطرح می‌شد حالا جای خود را به کلمه در ظاهر مثبت به نام «صلح» داده است‌. اما آمریکا نه تنها همان آمریکای قبل است بلکه دستکش مخملی خود را در آورده و حالا دست چدنی آن به خوبی مشخص است.

دوقطبی ساختگی «جنگ‌طلب و صلح‌طلب» به عنوان یک پروژه جدید برای رادیکال‌سازی فضای سیاسی کشور، توسط جریان‌های خاص در حال پمپاژ به افکار عمومی کشور است.

مقاله ظریف در مجله آمریکایی، به سیاستمداران غربی آموزش می‌دهد که شما نیازی نیست در قبال ایران، چیزی را گردن بگیرید!

روشنفکران اصلاح‌طلبی که خود را توسعه‌گرا می‌نامند در عمل ضد توسعه و پیشرفت اقدام می‌کنند و بیشتر سعی در غربی سازی کشورمان آن هم به طور سطحی و عوام گرایانه دارند.

هرچند اصلاح‌طلبان ادعا می‌کنند سهمی در حاکمیت ندارند اما بررسی ارتباط این گروه با بانک‌های اقتصادنوین، سامان، گردشگری، ایران زمین و آینده تصویر روشن‌تری از این ادعا و میزان حضور اصلاح‌طلبان در قدرت را نمایان می‌کند.

جای اصلاح‌طلبان - دست‌کم یک نماینده از ایشان- در شرم‌الشیخ خالی بود. ترامپ همه را ردیف می‌کرد و به هر کس می‌رسید مثل مبصر کلاس ترکه‌ای می‌زد. حتی بی‌بی‌سی هم نتوانست در این باره ننویسد.

حقیقتا این مرحله از عشق یکطرفه در تمام تاریخ قفل بود. کودتا کردن، تحریم کردن، جنگ کردن ولی حضرات فکر می‌کنند آبی از ترامپ برایشان گرم می‌شود.

این روزها حسن روحانی باتقلیل‌ همه‌چیز حتی‌ جنگ‌ ١٢ روزه‌ به‌ مسئله‌ برجام، مرتکب‌ خطای‌ تحلیلی‌ فاحش‌ مداوم می‌شود.

این بیانیه اگر قبل از دفاع میهنی ۱۲روزه و قبل از نسل‌کشی غزه و حتی قبل از بهار به خزان کشیده عربی نوشته می‌شد، دقیقاً چه فرق مهمی می‌کرد؟

در پی انتشار بیانیه اخیر اصلاح‌طلبان که به موضوعات سیاسی و منطقه‌ای پرداخته شده، رسانه‌های عبری با استقبال از آن، از این مسئله به عنوان تقویت روایت خود در رابطه با فضای داخلی ایران استفاده کرده اند.

شیفتگی اصلاح‌طلبان به غرب، حکایتی تکراری است که بارها و بارها شاهد تکرار آن بوده‌ایم. گویی این جریان دائم در انتظار «راه‌حل‌های نجات‌بخش» از سوی غرب است، بی‌آنکه نیم‌نگاهی به تجربیات تلخ گذشته داشته باشد.

این روزها در سپهر رسانه‌ای اصلاح‌طلبان شاهد رفتارهایی هستیم که با آن چیزی که رئیس‌جمهور محترم وعده آن را می‌دهند وتلاش دارند امیدآفرینی کنند، متفاوت است.

اصلاح‌طلبان با دولت روحانی راه آمدند، اما جواب نگرفتند/ اگر افراطیون را کنار بزنیم، میانه‌روها می‌توانند با هم کار کنند. این اظهارنظر عارف- به عنوان فرمانده اصلی کابینه پزشکیان- را باید کلیدی و مهم تلقی کرد، چون عملاً این ایده در دولت پزشکیان دنبال شده و خواهد شد.

اصلاح‌طلبان با ارائه تحلیل‌های خیابانی و دم دستی سعی دارند سطح تفکرات جامعه را منحرف کنند و تقلیل دهند.

درباره تحرکات اخیر اصلاح‌طلبان با محوریت خاتمی برخی اخبار دریافتی از ارائه پیش نویس نوسازی گفتمان جریان اصلاحات به احزاب اصلاح طلب حکایت دارد.

جالب آن است که اصلاح‌طلبان در آشوب‌های موسوم به زن، زندگی، آزادی هم در همان طرفی ایستادند که علی کریمی، یک فوتبالیست بدون سواد سیاسی و تحلیلی ایستاده بود!

زمانی اصلاح‌طلبان همین گونه رفتارها از جانب پزشکیان را پوپولیستی تعریف کرده و در شرایط حاضر اما به دنبال الگوئیزه کردن این کنش ها می‌پردازند!

نشریات و محافل منسوب به اصلاح‌طلبان واکنش‌های متفاوتی نسبت به ترکیب کابینه پیشنهادی رئیس‌جمهور به مجلس نشان دادند. برخی آقای پزشکیان را سرزنش و ملامت کرده‌اند و برخی دیگر می‌گویند دست‌کم ۶۰ درصد لیست کابینه را خود اصلاح‌طلبان بسته‌اند و با محاسبه معاونان رئیس‌جمهور این درصد بیشتر هم می‌شود.