ما منطق داشتیم و با عقلانیت مذاکره می کردیم و میز مذاکره را عرصه بازی سیاسی داخلی نمی دانستیم. پرتاب خودکار هنر نیست، بتن نریختن در تاسیسات هسته ای کشور هنر است. خودکار که مسئله ای نیست، شما پارچ آب روی میز را هم روی سر جان کری خالی کنید، برای آنها مشکلی ایجاد نمی کند.
در تاریخ می خوانیم سفرای انگلیس دست شاهان قاجار را می بوسیدند، ولی در همان حال قرارداد رویتر را بر ایران تحمیل می کردند! امریکایی ها در مذاکرات دنبال بتن ریختن در درون قلب تپنده هسته ای ایران بودند که متاسفانه موفق شدند، حالا اگر هم کسی در جریان مذاکرات برای داخل کشور نمایش اجرا کند و مثلا یک خودکار پرت کند برای امریکایی ها مهم نیست. هنر این بود که اجازه ندهیم دشمن، ملت ایران را از بسیاری از حقوق و فعالیت های قانونی هسته ای اش تا «ابد» محروم کند. مثل بازی ای که در جریان مذاکرات راه انداختند که به فلان فرد در تیم توهین شده و این امر را مسئله اصلی می کردند تا مردم فراموش کنند که در مذاکرات چه می گذرد. البته امروز چنان قضایا را وارونه منعکس می کنند که بتن ریختن در درون فلب راکتور اراک را کلاه ایران بر سر امریکا جلوه می دهند! حتماً چند روز بعد هم خواهند گفت کشورهایی که راکتور آب سنگین دارند، در به در به دنبال دیپلمات های تدبیر و امیدند تا از آنها بپرسند چگونه سر امریکا را کلاه بگذارند و با بتن راکتورهای خود را نابود کنند تا امریکا راکتور مدرن تر به آنها هم بدهد!
منبع : رجانیوز
