سه شنبه 26 آبان 1405 - Tue 17 Nov 2026
  • آیت‌الله وحید خراسانی به ملکوت اعلی پیوست

  • همدستی با جنایت؛ پرونده رسانه‌ای صنم ماحوزی+ عکس

  • زمین‌لرزه ۳.۱ ریشتری بندرعباس را لرزاند

  • ادعای تازه آمریکا درباره تهدید ایران علیه ترامپ و خانواده‌اش /هشدار ایران به آمریکا: منتظر حمله نمی‌مانیم+عکس و فیلم

  • حبس ابد برای ۶۷ تن از علمای برجسته بحرین

  • حمایت اعضای اکو از ابتکار ایران برای پایان دائمی جنگ

  • بحرین برای آیت‌الله شیخ عیسی قاسم حبس ابد صادر کرد

  • خونِ بند ناف؛ طلای سرخِ نوزادان

  • بقائی: در زمین بازنده‌ها بازی نمی‌کنیم

  • قیمت نفت امروز دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵

  • سپاه پهپاد MQM-۱۷۰ آمریکا را سالم بر زمین نشاند

  • قیمت موبایل‌ امروز دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵

  • قله دماوند از فاصله ۲۳۰ کیلومتری / فیلم

  • درخشش عکاس ایرانی در جوایز عکاسی مینیمال / عکس

  • سفر ترامپ به فیلیپین جنجال شد / فیلم

  • متفاوت‌ترین همدم‌های دوران پیری / عکس

  • نقل و انتقالات زمستانه / ستاره پرسپولیس در فهرست فروش

  • تغییر جدید در پرداخت دستمزد کارگران

  • کمک خواستن چهره جمهوری‌خواه از «شرکای خاورمیانه‌ای» درباره ایران

  • زنان در فرقه پهلوی به چه روزی افتاده‌اند؟+ عکس و فیلم

  • |ف |
    | | | |
    کد خبر: 430852
    تاریخ انتشار: 19/مرداد/1405 - 15:56

    شهید ۹ ساله‌ای که نامش در لیست شهدا نیست

    «بابایی! نگذار بمیرم» آخرین جمله دختر ۹ ساله‌ای است که ترکش موشک‌های بعث عراق شکمش را پاره کرده بود. دختری که بعد از ۴۶ سال مظلومیت و گمنامی، نامش در لیست شهدای جنگ از قلم افتاده.

    شهید ۹ ساله‌ای که نامش در لیست شهدا نیست

    به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت»

    در همان روزهای اول تجاوز رژیم بعث عراق علیه ایران، شهرک مسکونی منتظری شهر دزفول بمباران شد و نزدیک به ۱۰ نفر از اهالی شهرک از جمله ۴ زن و کودک به شهادت رسیدند. این اتفاق سبب شد تا خانواده‌ها احتیاط کنند و زمانی که برای زراعت به زمین‌های کشاورزی می‌روند، همسر و فرزندان را با خود ببرند. حاج حسن سگوندی (احسانی) پدر شهیده «سوسن سگوندی» کشاورز بود و نگران خانواده‌اش.
    او هم تصمیم گرفت وقتی به مزرعه می‌رود، خانواده را با خود ببرد. چند روزی این‌طور گذشت تا روز ۱۷ مهرماه ۱۳۵۹؛ آن روز سوسن به همراه برادرش در کنار جوی آب مشغول وضوگرفتن بودند که ناگهان صدای انفجاری بلند شد. پدر و مادر که سر زمین کار می‌کردند، خودشان را به بچه‌ها رساندند. سوسن و برادرش روی زمین افتادند. شکم سوسن پاره شده و روده‌اش بیرون ریخته بود. پدر، سوسن را در آغوش می‌گیرد و با فاصله زیادی که از جاده آسفالت داشت، خودش را به جاده می‌رساند و سپس بیمارستان افشار.
    آخرین جمله شهید ۹ ساله؛ «بابا نگذار بمیرم»
    در مسیر سوسن متوجه جراحت شدید شکمش می‌شود و به پدر التماس می‌کند و می‌گوید: «بابایی! مَهِل میرُم. کُمَکُم کن نمیرُم. بابایی تُنِ خدا نِجاتُم دِه. بابایی یَه کاره کن نمیرم! من کار دارم.» پدر به سوسن دلداری می‌دهد تا به بیمارستان می‌رسند. بعثی‌ها اطراف بیمارستان را هم می‌زنند و برق بیمارستان قطع می‌شود.
     
    سوسن که باید به اتاق عمل منتقل می‌شد، این اتفاق نمی‌افتد و همان جا شهید می‌شود؛ بدون اینکه نام و نشانی از دخترک در بیمارستان ثبت شود. حاج حسن می‌ماند و جنازه دختری که التماس می‌کرد برای زنده‌ماندنش. پدر دیگر نمی‌توانست پیکر دخترش را بگذارد سردخانه و برگردد؛ چون اوایل جنگ بود، پدر نگران بود اتفاقی برای خودش هم بیفتد و پیکر دخترش بی‌نام‌ونشان در جایی دفن شود؛
    بنابراین او را با خود می‌آورد و پیکر دخترک معصوم بر شانه‌های مردم تشییع شده و در بقعه محمد بن جعفر طیار دزفول آرام می‌گیرد. پدر سال‌ها می‌ماند با معمایی در ذهن که چرا دخترش التماس می‌کرد نجاتش بدهد؟ او چه کاری داشت که می‌خواست زنده بماند؟! و داغی که همیشه در دلشان ماند.
     
    آرزوی مادر شهید
    مدت‌ها بعد از شهادت سوسن، خانواده‌اش به بنیاد شهید مراجعه می‌کنند، می‌بینند نام سوسن در آمار شهدای دزفول نیست. پیگیری آغاز می‌شود. نامه‌ای از طرف بنیاد شهید به بیمارستان افشار ارسال و موضوع استعلام می‌شود، اما به دلیل اتفاق آن روز و بهم ریختگی بیمارستان، نام سوسن در فهرست مجروحین و شهدا ثبت نشده و سندی از شهادت او در بیمارستان وجود ندارد. امروز بعد از گذشت ۴۶ سال از شهادت سوسن، باز هم‌نام او در فهرست شهدای جنگ نیست! پدر سوسن درگذشته و مادری که آرزو دارد اسم دخترش در فهرست شهدای دزفول باشد.

     

    مرتبط ها
    نظرات بینندگان
    نظرات شما