هم نگرانم هم می ترسم اما از جنگ نیست

به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» 

سن و سال و تجربه من که دوران انقلاب اسلامی و دفاع مقدس و حوادث تروریستی را دیده ام  بیانگر این احساس اینروزهای من است که بخوبی می دانم که احساس و نگرانیم ترس از جنگ و روبرو شدن با نیروی مهاجم خارجی و یا تجزیه طلبان داخلی نیست زیرا:

1- دین و شریعت و سنت ما ایرانیان بما بخوبی یاد داده است که ترس برادر مرگ است و اگر بترسیم زودتر از آنچه که فکرش را می کنیم خواهیم مرد.

2- بخوبی واقفیم که بقول رهبر شهیدمان مرگ برای ما وجود ندارد و ما بسوی جبهه های جنگ نه با پا که پرواز می کنیم و رسیدن به معشوق حقیقی بالاترین و پرسودترین تجارتی است که می توان با سرمایه عمر در دنیا و برای آخرت آنرا انجام داد.

3- اما دوست هم نداریم که شهادت را با نوعی احساس نگرانی همراه کنیم تا زمان موعد فرا برسد. به این معنا که تمایل داریم تا همچون دوران دفاع مقدس در حریم ولایت و با سختترین شرایط حق را ملاقات کنیم و  با قلبی آرام و ضمیری شاد و دلی امیدوار به فضل خدا این مسیر را طی کنیم.

4- شاید از خود سئوال کنید اگر این چنین است پس نگرانی در این میان چه نقشی دارد که آنرا درک می کنیم و بر آن تاکید داریم؟. دوستان: نگرانی ما از آن روست که  اضلاع میدان و خیابان جهاد و شهادت با همه وجود در حال صیانت از حدود و ثغور کشور اسلامی هستند و الحق خوب هم در این بازه زمانی چندین ماهه عمل  کرده اند اما نگران ضلع دیپلماسی و سیاست خارجی آن که دولت و وزارت خارجه متولی آن است هستیم .

این همه دنبال مذاکره کردن دویدن و واسطه های رنگارنگ را مورد استقبال قرار دادن را دور از حریت و استقلال کشور و انقلاب اسلامی می دانیم.

5- نگرانیم که بازی استراتژی پینگ پونگ دولتمردان با دولت آمریکا همچنان ادامه داشته باشد و تاوان آنرا خون مردم بدهد. اصولا وزیر خارجه (شما بخوانید معاون برجام و استمرار بخش ظریف در هتل کوبورگ)  و تیم مذاکره کننده هنوز پاسخ تعهد مذاکراتی پزشکیان به رهبری را نداده اند  که زمزمه ها از مذاکرات در حال انجام و از واسطه هایی همچون عراق و چین خبر می دهند.

همین موضوعات باعث نگرانی ماست زیرا اصرار بر تکرار روش مذاکره - جنگ می تواند تبعات خطرناکی را داشته باشد که مردم تاوان آنرا خواهند داد. اقایان مذاکره کننده یا رومی رومی باشید یا زنگی زنگی تکلیف ما که مشخص است اما شما در جایگاهی نشسته اید که نه توان دارید جنگ را یکطرفه کنید و نه بر صلح استمراری دائمی بدهید.

همه ملت و دنیا می دانند که صلح با قمار باز معنا ندارد چرا به طرف آمریکایی نمی گویید ما صلح را در میدان جنگ می سازیم به این معنا که آنقدر میجنگیم که شما منطقه را ترک کنید و دیگر باز نگردید. و این صلح است که  کشور و ترتیبات امنیتی جدید را هموار خواهد ساخت.