به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از فارس
جمعی از حقوقدانان، اساتید دانشگاه و تشکلهای فرهنگی و علمی با صدور نامهای خطاب به وعاظ، مداحان و خادمان ساحت مقدس حضرت اباعبدالله الحسین(ع)، بر ضرورت تبیین پیوند میان فرهنگ عاشورا و گفتمان مقاومت در منابر و مجالس عزاداری تأکید کردند.
متن این نامه به شرح زیر است:
«بسمه تعالی
خدمت وعاظ محترم و مداحان و نوکران ساحت مقدس اباعبدالله الحسین(ع)
با سلام و ادب
احتراماً ضمن عرض تسلیت ایام شهادت سرور و سالار شهیدان خدمتتان معروض میداریم که در تحلیل نسبت میان شعائر حسینی و هندسه قدرت در جهان معاصر، ناگزیر از پاسخ به این پرسش بنیادین هستیم که روضه و گریه بر سیدالشهدا(علیهالسلام) چه جایگاهی در معادله مقاومت دارد و آیا میتوان این دو را از یکدیگر منفک ساخت؟
آنچه از مجموع روایات و سیره اهل بیت(ع) برمیآید، آن است که مجلس عزای حسینی صرفاً یک آیین فردی برای تطهیر روح و کسب ثواب اخروی نیست، بلکه نهادی است با کارکردهای اجتماعی و سیاسی معطوف به نفی ظلم و استکبار. از این منظر، هر روضهای که خوانده میشود، در حقیقت یک مانیفست زنده برای اعلام «هیهات من الذله» است.
در حقیقت، تمامی روضههای سنگینی که به داغ شأن فریاد میزنید، هزینههایی است که ثمره آن، استقرار و پایداری تنها حکومتی است که در برابر عظیمترین امپراتوریهای یزیدی و صهیونیستی امروز مقاومت کرده است.
جایگاه رهبری شهید نیز همان مقام و منصبی است که اگر روزگار ما را از دوران حضور مستقیم حسین بن علی(ع) جدا نمیساخت و ایشان در این جایگاه قرار میگرفتند، بیتردید همان قاتلان شقی و سنگدل عصر حاضر که خامنهای شهید را به مسلخ بردند، با همان جسارت و تجرّی دست به چنین جنایتی علیه امام معصوم میزدند.
این جایگاه، عیناً جایگاه پیامبر اعظم(ص) و ائمه معصومین(ع) است و این کینهتوزیها و عداوتها، ادامه همان کینههای بدریه و خیبریهای است که در طول تاریخ، امت اسلام را از فیض هدایت و قرب ائمه هدی(ع) محروم نموده است.
رهبر شهید ما، همو که سیدالشهدای ایران شد، تصریح داشتند که در سایه مقاومت است که قله حاکمیت دین خدا را فتح خواهید کرد. آیا این مقاومتی که چنان استواریای میخواهد که پیروزی و حاکمیت دین را به همراه دارد، جایی فراتر از روضههای سالار شهیدان تأمین میشود؟
روضههای ما اگر سکولار شود و از محتوای انقلابی و بیدارگرانه تهی گردد، بیتردید هیچ هراسی در دل یزیدیان زمانه نخواهد افکند؛ تا آنجا که آنان نیز به این عزا همراه شده و بر مصائب حسین(ع) اشک میریزند.
اشکی که بر سیدالشهدا(ع) ریخته میشود، اگر صرفاً از روی عادت باشد، چگونه میتواند جامعه را از چنگال ظلم یزیدیان برهاند و نتیجه نهایی آن، فریاد بلند «هیهات منالذله» باشد؟
اکنون که بحمدالله امام امروز جامعه از تنهایی درآمده و ملت مبعوث، به برکت خون جوشان امام شهیدش، به نصرت امام خویش برخاسته و قیامی بینظیر در طول تاریخ شیعه شکل گرفته است و ملت ایران مفتخر است به اینکه ولی زمان و نائب عام امام عصر(عج)، ملت مبعوث ایران را در کنار خود نظارهگر و مراقب تحقق شروط گفتهشده در توافق اخیر دانستهاند، انتظار میرود منبرها نیز گریزی به مباحث روز داشته و توجه دهند که کربلا یک داستان تاریخی نیست؛ یک حماسه و مکتب انسانساز است؛ «کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا».
لذا در هر زمانی، تشخیص یزید زمان، جایگاه ما را با مکتب حسینی مشخص میکند.
از این روی استدعا داریم که برای اهل منبر، وظیفه حسینی را تبیین بفرمایید و وجوب برائت و جهاد با یزیدیانی که از انواع فجایع چون قتل صبر کودکان و زنان در کارنامه خود کم ندارند و با کشتن ولی امر، پازل یزیدی بودن خویش را تکمیل نمودند، تبیین نمایید.
صلوات و سلام بیپایان بر حسین مظلوم و بر فرزند شهیدش خامنهای که به گواهی سید نصرالله، حسین زمان ما بود.
والسلام علی من اتبع الهدی»
این نامه به امضای جمعی از حقوقدانان و اساتید دانشگاه، انجمن اسلامی پزشکان تمدنساز، کانون فرهنگی تبلیغی سپهر انسان، انجمن اسلامی پزشکان مردمی، مقر روانشناسان ایران مقاوم (مرام)، افسران پیشرفت و مؤسسه رهپویان مسیر انتظار رسیده است.
