به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از فارس،
اخیراً دو تن از چهرههای سلطنتطلب و نزدیک به رضا پهلوی در شبکه «صدای آمریکا» حاضر شدهاند و گفتوگو کردهاند. مجری این شبکه سؤالاتی درباره حمایت پهلویچیها از جنگ علیه ایران مطرح کرده و آنها را به چالش کشیده است.
اللهیار کنگرلو و مصطفی دانشگر با حضور در صدای آمریکا در برابر سؤالات مجری (فهیمه خضرحیدری) با چالشی جدی مواجه شدهاند. آنها با انکار نقش سلطنتطلبان بهویژه رضا پهلوی در ایجاد جنگ و حمله آمریکا به ایران یا حمایت از آنض، مدعیاند آنچه که باعث شکست پروژه براندازی جمهوری اسلامی شده، عدم همراهی سایر گروههای اپوزیسیون با پهلوی بوده است.
هرچند کنگرلو و دانشگر در این برنامه میکوشند تا خود را از زیر بار مسئولیت در حمایت از جنگ علیه ایران ـ و این ایده که جنگ میتوانست عاملی برای سقوط حکومت ایران شود ـ خارج کنند، اما مجری برنامه مکرراً گفتههای قبلی آنها را یادآوری میکند.
اما آنچه که بیش از بگومگوی مجری صدای آمریکا با این چهرههای سلطنتطلب دارای اهمیت است، رویکرد کلی ایالات متحده آمریکا در قبال پهلوی و جریان سلطنتطلب است. درواقع گزارههای متعددی وجود دارند که از رها کردن رضا پهلوی و دارودستهاش از سوی آمریکاییها حکایت دارد.
اگر خط رسانهای آمریکا در هفتههای اخیر را مرور کنیم، درمییابیم که این دولت از پهلوی عبور کرده و حمایتش از این جریان را متوقف کرده است. بهگونهای که میبینیم، شبکه صدای آمریکا که صدای رسمی وزارت امور خارجه آمریکا محسوب میشود، از ماههای گذشته با مدیریتی جدید، همواره در حال انتقادات جدی از پهلوی و افشای تصویری نسبتاً واقعی از این جریان بوده است.

از سوی دیگر، اظهارات مقامات آمریکایی نیز حاکی از کنار گذاشتن پروژه حمایت از پهلوی است؛ بهعنوان مثال، اخیراً «جیدی ونس» معاون دونالد ترامپ، در گفتوگویی با شبکه CNN گفته بود: «هیچوقت نمیخواستیم که رضا پهلوی رهبر ایران شود».
پیش از آن نیز «لیندزی گراهام» سناتور جمهوریخواه و جنگطلب که سلطنتطلبها او را «عمو گراهام» نامیدهاند، در مواردی ازجمله در «نشست امنیتی مونیخ» آن هم در حالی که رضا پهلوی در آن نشست حضور داشت، در پاسخ به سؤال «کریستین امانپور» مبنیبر اینکه «آیا از رضا پهلوی حمایت میکنید؟» صراحتاً گفته بود: «نه!».
در مجموع، آنچه امروز بیش از هر چیز آشکار شده، شکست پروژهای است که سالها رضا پهلوی را بهعنوان «آلترناتیو» معرفی میکرد. وقتی حتی رسانههای وابسته به دولت آمریکا و مقامات آمریکایی حاضر نیستند از او بهعنوان گزینه آینده ایران نام ببرند، روشن است که سلطنتطلبان نه در داخل ایران پایگاه مؤثری دارند و نه دیگر در ذهن مقامات آمریکایی




