به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از فارس
جواد بخشی الموتی، استاد دانشگاه با اشاره به اولتیماتوم ۲۴ ساعته علی کریمی به رضا پهلوی، این ماجرا را باید برگی از دفتر فرصت‌طلبی سیاسی گروهی از سلبریتی‌ها دانست که در پی التهابات سال‌های اخیر، خود را سوار بر موج تغییرات پنداشتند.
به باور این استاد دانشگاه، افرادی چون علی کریمی، احسان کرمی، فرخ نژاد و غیره ، با محاسباتی کاملاً منفعت‌طلبانه، گمان کردند که می‌توانند با طی مسیری پرشتاب، برای خود جایگاهی در معادلات آینده‌ی ایران دست و پا کنند؛ غافل از اینکه تاریخ سیاسی ایران، جایگاهی برای بازیگرانی با این سطح از نادانی ندارد.
وی تأکید کرد که این طیف، ابتدا با همکاری با منافقین سعی در کسب مشروعیت کاذب و جذب حمایت‌های پشت‌پرده داشتند و سپس با تغییر تاکتیک، خود را به ابزاری در دست سلطنت‌طلبان تبدیل کردند تا شاید از این رهگذر، با باور غلطشان سهمی از کیک قدرت آینده نصیبشان شود. اما رویای پوشالی آنان، با حضور کم‌نظیر و خستگی‌ناپذیر مردم ایران در ۱۸۰ شب پیاپی و ایستادگی در برابر مجهزترین و بزرگترین ارتش تاریخ، نقش بر آب شد. این حضور گسترده و عقب‌نشینی دشمن تا پای میزِ التماس برای آتش‌بس، معادلات آنان را در هم ریخت و به آنان فهماند که مسیری غلط و دور از واقعیت‌های جامعه را برگزیده‌اند.
بخشی الموتی تاکید کرد که وقوع چنین درگیری‌هایی میان کریمی و سلطنت‌طلبان، نه یک حادثه، که یک ضرورت تاریخی بود؛ چراکه دیر یا زود، این بازیگرانِ بی‌ریشه باید برابر هم قرار می‌گرفتند. او با اشاره به مدیریت هدفمند صفحهٔ کریمی، این فرضیه را مطرح کرد که اهانت به قرآن و مقدسات در این صفحه، شاید بیش از آنکه بیانگر عقیدهٔ شخصی باشد، پروژه‌ای برای «قربانی‌سازی» رسانه‌ای بوده است تا با کنارزدن کریمی، چهره‌ای «دیندار» از رضا پهلوی ارائه شود.
این کارشناس مسایل سیاسی گفت: این نمایش، به دلیل سابقهٔ همکاری رضا پهلوی با صهیونیست‌ها و نگاه ابزاری وی و پرش محمدرضا به دین، چیزی جز یک نمایش مضحک نیست و با حافظهٔ تاریخی ملت ایران همخوانی ندارد.
در پایان، بخشی الموتی تأکید کرد که تمام رویاهای کریمی و هم‌مسلکانش نه‌تنها به منفعت نرسید، بلکه اکنون خود به مهره‌های سوخته‌ای بدل شده‌اند که سلطنت‌طلبان برای بازنمایی صوری و فاصله‌انداختن میان خود و مواضع تند، قصد قربانی‌کردنشان را دارند؛ قربانی‌هایی که هیچ‌گاه در تاریخ سیاسی این مرزوبوم، جایگاهی برای خود نخواهند یافت.
