به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از مشرق ،
از روز انتخاب ایشان ( رهبر جدید انقلاب) تا ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۶۸ روز گذشته و از اولین پیام، ۶۴ روز گذشته است. طی این دو ماه ۱۱ پیام از سوی سومین رهبر انقلاب اسلامی صادر شده که به عنوان تازهترین راهبرد جمهوری اسلامی ایران در باب مسائل سیاسی، اجتماعی و منطقهای در عصر جدید به شمار میرود.
بررسی متن کامل پیامها نشان میدهد که در شمارش خام، حدود ۹۱۰۰ واژه دربرمیگرفته میشود. با این حال، در تحلیل دادهمحور، بخشی از متن شامل آیات، عبارات دعایی و تشریفاتی، سلامها، تاریخها، امضاها، خطابهای رسمی، نامها و عناوین تکرارشونده است.
بنابراین، پس از کنار گذاشتن این موارد و تمرکز بر واژگان معنادار و حامل مضمون، حجم واژگان مفید برای تحلیل محتوایی حدود ۵۶۰۰ واژه برآورد میشود. بر همین اساس، تحلیل حاضر بر واژهها و مضامینی متمرکز است که در فهم اولویتها، تأکیدها، مخاطبان و جهتگیریهای اصلی پیامها نقش مستقیم دارند.
ایران
بررسی واژگانی پیامها، نیز نشان میدهد که کلمات «ایران/ایرانی» با ۶۰ بار تکرار، محوریترین خانواده واژگانی متن است و نشان میدهد که کانون اصلی این پیامها، صورتبندی بحرانها، تهدیدها و آینده مطلوب در نسبت با هویت ملی و سرزمینی ایران شکل گرفته است. تکرار بالای این واژه در کنار ترکیبهایی مانند «ملت ایران»، «ایران اسلامی»، «ایران قوی» و «هویت ایرانی ـ اسلامی» نشان میدهد که گفتمان پیامها میکوشد میان هویت ملی، مشروعیت دینی، قدرت نظامی، استقلال منطقهای و آینده تمدنی پیوند برقرار کند.
شهادت
پس از آن، خانواده واژگانی «شهید/شهادت/شهدا» با ۵۷ بار تکرار، دومین محور معنایی مهم متنهاست. این میزان تکرار نشان میدهد که فضای کلی پیامها در بستر سوگ، فقدان، ترور، جنگ و تجلیل از شهدا شکل گرفته است...
ملت
واژه «ملت» با ۵۱ بار تکرار، سومین محور پرتکرار است و جایگاه مردم را در این پیامها روشن میکند. ملت در این متنها، مخاطب منفعل نیست؛ بلکه نیروی فعال حفظ نظام، پشتیبان میدان جنگ، عامل شکست دشمن و ضامن تحقق ایران قوی معرفی میشود.
در کنار آن، واژه «مردم» با ۲۸ بار تکرار، همین معنا را در سطحی اجتماعیتر و روزمرهتر تکمیل میکند. تفاوت ظریف این دو واژه در متنها این است که «ملت» بیشتر بار هویتی، تاریخی و سیاسی دارد، در حالی که «مردم» بیشتر در مقام حضور خیابانی، نقشآفرینی اجتماعی، کمک متقابل، مصرف کالای داخلی، حمایت از نیروهای مسلح و مشارکت در صحنه به کار میرود.
دشمن
خانواده واژگانی «دشمن/دشمنان» با ۳۳ بار تکرار، قطب مقابل این گفتمان را میسازد. دشمن در این پیامها هم چهره نظامی دارد، هم رسانهای، هم اقتصادی و هم فرهنگی. در کنار واژه دشمن، تعبیرهایی مانند «استکبار»، «آمریکا»، «رژیم صهیونیستی»، «متجاوز»، «جبهه کفر» و «شیاطین» استفاده شده و همین امر نشان میدهد که نویسنده، بحرانها را نه بهصورت حوادث پراکنده، بلکه در قالب یک نبرد گسترده و چندلایه صورتبندی میکند.در این چارچوب، جنگ فقط در میدان نظامی رخ نمیدهد، بلکه اقتصاد، رسانه، زبان، هویت، خلیج فارس، تنگه هرمز و سبک زندگی نیز میدان تقابل معرفی میشوند.
اسلام
واژه «اسلام/اسلامی» با ۲۷ بار تکرار، بُعد اعتقادی پیامها را برجسته میکند. در این متنها، اسلام با مفاهیمی مانند انقلاب اسلامی، نظام اسلامی، جمهوری اسلامی، امت اسلامی، مقاومت اسلامی و جبهه حق پیوند میخورد. به همین دلیل، هویت سیاسی مورد نظر پیامها، فقط ملی نیست و فقط دینی هم نیست؛ بلکه ترکیبی از ایرانیت، اسلامیت، مقاومت و استقلال است.
همین ترکیب در پیام اخیر مربوط به زبان فارسی و بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی نیز دیده میشود؛ جایی که زبان فارسی، شاهنامه، فردوسی و تمدن ایرانی ـ اسلامی در کنار مفاهیم قرآنی و دفاع مقدس قرار میگیرند.
