جنگ ایران، افشاگری اپستین و یک امپراتوری فاسد+عکس و فیلم

به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از مشرق ،

ایالات متحده‌ی آمریکا قرار است سال جاری میلادی (۲۰۲۶) دویست‌وپنجاهمین سالگرد تأسیس خود را جشن بگیرد؛ و قطعاً هیچ‌کس به اندازه‌ی «دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور کنونی آمریکا، نمی‌توانست یادآور این واقعیت باشد که این کشور از زمان تأسیس تا کنون چه اندازه از ایده‌آل‌های خود فاصله گرفته است.

در حالی که جنگ بیهوده با ایران، نه‌تنها ریاست‌جمهوری و میراث ترامپ، بلکه شانس موفقیت جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره در ماه نوامبر سال جاری میلادی را نیز تا آستانه‌ی نابودی پیش برده، اگر این بحران خودساخته‌ی ترامپ تا ماه جولای ادامه پیدا کند، چه‌بسا حتی جشن ۲۵۰ سالگی ایالات متحده نیز تحت‌الشعاع این افتضاح راهبردی قرار بگیرد.

پایگاه اینترنتی روزنامه‌ی آمریکایی «هیل» که به طور تخصصی اخبار کنگره‌ی آمریکا را پوشش می‌دهد و بخشی از مخاطبان اصلی‌اش نیز سیاستمداران، قانون‌گذاران و کارکنان کنگره هستند، اخیراً طی گزارشی تحت عنوان «استعفا آخرین فرصت ترامپ برای نجات است» با ادبیاتی تند توضیح می‌دهد که «دهه‌ی ترامپ» دوران رسوایی، تباهی، فساد و تفرقه در آمریکا بوده است و اکنون تنها راه او برای نجات میراث ریاست‌جمهوری‌اش، استعفا به دلیل پزشکی است؛ و اگر خودش این کار را نکند، کنگره موظف است او را از قدرت برکنار کند و اجازه ندهد ترامپ آسیب‌های جبران‌ناپذیری به کشور بزند. آن‌چه در ادامه می‌خوانید، ترجمه‌ی گزارش هیل است.

«دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور آمریکا، ۲۴ فوریه‌ی ۲۰۲۶، چهار روز قبل از آغاز جنگ علیه ایران، سخنرانی سالانه‌ی «وضعیت اتحادیه» را خطاب به اعضای کنگره‌ی این کشور، ایراد می‌کند. جنگ با ایران نه‌تنها ریاست‌جمهوری ترامپ را به ورطه‌ی نابودی کشانده، بلکه شانس موفقیت حزب جمهوری‌خواه در انتخابات آتی کنگره را به شدت کاهش داده است. گمان می‌رود در صورت پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات کنگره و خارج شدن اکثریت از دست جمهوری‌خواهان، ترامپ در این دوره نیز، مانند دوره‌ی اول ریاست‌جمهوری‌اش، توسط کنگره استیضاح شود.

ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ یک درس اخلاقی است. ترامپ نمونه‌ی زنده‌ای از این است که وقتی به مردی قدرتی داده می‌شود که بسیار فراتر از شخصیتش است، چه اتفاقی رخ می‌دهد. زمان آن فرا رسیده است که آمریکا این درس را یاد بگیرد و از این فصل عبور کند. ترامپ درگیر یک تقلای مداوم برای کسب احترام است و به دنبال تأییدیه می‌گردد تا ظاهرِ آبرومندانه‌ی خود را حفظ کند. در واقعیت، به نظر می‌رسد او در تلاش برای دستیابی به ثروت مادی، قدرت و شهرت، روح خود را گرسنه نگه داشته است. این ظاهر به اندازه‌ی یک برج «جِنگا» ناپایدار است. ترامپ می‌ترسد یک نفر آن قطعه‌ای را که باعث فروپاشی برج می‌شود، بیرون بکشد؛ برای همین هم هر کسی را که ممکن است چنین اقدامی را انجام بدهد، بی‌رحمانه مجازات می‌کند. این غول حوزه‌ی املاک و مستغلات، بناهای یادبود را نه برای آمریکایی‌های بزرگ یا لحظات تاریخی، بلکه برای خودش می‌سازد. این بناها شامل تفرجگاه‌ها، هتل‌ها، باشگاه‌های گلف و آسمان‌خراش‌ها، و اکنون «سالن رقص ترامپ» در کاخ سفید و احتمالاً یک «طاق ترامپ» می‌شوند که بر بنای «یادبود لینکلن» مسلط است. تصاویر ترامپ در سراسر پایتخت ایالات متحده آویخته شده‌اند؛ مانند تزئیناتی که به دستور سزار در رم نصب شده بودند. به‌زودی، تصویر [امضای] ترامپ روی اسکناس‌های آمریکایی و سکه‌های یادبود طل نیز نقش خواهد بست.

نیروهای گارد ملی ایالات متحده، ۱۹ فوریه‌ی ۲۰۲۶، از مقابل ساختمان وزارت دادگستری این کشور در واشینگتن عبور می‌کنند، در حالی که بنر بزرگی با تصویر «دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور آمریکا، و شعار او «دوباره آمریکا را عالی کنیم»، از ساختمان آویزان شده است. طی ماه‌های اخیر، اقدام ترامپ به «اجیر کردن» گارد ملی و اعزام نیروهای آن به شهرهای مختلف آمریکا، از جمله واشینگتن، پایتخت این کشور، برای دستگیری آن‌چه که وی مهاجران غیرقانونی می‌نامد، بسیار جنجال‌برانگیز شده است.

او درک نمی‌کند، یا شاید نمی‌خواهد اعتراف کند، که [با ایجاد این یادبودها] دارد دهه‌ای را جاودانه می‌کند که خودش در آن باعث فروپاشی، تفرقه، تباهی، انحطاط و رسوایی [آمریکا] شده است. هنگامی که ترامپ دفتر ریاست‌جمهوری را ترک کند، لوح‌های روی بناهای یادبود او توضیح خواهند داد که چگونه دولت در حق آمریکا [و آمریکایی‌ها] کوتاهی کرد و چیزی نمانده بود اجازه دهد [قدیمی‌ترین] دموکراسیِ مستمرِ جهان از دست برود. ترامپ اراده‌ی خود را بر نهادهای فرهنگی کشور تحمیل نموده و دیکته کرده است که موزه‌های «اسمیتسونیان» چه چیزی را می‌توانند یا نمی‌توانند به نمایش بگذارند [مثلاً حذف موقت اشاره‌ها به استیضاح ترامپ در دوره‌ی اول ریاست‌جمهوری‌اش] و «مرکز هنرهای نمایشی جان اف. کندی» [تالار و مرکز فرهنگی ملی آمریکا و میزبان ارکستر سمفونیک ملی این کشور] که اکنون نامش به «مرکز هنرهای نمایشی دونالد جِی. ترامپ-جان اف. کندی» تغییر پیدا کرده، می‌تواند یا نمی‌تواند میزبان چه اجراهایی باشد.

طرح پیشنهادی برای روی سکه‌ی یادبود دویست‌وپنجاهمین سالگرد تأسیس ایالات متحده با تصویری از «دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور کنونی آمریکا. در صورت تصویب، پشت این سکه تصویری از یک عقاب (نماد آمریکا) در حال پرواز حک می‌شود. اگرچه طبق قانون فدرال آمریکا استفاده از تصویر افراد زنده روی سکه‌هایی که در این کشور ضرب می‌شوند، ممنوع است، اما دولت ترامپ ادعا می‌کند وزارت خزانه‌داری در این‌باره اختیار بالادستی دارد.

وقتی ترامپ کرسی ریاست‌جمهوری را ترک کرد، یک نمایشگاه دائمی در موزه‌ی ملی تاریخ آمریکا باید به دانش‌آموزان بیاموزد که مستبدها چه‌قدر راحت می‌توانند مردم را گمراه کنند و در خلأ ناشی از انفعال شهروندان جولان بدهند. دهه‌ی ترامپ باید به عنوان دوره‌ای به یاد سپرده شود که در آن یک رئیس‌جمهور با ایجاد جنجال‌های جدید، تمام چرخه‌های خبری را در قبضه‌ی خود مصادره کرد؛ و همزمان با فروپاشی قدرتش، رسوایی‌های خود را تشدید کرد تا هر کدام از آن‌ها توجه افکار عمومی کشور را از رسوایی قبلی منحرف کند. بسیاری این نظریه را مطرح می‌کنند که او حتی جنگی را [علیه ایران] به راه انداخت تا توجه مستمر را از کثیف‌ترین رسوایی تاریخ آمریکا منحرف کند: «ماجرای اپستین».

حمله‌ی بدفرجام او به ایران تاکنون منجر به جان باختن حدود ۱۵ سرباز آمریکایی، زخمی شدن حدود ۴۰۰ نفر، و کشته یا مجروح شدن نزدیک به ۳۰,۰۰۰ ایرانی شده، اقتصاد جهان را تا آستانه‌ی رکود کشانده، و هزینه‌های اقتصادی را بر مردم سراسر جهان تحمیل کرده است. این تاکتیک انحرافی، دست‌کم فعلاً، کارساز بوده. با این‌که وزارت دادگستری به شکلی غیرقانونی از انتشار ۲/۵ میلیون صفحه از مدارک این پرونده خودداری کرده، اما پرونده‌ی اپستین از صفحات اول روزنامه‌ها رخت بربسته. به علاوه، در حالی که دو عضو کنگره به‌تازگی به دلیل اتهامات درباره‌ی سوءرفتار جنسی استعفا داده‌اند، ترامپ که خارج از پرونده‌ی اپستین نیز توسط دست‌کم ۱۹ زن دیگر به سوءرفتار جنسی متهم شده، همچنان توسط وزارت دادگستری‌اش از پاسخگویی در مورد رسوایی اپستین مصون مانده است. همه‌ی این‌ها در حالی است که گزارش‌های دقیقی از تعرض‌های جنسی ادعایی ترامپ علیه زنان، از جمله در اسناد ثبت‌شده به عنوان بخشی از دعاوی مدنی علیه وی، هم‌اکنون به صورت عمومی ثبت‌وضبط شده‌اند.

«۲۶ زن ترامپ را به حمله یا آزار جنسی متهم کرده‌اند... شاید زمان آن رسیده باشد که به زن‌ها گوش بدهیم و [حرف] آن‌ها را باور کنیم.» در این تصویر، اسامی و چهره‌ی شماری از زنانی که ترامپ را متهم به سوءرفتار جنسی کرده‌اند آورده شده است. نفر اول، «ایوانا ترامپ» همسر اول ترامپ، است که ترامپ را به «تجاوز جنسی» متهم کرده بود، اما بعدها گفت منظورش «تجاوز به معنای واقعی کلمه» نبوده است. مشرق پیش‌تر در گزارشی به طور مفصل جزئیات این اتهامات را بررسی کرده است. این گزارش را می‌توانید

بوی تعفن رسوایی، مؤلفه‌ی بارز کاخ سفید در دوران ترامپ بوده است. رئیس‌جمهور و کابینه‌اش بارها قانون اساسی را نقض کرده‌اند، دست به اقداماتی برای کسب سود شخصی زده‌اند که مصداق «تضاد منافع» بوده، از قدرت عفو خود سوءاستفاده کرده‌اند، ارتش را علیه جمعیت غیرنظامی وارد میدان کرده‌اند، حقوق اساسی شهروندان را نادیده گرفته‌اند، ایالت‌هایی را که به ترامپ رأی نداده بودند از بودجه‌ی دولتی محروم کرده‌اند، و از تهدید به اقدام قانونی و منع بودجه‌ی فدرال برای اخاذی از شرکت‌های خصوصی و دانشگاه‌ها جهت انطباق با سیاست‌های خود استفاده نموده‌اند. ترامپ وزارت دادگستری ایالات متحده را با تحقیقات واهی درباره‌ی دشمنانِ فرضی‌اش [از جمله باراک اوباما]، به جوخه‌ی اوباش شخصی‌اش تبدیل کرده است. این در حالی است که همزمان با کاهش حمایت رأی‌دهندگان از ترامپ، طبق گزارش‌های موجود، متحدان او در تلاش هستند تا در انتخابات [میان‌دوره‌ای کنگره‌ی] امسال و انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۲۰۲۸ تقلب کنند. این آن ریاست‌جمهوری‌ای است که ترامپ دارد برایش بنای یادبود می‌سازد.

دولت «دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور آمریکا، به دانشگاه هاروارد دستور داده بود اسامی دانشجویان خارجی‌ای را که از مقررات دانشگاه تخطی می‌کنند، به دولت اعلام کند. پس از آن‌که دانشگاه اعلام کرد از این دستور تبعیت نخواهد کرد، مقامات فدرال از اعطای دو میلیارد دلار از بودجه‌ی دانشگاه امتناع کردند.

صدالبته همه‌ی رؤسای‌جمهور آمریکا مظهر فضیلت نبوده‌اند، اما دست‌کم عموماً درک می‌کرده‌اند که میراث آن‌ها با حکاکی روی سنگ مرمر سفید یا ضرب سکه‌های طلا، یا گرفتن جوایزی که برای رشوه دادن به آن‌ها طراحی شده‌اند، ثبت نخواهد شد، بلکه میراث یک رئیس‌جمهور را اَعمال او تعریف می‌کند. این میراث از طریق اتخاذ سیاست‌هایی ساخته می‌شود که آمریکا را قوی‌تر، دموکراسی را سالم‌تر، زندگی را بهتر، عدالت را منصفانه‌تر و شهروندان را ایمن‌تر می‌کنند. رأی‌دهندگان آمریکایی تا کنون دو بار به ترامپ فرصت داده‌اند تا میراثش را نجات دهد.

اما او هر بار، اتفاقاً اوضاع را بدتر کرده. آخرین فرصت او این است که اکنون با استناد به دلایل پزشکی استعفا دهد. اگر خودش این کار را نکند، وظیفه‌ی نجات کشور به عهده‌ی کنگره خواهد بود. تاریخ از اعضای کنونی کنگره با مهربانی بیش‌تری یاد خواهد کرد اگر وظیفه‌یشان را با برکناری ترامپ از جایگاهش انجام دهند، پیش از آن‌که آسیب جبران‌ناپذیری به کشور وارد کند.