به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت»
جزء بیست و هفتم قرآن، شامل بخشی از سوره ذاریات تا سوره حدید است، سورههایی که پیامشان از میان شعله تهدید و جنگ، صدای آرام اعتماد به خداوند را به گوش جان میرساند.
علامه طباطبایی در تفسیر این جزء یادآور میشود که آیات این بخش، بیش از هر چیز بر ثبات روحی در برابر خوف و دشمنی تأکید دارند، ثباتی که نه از نیروی انسانی، بلکه از باور به وعده الهی سرچشمه میگیرد.در آغاز این جزء، سوره ذاریات از مردمانی سخن میگوید که با استهزا و دشمنی در مقابل پیامبران ایستادند، اما نصرت الهی در نهایت دامان مؤمنان را گرفت.
خداوند میفرماید که «ففروا إلی الله، إنی لکم منه نذیر مبین» علامه این دعوت را «گریز از وابستگی به قدرتهای ظاهری و پناه بردن به سرچشمه قوت حقیقی» میداند. مؤمن در رویارویی با دشمن نه تنها از نبرد فرار نمیکند، بلکه از ضعف خویشتن به سوی قدرت بیپایان الهی میگریزد.
عزت فردا حاصل مقاومت امروز است
در سوره قاف که بخشی از جزء ۲۷ را تشکیل میدهد، تصویر صحنه قیامت و حساب دشمنان، قوت قلبی برای مؤمنان میشود. آنان که امروز در معرض حملهاند، فردا شاهد عزت خویشند. این نوعی تربیت ایمانی است که ترس از دشمن را به یقین به عدل الهی تبدیل میکند. در حقیقت قرآن با یاد قیامت، از مؤمنان نه آتش انتقام، بلکه شعله آرامش و امید در دل در برابر ظلم را میافروزد.
پیروز جنگ قدرت ایمان است نه سلاح
در بخشهایی از سوره ذاریات و سوره طور، صحنههایی از تهدید کفار نسبت به پیامبر اسلام نقش میبندد، اما پاسخ قرآن شگفتانگیز است، خدا میفرماید که «وَاصْبِرْ حَتَّى یَحْکُمَ اللَّهُ»تلاوت جزء ۲۷ قرآن را با صدای معتز آقایی ببینید و بشنوید.
صبر نه به معنای سکوت و انفعال، بلکه یک ایستادگی آگاهانه است، نوعی حضور دائمی در میدان، با ایمان به اینکه تدبیر نهایی از آن خداست. در واقع صبر، پیوند ایمان به ربوبیت خدا با عمل در میدان جنگ است و همین پیوند، منشأ نصرت الهی میشود.تاریخ انبیا نشان میدهد دشمن هرگز با قدرت مادی و سلاح و لشکر قوی خود پیروز نمیشود، بلکه وقتی جامعه ایمانی از یاد خدا غافل میشود، شکست رخ میدهد. پس معیار پیروزی، سلاح و تعداد سرباز نیست، ایمان زنده و اتصال قلبی به پروردگار است و قدرت مطلق هم خداست و مؤمنان را پیروز میکند.
آرامش مؤمنان در سینه توفان
در آیات سوره نجم و قمر، قرآن وضعیت دشمنان را چون موجی توصیف میکند که خود سرانجام در طغیان خویش غرق میشوند. در برابر آنان، مؤمنان به ذکر «سبح اسم ربک الأعلی» فراخوانده میشوند، یعنی تمرکز بر یاد خدا در میان اضطراب. ذکر الهی، نیروی زنده نگاه داشتن روح در میان طوفان دشمنی است، همان چیزی که سپر واقعی مؤمن را شکل میدهد.در این بخش، وعده نصرت، نه در ظهور ناگهانی یک معجزه، بلکه در آرامش قلبهای مؤمن تحقق مییابد. این آرامش، حقیقت امداد غیبی است که خدا در دل تاریخ جاری کرده است.
امید به پیروزی در سوره حدید
پایان جزء ۲۷ با آیاتی از سوره حدید همراه است، سورهای که همچون منشور پیروزی، مؤمنان را به ایمان عمیق و جهاد آگاهانه فرا میخواند. خداوند در آیاتی از این سوره میفرماید که زمین و آسمان از آن اوست و رزق و غلبه را دست او تقسیم میکند.ایمان به سیطره مطلق الهی، بزرگترین منبع امید در برابر دشمن است، زیرا وقتی انسان ببیند هیچ قدرتی در برابر اراده الهی استقلال ندارد، آرامش و جرأت در جانش میجوشد.
در آیهای دیگر از همین سوره، خداوند از مؤمنان میخواهد که انفاق کنند و با مال و جان خویش در میدان ایمان حاضر شوند. این حضور، نماد نصرت الهی در قالب عمل انسانی است. نصرت خدا نه به معنای کنارهگیری مؤمن از مبارزه، بلکه جاری شدن مدد الهی درون اراده انسان مؤمن است. نصرت وقتی تحقق مییابد که حرکت از جانب انسان و اعتماد از جانب ایمان ترکیب شود.
نور امید در دل تاریکی دشمنی
در مجموع، جزء ۲۷ قرآن همانند گفتوگویی میان دو نیروی تاریخی است، نیروی تهدید و نیروی ایمان. هر آیه، چراغی درون راه میافروزد تا مؤمن بداند که امید، شکلی از مقاومت است.امیدبخشی قرآن به معنای وعده انتزاعی نیست، بلکه بازسازی بنیان حقیقت در دل بحران است. دشمن، قدرتی ظاهری دارد، اما مؤمن با باور به سنتهای الهی، آینده را در اختیار خود میگیرد.این جزء، مؤمنان را فرا میخواند که در برابر موج تهدید، به یاد خدا، صبر آگاهانه، و ایمان به وعده نصرت الهی چنگ زنند، چرا که نصرت واقعی نه در غلبه سیاسی موقت، بلکه در پیروزی روح و استمرار مسیر توحید رقم میخورد.جزء ۲۷، آینهای است که در آن میتوان دید چگونه قرآن در سختترین شرایط، روشنترین پیام را فریاد میزند و میفرماید که در برابر دشمنان، امید همان ایمان زنده است و نصرت، جلوه حضور خدا در دلهای آرام مؤمنان.
