یاسمین پهلوی از «اسرائیل بزن» تا تطهیر جنایت میناب + عکس و فیلم

شب گذشته، یاسمین پهلوی در گفت‌وگو با تینا قاضی‌مراد، مجری سابق شبکه منوتو، با گذشت ماه‌ها از هدف‌قرارگرفتن مدرسه میناب، درباره آن سخن گفته و کوشیده است خود را دلسوز بچه‌های میناب نشان دهد. نکته جالب این است که کسی اظهار به دلسوزی برای میناب کرده که پیش‌تر در اینستاگرامش نوشته بود: «اسرائیل بزن!».

به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از فارس ،

یاسمین اعتمادامینی که به‌خاطر اینکه همسر رضا پهلوی است با نام خانوادگی پهلوی شناخته می‌شود، به تازگی پس از گذشت چند ماه از جنایت آمریکایی‌ها و اسرائیلی‌ها در جنگ 40 روزه علیه ایران و مردمش ـ به‌ویژه حمله به مدرسه شجره طیبه میناب ـ تازه یادش افتاده که درباره کودکان بی‌گناه میناب سخن بگوید.اعتمادامینی به شکلی ریاکارانه، این جمله را بر زبان جاری می‌کند که «همه کودکان میناب فرزندان ایران بودند و ما برای همه آن‌ها سوگوار هستیم».

 

 

اما نکته جالب توجه این است که یاسمین، نه تنها هیچ اشاره‌ای به عاملین جنایت میناب نمی‌کند و حتی اسمی از آن‌ها ـ یعنی آمریکایی‌ها و اسرائیلی‌ها ـ نمی‌آورد، بلکه انگشت اتهام را به سوی جمهوری اسلامی نشانه می‌گیرد. وی درواقع روی این ادعاهای تکراری مبنی‌بر اینکه «چرا مدرسه تعطیل نبوده؟» یا «مدرسه در محوطه نظامی قرار داشته» تکیه می‌کند؛ روایتی جعلی و ناقص که در آن، جمهوری اسلامی متهم می‌شود و آمریکا به‌عنوان عامل حمله به مدرسه تبرئه.

 

 

همسر رضا پهلوی در حالی ادعای دلسوزی برای بچه‌های میناب را به نمایش می‌گذارد که در طول ماه‌های اخیر، ظاهراً حتی یک مورد هم یافت نمی‌شود که یک فرد سلطنت‌طلب و وابسته به پهلوی، حمله به میناب را محکوم یا برای کودکان این مدرسه ابراز به سوگواری کرده باشد؛ حتی سلطنت‌طلبان در این مدت در حال تشکر از ترامپ و نتانیاهو بوده‌اند.

 

اینکه یاسمین پهلوی حمله به میناب ـ که توسط ارتش تروریستی آمریکا صورت گرفته ـ را محکوم نمی‌کند، دلیلش این است که دست خودش و خانواده‌اش نیز به خون این کودکان بی‌گناه تا حد زیادی آلوده است.

 

چراکه رضا پهلوی در گفت‌وگوی خود با تینا قاضی‌مراد اعتراف کرده بود که «یکی از دلایل عمده حمله آمریکا و اسرائیل [به ایران] حاصل سفر دو سال پیشِ من به اسرائیل بود».

 

 

اکنون می‌بینیم که مجرم به صحنه جرم بازگشته؛ اما بازگشتی که نه تنها به او کمک می‌کند، بلکه یاد خیانت خودش و خانواده‌اش در همکاری و همراهی با دشمن در حمله به ایران را در افکار عمومی زنده نگه می‌دارد.

 

 

درواقع آنچه امروز از سوی یاسمین پهلوی به‌عنوان همدردی با کودکان میناب مطرح می‌شود، زمانی معنا پیدا می‌کرد که پیش از این نیز صدایی در محکومیت حمله به این کودکان و معرفی عاملان آن شنیده می‌شد.

 

اما سکوت در برابر حمله و سپس تغییر مسیر اتهام به سوی قربانی، پرسشی جدی درباره صداقت این ابراز همدردی ایجاد می‌کند؛ پرسشی که با سابقه حمایت خانواده پهلوی از حمله نظامی دشمن خارجی به ایران، بیش از پیش در افکار عمومی برجسته خواهد شد.