به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از فارس
صحبت از برخی معضلات اجتماعی در فضای عمومی همواره دشوار بوده است. آسیبهایی که ممکن است در میان دانشآموزان، ورزشکاران یا در اماکن عمومی رخ دهد، اغلب به دلیل حساسیت موضوع و تنوع مخاطبان، کمتر بهصورت شفاف موردبحث قرار میگیرد. اکران فیلم «غوطهور» در چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر، اما فرصتی فراهم کرد تا یکی از این موضوعات پوشیده – انحرافات جنسی در میان دختران ورزشکار – با جسارتی قابلتوجه به تصویر کشیده شود.
نکته قابلتأمل در این میان، هویت کارگردان اثر است؛ حجتالاسلام حکمی که بهعنوان یک روحانی، عهدهدار روایت چنین سوژهای شده است. او در نشست خبری فیلم تأکید کرده که قصد داشته پرده از موضوعی بردارد که باید جدی گرفته شده و برای آن چارهاندیشی شود.
فیلم «غوطهور» معضل انحرافات جنسی را در یک تیم واترپلوی دخترانه دنبال میکند و ریشه آن را در سرکوب کنجکاویهای دوران نوجوانی و خلأ عاطفی در خانواده جستوجو میکند. این اثر کوشیده است بدون افتادن به دام نمایش افراطی یا پردهدری، موضوع را به شکلی هنرمندانه و هشداردهنده مطرح کند. یکی از نقاط قوت فیلم، همین حفظ حریم حیا در عین بیان صریح مشکل است.
فیلم بهوضوح نشان میدهد که نابسامانی خانوادهها و فقدان حمایت عاطفی، چگونه میتواند به بروز آسیبهای رفتاری در فرزندان منجر شود. در داستان فیلم، شخصیت اصلی که ظاهراً پدر و مادر خود را به قتل رسانده، نمادی از همین گسست عمیق خانوادگی است. اگرچه ارتباط مستقیم جنسیت شخصیت اصلی (دختر بودن) با کلیت طرح داستان چندان پررنگ نیست، اما هشدار فیلم درباره تبعات تک والد بودن یا ناپایداری خانواده (که در پرداخت زندگی قربانی مشاهده میشد)، همچنان اثرگذار باقی میماند.
یک اثر دشوار برای مخاطب خاص
«غوطهور» به دلیل پرداختن به موضوعی سنگین و نمایش سطحی از خشونت، فیلمی سادهپسند نیست و احتمالاً برای عموم مخاطبان – بهویژه کودکان و نوجوانان زیر ۱۸ سال – مناسب نمیباشد. همچنین، برخی از خطوط داستانی فیلم – مانند بیماری بیخوابی بازپرس و زندگی شخصی مبهم او – در نهایت بدون پاسخ میماند و میتواند برای بخشی از مخاطب ایجاد تعلیق نامطلوب کند.
این فیلم را میتوان بیش از هر چیز فراخوانی برای توجه جدیتر بهسلامت روانی و رفتاری نوجوانان و جوانان، بهویژه در محیطهای خاصی مانند پانسیونهای ورزشی دانست. اگرچه اثبات ادعای مطرحشده در فیلم درباره شیوع بیشتر این معضل در میان دختران ورزشکار، نیازمند پژوهشهای میدانی دقیقتری است، اما نفس طرح چنین موضوعی توسط یک کارگردان روحانی، خود میتواند دریچهای برای گفتوگوهای کارشناسی و اجتماعی بیپردهتر در آینده باشد.
«غوطهور» بیش از آنکه پاسخ دهد، پرسش ایجاد میکند و همین ویژگی، آن را به اثری قابلتأمل برای پژوهشگران، مددکاران اجتماعی و دغدغهمندان این عرصه تبدیل کرده است.
