به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت»
گروه سینما: فیلم سینمایی «جانشین» به کارگردانی مهدی شامحمدی و تهیهکنندگی روحالله سهرابی، ازجمله آثار حاضر در بخش سودای سیمرغ چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر و محصول بنیاد فرهنگی روایت فتح است.
شامحمدی برای ثبت دومین تجربه کارگردانیاش در مدیوم بلند داستانی مانند تجربه نخست خود به سراغ گنجینه دفاع مقدس رفته و کوشیده اثری بیوگرافیک را با محوریت یکی از فرماندهان غیور دوران جنگ تحمیلی هشتساله خلق کند.
او پیش از این بهواسطه کارگردانی فیلم سینمایی «مجنون» اولین تجربه خود در کسوت کارگردانِ یک اثر بلند داستانی را رقم زده و روایتی از زندگی و رشادت شهیدان مهدی و مجید زینالدین در جبهههای حق علیه باطل ارائه کرده بود.
«جانشین» راوی برشهایی از زندگی پرفراز و نشیب دلاور شهید، حسین املاکی جانشین لشکر قدس سپاه گیلان و نقش کلیدی او در طراحی و اجرای عملیات پیروزمندانه نصر۴ است.قصه آغاز درگیرکنندهای دارد و فیلمساز تا پایان میکوشد سطح درگیری تماشاگر با داستان و میزان ترشح آدرنالین او را در تلورانس معینی حفظ کند؛ هرچند در این مسیر دچار افت و خیز میشود.
فیلم تا نیمه نخست از ریتم قابل قبولی برخوردار است و وقایع با تِمپو و توالی نسبتا مناسبی در طول یکدیگر امتداد پیدا میکنند اما در نیمه دوم و مشخصا یک سوم پایانی، روایتها به جای حرکت طولیِ پیشرونده عمدتا در عرض گسترش پیدا میکنند؛ در نتیجه، قصه با اُفتی نسبی روبهرو شده و روند پیشرفت آن کُند میشود.
شامحمدی بیش از هر چیز در خلق حس، فضا و حال و هوا موفق عمل میکند. تلاش فیلمساز در بازنمایی زیستلحظههای ناب دوران دفاع مقدس، بهطور خاص در سکانسهایی چون وداع رزمندگان با عزیزانشان هنگام عزیمت به جبهه، اجرای مناسک پیش از آغاز عملیات نصر۴، مواجهه حسین با همسرش پس از آنکه حافظه خود را به طور موقت از دست میدهد و برخی موارد دیگر، نمود چشمگیری یافته و مخاطب را تحت تاثیر قرار میدهد.
بازی آرمان درویش که در اولین محک جدی سینمایی خود، نقش فرمانده دلیری چون شهید حسین املاکی را ایفا کرده، بیش از هر چیز وامدار سکوت و اَکت مناسب چهره بهویژه نگاههای نافذ و معنادار او در بزنگاههاست. به نظر میرسد درویش برای غنای نقشآفرینیهای آتیاش در سینمای ایران باید تمرکز بیشتری را صرف بازی غیرصامت خود به ویژه تزریق حس به دیالوگهایش سازد. همچنین شکیب شجره در نقش فرامرز، از شخصیتپردازی منسجمی برخوردار بوده و نقشآفرینی گرم و گیرایی را به نمایش میگذارد؛ کاراکتری بذلهگو و نمکین با لهجه شیرین لنگرودی که موفق میشود به خوبی حس سمپاتیک مخاطب را برانگیزاند و خود را به یکی از شانسهای اصلی دریافت سیمرغ بلورین نقش مکمل مرد جشنواره امسال بدل کند.
به نظر میرسد آنچه میتواند «جانشین» را به اثر شُستهرُفته و تماشاگرپسندتری تبدیل کند، بازگشت به میز تدوین و کاستن از زمان نسبتا طولانی فیلم است. در این راستا حذف برخی سکانسها و پلانهای زائد بهویژه صحنههای طولانی تبادل آتش و گلوله در میدان نبرد که فاقد کارکرد و موقعیت دراماتیک هستند، میتواند مورد توجه سازندگان قرار داشته باشد تا در اکران عمومی، اثر جمعوجور و خوشریتمتری فراروی مخاطب عام قرار گیرد.
در تحلیل نهایی باید گفت که «جانشین» راوی نصر است و روایت نصرت، همان خط روایی ضروری و پراهمیتی است که نسل جوان و نوجوان امروز، بیش از همیشه به دیدن و شنیدنش نیازمند است. فیلمی که مسیر پیروزی رزمندگان اسلام را در یکی از پیچیدهترین عملیاتهای تاریخ دفاع مقدس، یعنی نصر۴ را ترسیم میکند و از این رهگذر، توجه مخاطب را به نقش راهبردی شهید حسین املاکی، فرمانده جسور و کمتر شناختهشده جنگ تحمیلی هشتساله در اجرای پیروزمندانه این عملیات، معطوف میسازد.
