سکانسی که هالیوود خوابش را هم نمی‌دید+ فیلم

مردم دل توی دلشان نبود؛ هرکسی کوچه و محل خودش را آب‌وجارو کرده بود. هرجایی را که دستشان می‌رسید آذین بسته بودند. هنوز یکی دو ماهی به عید مانده لباس‌های عید تنشان کرده بودند و آماده برای بازگشت امام.

به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» 

با وجود منع اطرافیان امام از عدم بازگشت او به ایران، اما او مصمم به بازگشت بود. منصور رفیع‌زاده می‌گوید: «یک هفته یا ده روز قبل از ورود آیت‌الله خمینی به ایران، تیمسار مقدم از تهران به من زنگ زد و گفت که تیمسار خسروداد، بهترین دوست تیمسار نصیری با چند نفر از همکارانش صحبت کرده است.

آن‌ها نقشه دارند آیت‌الله خمینی را به قتل برسانند. طبق نقشه، به‌مجرد ورود هواپیمای حامل آیت‌الله خمینی به حریم هوایی ایران، تیمسار خسروداد و همکارانش بدون توجه به شرکت هوایی که هواپیما به آن تعلق داشت یا اینکه چند نفر ممکن بود کشته شوند آن را سرنگون می‌کردند.»

در صنعت فیلم‌سازی برای خلق یک تصویر سناریو‌ها نوشته می‌شود بازیگر‌ها بار‌ها تمرین می‌کنند و هر سکانس بار‌ها تکرار می‌شود. بعد از همه این‌ها کلی در کامپیوترها تصاویر را بالا پایین می‌کنند، می‌چرخانند و تکانش می‌دهند تا یک تصویر تأثیر‌گذار و ماندگار بسازند.

اما گاهی در دنیای واقعی بی‌آنکه ضبط‌کننده تصویر با نیت ثبت صحنه خارق‌العاده‌ای به میدان آمده باشد. بی‌آنکه آدم‌های در تصویر بخواهد نقشی را بازی کنند و اصلاً خبردار باشند که چند لحظه بعد چه اتفاقی می‌افتد، آیا او به وطن باز می‌گردد یا نه؟ صبح روز ۱۲ بهمن‌ماه ۵۷ لحظاتی رقم خورد و تصاویری ثبت شد که هنوز هم نگاه‌کردن به آن‌ها لذت‌بخش است. امام را انگار مخصوصاً نقاشی کرده باشند برای پوستر فیلم‌ها، حماسه در چشم‌هایش پیداست.و چیلیک، لحظه پایین آمدنش از پله‌های هواپیما در حافظه تاریخ ماندگار شد.

نوجوانان زیادی برای حضور امام ذوق‌زده بودند. یکی می‌خواست برای حضور امام دکلمه بخواند یکی سرود یکی شعار می‌داد و یکی اشک می‌ریخت. عشق امام در عمق جانشان نشسته بود. سال‌ها با نامه‌ها و سخنرانی‌های امام زندگی کرده بودند.حالا زمان دیدار رسیده بود.آینده‌شان را با مردی که کتاب‌ها برایش ارزشمند، دانستن برایش معیار و فهمیدن برایش هدف بود روشن می‌دیدند. آمار سواد، تعداد کتابخانه و حضور امن زنان در دایره سیاست، درس و... در سال‌های بعد از انقلاب گواه آن روشنی است. امروز ۴۷ سال از صبح سرد بهمن ۵۷ که با ورود امام رنگ گرمی به خود گرفت می‌گذرد.

روز‌های اول کاشت نهال انقلاب خیلی‌ها از آینده انقلاب می‌ترسیدند؛ از پا نگرفتنش، رشدنکردنش از ریشه درآوردنش توسط دشمنان اما با وجود تمام تنش‌ها، هجمه‌ها و تلاش‌های پی‌درپی برای پاک‌کردن و تغییردادن خاطرات روشن آن روز‌ها، انقلاب اسلامی هنوز پابرجاست.

رهبر انقلاب در تاریخ ۲۲ /مهر/ ۱۴۰۱ در دیدار جمعی از مسئولان و اعضای اجلاس بین‌المللی وحدت اسلامی فرمودند: «نظام جمهوری اسلامی است که در مقابل قدرت‌ها تسلیم نشد و ایستاد و اکنون به درخت تناوری تبدیل شده است. غلط می‌کند کسی فکر کندن درخت تناور جمهوری اسلامی را هم بکند.»