شنبه 25 مهر 1405 - Sat 17 Oct 2026
  • درخشش جونان میهن، تلالو امیدهای ملت به جوانان در مسیر تحقق آینده‌ای باشکوه است/ دعای خیر اینجانب بدرقه راه همۀ جوانان ایران سرافراز

  • دیدار وزیر پیشنهادی دفاع با رئیس ستاد کل نیروهای مسلح+جزئیات

  • پیام تبریک رهبر انقلاب در پی قهرمانی تیم ملی کشتی فرنگی زیر ۲۳ سال

  • نیروی دریایی سپاه: تنگه هرمز بسته است

  • پ‌ک‌ک در حال تخلیه مواضع خود در دهوک است

  • قیمت نفت امروز شنبه ۲۵ مهر ۱۴۰۵

  • سبک عرفانی در خنثی‌سازی مین!

  • قیمت موبایل‌ امروز شنبه ۲۵ مهر ۱۴۰۵

  • ادامه تیکه های علی کریمی به رضا پهلوی

  • روایت اقتدار موشکی ایران

  • «پیمان مکه» یا «پیمان پرچم دروغین»

  • طرح فلج کردن 72 ساعته ایران

  • جنگ خواهد شد؟ چه زمانی؟

  • بازداشت ۱۱ مزدور دشمن آمریکایی ـ صهیونیستی در ایلام

  • صادرات ایران به پاکستان موقتا متوقف شد

  • تمدید قرارداد پرسپولیس با ستاره های قدیمی‌

  • کنگره؛ ناظر جنگ یا شریک هزینه‌ها؟

  • تقلیل قدرت خرید کارگران

  • دفاع از مقاومت؛ ملاحظه راهبردی امنیت ملی ایران

  • ناکامی آمریکا با حملات دقیق ایران

  • |ف |
    | | | |
    کد خبر: 331170
    تاریخ انتشار: 13/بهمن/1401 - 13:42

    وقتی شاه هم از اعتماد به آمریکا و انگلیس پشیمان شد

    کمی پس از ترک ایران قصد داشتم به ایالات متحده بروم، ولی هنگامی که در مراکش بودم از دوستان شخصی‌ام در ایالات متحده که با دولت تماس داشتند و از منابعی که در دستگاه کارتر بودن، پیام‌های عجیب دریافت کردم.

    وقتی شاه هم از اعتماد به آمریکا و انگلیس پشیمان شد

    به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل ازحامیان ولایت: پس از فرار شاه از ایران، او مدتی به مصر و سپس به مراکش رفت و آوارگی را در این کشورها تجربه کرد و در نهایت قصد ورود به آمریکا را داشت که با مخالفت مسئولین این کشور روبرو شد و مجبور شد به مکزیک برود. هر چند بعدها شاه به آمریکا رفت، اما به نقل از فرح پهلوی، او در بیمارستان روانی مربوط به ارتش آمریکا بستری شد. شاه در کتاب «پاسخ به تاریخ» این موضوع را اینگونه روایت کرده است:

    هنگامی که بریتانیا در ۱۹۶۸ قوایش را از شرق سوئز فراخواند با شادمانی بار حفاظت از خلیج فارس را به دوش گرفتم. برای ایفای وظایف جدیدمان ایران می‌بایست به یک قدرت درجه اول نظامی تبدیل شود که قادر به حفظ پایگاه‌هایمان باشد. اعتماد داشتم به اینکه متحدان آمریکایی و بریتانیاییمان از این کوشش‌ها پشیتبانی می‌کنند. این اعتماد چقدر نابجا بود.


    معهذا این اعتماد یکباره زائل نشد، حتی در تبعید هم یقین داشتم که دولت‌های غربی طرح‌های را در نظر دارند و برای جلوگیری از گسترش کمونیسم و جنون بیگانه‌گریزی در منطقه‌ای که برای رفاه و رونق جهان آزاد حیاتی است، نظرات و افکار والایی در سر می‌پرورانند. در نخستین روزهای عزیتم از ایران در آسوان به این نکته فکر می‌کردم و با پرزیدنت سادات درباره‌اش به بحث نشستیم، اما ناملایماتی که در چند ماه اول تبعیدم در مصر و سپس در مراکش روی نمود، فرصت چندانی برای تجزیه و تحلیل صحیح باقی نگذاشت.

    کمی پس از ترک ایران قصد داشتم به ایالات متحده بروم، ولی هنگامی که در مراکش بودم از دوستان شخصی‌ام در ایالات متحده که با دولت تماس داشتند و از منابعی که در دستگاه کارتر بودند، پیام‌های عجیب و ناراحت‌کننده‌ای دریافت کردم. این پیام‌ها هر چند که غیردوستانه هم نمی‌نمودند، ولی خیلی احتیاط‌آمیز بودند: شاید زمان مناسبی برای ورود شما نباشد؛ شاید بعداً بتوانید بیایید؛ شاید بهتر باشد صبر کنیم تا ببینیم چطور می‌شود.

    پاسخ به تاریخ، محمدرضا پهلوی، ترجمه حسین ابوترابیان، تهران؛ چاپخانه رخ، ۱۳۷۱، صص ۴۱۸-۴۱۹.

    نظرات بینندگان
    نظرات شما