عقل در پیری غنیمت بود، اما دیر بود

به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ،

ای دل این تقصیر اگر از جانب تقدیر بود 

عقل را کم سرزنش کن زان که بی تقصیر بود 

بخت را دشنام کم گو،خرده بر طالع مگیر 

ناله کم کن کاش قدری ناله را تاثیر بود 

من نه خود گمراه بودم راه ناهموار شد 

من نه خود پابند گشتم، دام دامنگیر بود 

آن چه را در فهم می جستم نشان از وهم داشت 

آن چه را پرواز می پنداشتم زنجیر بود 

عشق در خامی گرامی بود، اما زود بود 

عقل در پیری غنیمت بود، اما دیر بود 

جام وقت تشنگی ها از تهی لبریز ماند 

کام وقتی آمد از در، دیده و دل سیر بود 

آن که چون روباه آمد انس با روحم گرفت 

در پلشتی موش بود و در درشتی شیر بود 

آن چه نوش انگاشتم چون مار بر دل نیش زد 

آن چه را مرهم شمردم نیزه بود و تیر بود 

چاره جز تکرار اینم نیست با خود روز و شب 

آن چه آمد، آن چه رفت از جانب تقدیر بود...