ژنرال های چهار ستاره و یاران امام

به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، اسدالله بادامچیان خاطراتی از هایزر و نحوه خروج او در ۱۷ بهمن ۵۷ از تهران دارد. رئیس شورای مرکزی حزب موتلفه می گوید؛ من در کمیته استقبال از امام عضو شورای مرکزی هفت نفره آن بودم. مسئول اداره بهشت زهرا هم بودم و مجموعه یاران امام کاری کردند که هایزر نتوانست برنامه های آمریکا و خودش را اجرا کند و در ایران دو سه روز قبل از ۲۲ بهمن گریخت.

 او در این باره می گوید:
هایزر ژنرال چهارستاره آمریکایی که در تمام ارتش آمریکا تنها دو افسر مثل او وجود داشت. او برترین بود و با اختیار کامل از طرف خود شخص کارتر به این کار گمارده شد. خاطراتش در ایران هم چاپ شده است. در آن خاطرات می گوید «من گفتم باید خود کارتر برای رفتن من به ایران نظر دهد. کارتر هم حکم داد نه اینکه وزیر دفاع آمریکا به او گفته باشد. می گوید نزدیک سه بعد از نصفه شب تلفن هایزر زنگ زد و گفتند باید همین امروز به ایران بروی. گذرنامه ام آماده نبود، بی گذرنامه از آلمان تا یونان آمدم، با لباس مبدل سوار یک هواپیمای ویژه ۳۳۰ شدم، در هواپیما فهمیدم که گذرنامه ام را جا گذاشتم».

  در واقع بی گذرنامه به ایران آمد و اختیار کامل اداره امور ایران از دیماه تا پیروزی انقلاب در اختیار هایزر بود. خودش می گوید «وقتی قره باغی از فرودگاه بعد از بدرقه شاه در ۲۶ دیماه برگشت، گفت علیحضرت به ما دستور داده همه تابع شما باشیم». این دیگر حرف خودش است.

 بختیار و تمام فرماندهان نظامی شاه، ژنرال کاست رئیس هیات مستشاری آمریکا، سولیوان سفیر آمریکا، سفیر انگلیس و همه مسئولین آن روز تحت فرمان آقای هایزر بودند. جالب است، به او اختیار دادند تا یک میلیون آدم بکشد اما نگذارد انقلاب اسلامی به پیروزی برسد.

 هایزر فرمانده بمب افکن های آمریکا در جنگ ویتنام و کره بود. او مسئولیت تخلیه نیروهای آمریکایی از سایگون را برعهده داشت. بعد از مراسم باشکوه استقبال از امام ژنرال هایزر می بیند بیچاره است و نمی تواند کاری کند بنابراین از ایران فرار کرد. آنقدر فرارش هم خنده دار است که حد ندارد. با بالگرد، جلیقه ضدگلوله، شبانه به فرودگاه رفت. موقعی که هوا تاریک شد، با لباس مبدل از بالگرد پیاده شد و به صورت سینه خیز تا هواپیما رفت، هواپیما پرواز کرد اما او همچنان وحشت زده کف هواپیما دمر دراز کشیده بود. هواپیما که از مرز ایران گذشت و وارد ترکیه شد، تازه روی صندلی نشست و حالش جا آمد.

منشی کارتر می گوید «وقتی هایزر در اتاق سری کاخ سیاه گزارش داد، کارتر بی اختیار روی کاناپه افتاد و به شدت گریه کرد» چون از دست دادن ایران شوخی نبود.

 بله کارتر باید گریه کند چرا که ایران قلب خاور میانه است و خاورمیانه قلب دنیا و هر کس می خواهد بر دنیا حکومت کند باید قلب آن را در اختیار داشته باشد. و کارتر و همه رئیس جمهوری‌های بعد از او می دانند بدون تسلط بر ایران امکان تسلط بر خاور میانه وجود ندارد و آمریکا بدون گاوهای شیردهش دیگر آقای دنیا نخواهد بود.

 بی دلیل نیست که آمریکا در دو دهه گذشته هفت تریلیون دلار( معادل بیش از هزار سال بودجه نظامی ایران در سال ۱۴۰۰) را برای ایجاد خاور میانه جدید خرج می کند اما موفق نمی شود و شکست دیگری برای ژنرال های چهار ستاره آمریکا رقم می خورد. بنابر این هرچه از عمر انقلاب می گذرد آمریکاضعیف تر می شود. اندیشمندان سیاسی می گویند ادامه حیات انقلاب ایران مساویست با زوال هژمونی آمریکا. ایران قوی بشارتی برای مستضعفین و تهدیدی برای مستکبرین می باشد.